เพราะ “เมืองกรุง” ฝุ่นยังไม่คลุ้งเหมือน “บ้านนอก” 🥺

จากประสบการณ์ตรงในการใช้ชีวิตในภาคเหนือช่วงฤดูฝุ่นปีนี้ ผมรู้สึกได้ถึงความรุนแรงที่มากกว่ากรุงเทพฯ อย่างชัดเจน ปริมาณฝุ่น PM2.5 ที่วัดได้ในหลายพื้นที่เช่นเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน และลำปาง สูงเกินมาตรฐานอย่างมาก ส่งผลให้ตัวเองและคนในครอบครัว รวมทั้งคนรอบข้าง มีอาการไอ ระคายเคืองตา และเวียนหัวอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือในพื้นที่ชนบทหรือบ้านนอก ซึ่งไม่มีความพร้อมเรื่องเครื่องฟอกอากาศ หรือมาตรการลดฝุ่นที่เพียงพอ รายได้ส่วนใหญ่ของคนในพื้นที่ยังไม่สูงพอที่จะซื้ออุปกรณ์ดังกล่าว ทำให้เด็กรวมถึงผู้สูงอายุมีความเสี่ยงต่อโรคมะเร็งปอดในอนาคตโดยตรง ผลสำรวจพารามิเตอร์ PM2.5 ตามจุดตรวจหลายแห่งในภาคเหนือ บางพื้นที่สูงเกิน 300-500 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตร ซึ่งอยู่ในเกณฑ์สีแดงและมีผลกระทบรุนแรงต่อสุขภาพ การใช้ชีวิตประจำวันจึงจำเป็นต้องมีการป้องกันที่เหมาะสม เช่น การลดกิจกรรมกลางแจ้ง การสวมหน้ากาก N95 และหมั่นติดตามข่าวสารคุณภาพอากาศจากกรมควบคุมมลพิษ จากมุมมองส่วนตัว รู้สึกว่าแม้รัฐบาลจะมีงบประมาณและเครื่องมือในการแก้ไขปัญหาได้ แต่ยังขาดความเร่งด่วนและมาตรการที่เข้มแข็งในการช่วยเหลือประชาชนในพื้นที่ ประเด็นนี้ควรมีการดำเนินงานเชิงรุกมากขึ้นทั้งการควบคุมแหล่งกำเนิดฝุ่น เช่น การห้ามเผาป่า การจัดการขยะ และการช่วยเหลือคนจนให้เข้าถึงอุปกรณ์ป้องกันที่จำเป็นได้จริง หวังว่าข้อเรียกร้องนี้จะถูกนำไปเป็นวาระเร่งด่วนของรัฐบาล เพราะฝุ่นพิษไม่ได้เป็นปัญหาเฉพาะในเมืองใหญ่เท่านั้น แต่ภาคเหนือบ้านเรา กำลังเผชิญกับวิกฤตสุขภาพที่แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่เรื่องนี้ส่งผลร้ายแรงและต้องได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง