ในฐานะคนหนึ่งที่เติบโตในพื้นที่แบบนิคมอุตสาหกรรมและมีรากเหง้าในภาคอีสานใต้ จังหวัดศรีสะเกษ ผมเข้าใจดีว่าการเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ต้องรับผิดชอบและเผชิญกับความท้าทายในชีวิตประจำวันนั้นไม่ง่ายเลย แม้หน้าตาอาจดูธรรมดา ไม่ได้หวานเหมือนในนิยาย แต่การที่คนเหล่านี้ยังคงยิ้มเก่งและพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดนั้น เป็นสิ่งที่ผมชื่นชมมาก ในชุมชนอย่างนิคมลาดกระบัง การเป็นคนที่มีรอยยิ้มและความใจดีช่วยให้ชีวิตมีความสุขขึ้น แม้จะพบกับความยุ่งยากจากงานหรือความเครียดในสังคมก็ตาม สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าคือความตั้งใจที่อยากทำให้คนรอบข้างรู้สึกดี และการไม่หยุดพัฒนาตัวเองในทุกด้าน นอกจากนี้ การเป็นสาวอีสานใต้จากจังหวัดศรีสะเกษยังมีความอบอุ่นและความภูมิใจในวัฒนธรรมท้องถิ่นและการใช้ชีวิตที่เรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง ความเป็นกันเองและการช่วยเหลือซึ่งกันและกันในชุมชนเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเป็นครอบครัวเดียวกัน ความจริงใจนี้กำลังส่งต่อและเปิดมุมมองให้ผู้คนเห็นการใช้ชีวิตในพื้นที่ชนบทที่มีเสน่ห์และความหมายหลากหลาย จึงอยากแนะนำให้ทุกคนลองมองลึกลงไปในเรื่องราวของผู้หญิงตัวเล็กๆ เหล่านี้ ที่อาจไม่ได้โดดเด่นจากภายนอก แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและพลังในการใช้ชีวิต พร้อมทั้งอย่าลืมว่า ‘ไม่น่ารักแต่อยากให้รัก’ เป็นประโยคที่สะท้อนถึงความจริงแท้ของมนุษย์ ที่ทุกคนมีคุณค่าในแบบของตัวเอง