ถึงฟีบัส… วันที่หม่ามี้พยายามปกป้องหนูตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก 🤍

ถึงฟีบัส…

ถ้าวันหนึ่งฟีบัสโตพอที่จะอ่านข้อความนี้

หม่ามี้หวังว่า…

ฟีบัสจะค่อย ๆ อ่านมันไปเรื่อย ๆ

เหมือนกำลังนั่งฟังหม่ามี้เล่าเรื่องวันหนึ่ง

วันที่ฟีบัสยังอยู่ในท้อง

วันที่เรายังไม่เคยเห็นหน้ากัน

แต่หม่ามี้กลับรักฟีบัสหมดทั้งหัวใจแล้ว

🤍

วันนั้นเป็นอีกหนึ่งวันนัดของเรา

ใช่…ของเรา

เพราะตั้งแต่วันที่รู้ว่ามีฟีบัสอยู่ในท้อง

หม่ามี้ไม่เคยรู้สึกว่ากำลังไปโรงพยาบาลคนเดียวอีกเลย

ไม่ว่าจะไปตรวจเลือด

อัลตราซาวด์

หรือพบคุณหมอ

หม่ามี้รู้ว่าฟีบัสไปกับหม่ามี้ทุกครั้ง

ทุกก้าวที่เดิน

ทุกครั้งที่นั่งรอ

ทุกครั้งที่ลูบหน้าท้อง

หม่ามี้รู้ว่าฟีบัสอยู่ตรงนั้น

🤍

เช้าวันนั้น…

หม่ามี้ตื่นเร็วกว่าปกติ

ไม่ได้รีบเพราะกลัวไปสาย

แต่รีบเพราะใจมันอยากไปหาฟีบัส

หม่ามี้จำวันที่ต้องเดินเข้าทางเดิมของโรงพยาบาลได้

เก้าอี้ตัวเดิม

ห้องตรวจห้องเดิม

ผู้คนมากมายที่กำลังรอคิวเหมือนกัน

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า

ในหัวของหม่ามี้ตอนนั้น

มีอยู่แค่คำถามเดียว

“วันนี้ฟีบัสสบายดีไหม”

🤍

ก่อนเข้าห้องตรวจ

หม่ามี้เอามือลูบหน้าท้องเบา ๆ

เหมือนทุกครั้ง

แล้วแอบพูดในใจ

“เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีกแล้วนะ”

ถึงจะเป็นการเจอกันผ่านหน้าจอ

ถึงจะเห็นแค่ภาพสีขาวดำ

แต่มันก็ทำให้หม่ามี้มีความสุขทุกครั้ง

🤍

หลังจากนั้น

พยาบาลค่อย ๆ คาดสายรัดไว้รอบหน้าท้อง

เพื่อติดตามการเต้นของหัวใจของฟีบัส

ห้องทั้งห้องเงียบมาก

จนกระทั่ง…

ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงหัวใจของฟีบัสดังขึ้น

หม่ามี้ไม่รู้จะอธิบายยังไง

เสียงนี้ไม่ใช่เสียงที่เพราะที่สุดในโลก

แต่มันเป็นเสียงที่ทำให้หม่ามี้สบายใจที่สุด

ทุกครั้งที่ได้ยิน

หม่ามี้จะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

แล้วก็คิดเหมือนเดิมทุกครั้ง

“ขอบคุณนะ ที่วันนี้ฟีบัสยังแข็งแรง”

🤍

จากนั้นก็ถึงคิวอัลตราซาวด์

หมอบีบเจลเย็น ๆ ลงบนหน้าท้อง

ความเย็นทำให้หม่ามี้สะดุ้งนิดหน่อย

เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

หัวตรวจค่อย ๆ เลื่อนไปมา

ภาพสีขาวดำค่อย ๆ ปรากฏบนหน้าจอ

สำหรับคนอื่น

มันอาจเป็นเพียงภาพที่ดูยาก

แต่สำหรับหม่ามี้

ไม่มีภาพไหนสวยไปกว่านี้แล้ว

หมอค่อย ๆ วัดทุกอย่างอย่างละเอียด

หยุดภาพ

กดวัดค่า

ขยับหัวตรวจ

แล้วทำซ้ำอีกหลายครั้ง

ทุกครั้งที่คุณหมอเงียบ

หม่ามี้ก็แอบเงียบไปด้วย

แอบลุ้นอยู่ในใจ

จนกระทั่งคุณหมอยิ้ม

แล้วบอกว่า

“ทุกอย่างเป็นไปตามเกณฑ์นะครับ”

แค่ประโยคเดียว

หม่ามี้ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

🤍

ก่อนออกจากห้อง

หม่ามี้รับภาพอัลตราซาวด์มาไว้ในมือ

แล้วหยิบขึ้นมาดูซ้ำ

ทั้งที่รู้ว่าดูไม่ค่อยออก

แต่ก็ยังมอง

เพราะนั่นคือรูปของฟีบัส

ในวันที่เรายังต้องรออีกนิด

ก่อนจะได้สบตากันจริง ๆ

🤍

วันนั้น…

ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่หม่ามี้ตั้งใจมาทำเพื่อฟีบัส

คือการฉีดวัคซีน RSV

ก่อนถึงวันนี้

หม่ามี้ใช้เวลาศึกษาข้อมูลอยู่นานมาก

อ่านงานวิจัย

อ่านคำแนะนำ

ถามคุณหมอ

เปรียบเทียบข้อมูลหลายด้าน

จนมั่นใจว่านี่คือการตัดสินใจที่เหมาะที่สุด

เพราะถ้ามีอะไรที่ช่วยปกป้องฟีบัสได้

ตั้งแต่ก่อนลืมตาดูโลก

หม่ามี้ก็อยากทำ

🤍

แต่มีเรื่องหนึ่ง…

ที่ฟีบัสอาจยังไม่รู้

หม่ามี้เป็นคนกลัวเข็มมาก

มากตั้งแต่เด็ก

แค่รู้ว่าจะต้องฉีดยา

หัวใจก็เต้นแรงแล้ว

ตอนที่พยาบาลถือกล่องวัคซีนเดินเข้ามา

หม่ามี้พยายามทำเป็นใจเย็น

แต่ในใจแอบกลัวไม่น้อย

พยาบาลคงสังเกตเห็น

เลยยิ้มให้หม่ามี้

แล้วพูดว่า

“ไม่ต้องกังวลนะคะ เข็มนี้ไม่เจ็บเท่าเข็มกันบาดทะยัก ถึงตัวเข็มจะยาวกว่า แต่เข็มเล็กกว่าค่ะ”

ประโยคนั้น…

ทำให้หม่ามี้โล่งใจขึ้นเยอะเลย

บางครั้ง

กำลังใจดี ๆ

ก็มาในรูปของคำพูดสั้น ๆ แบบนี้เอง

🤍

ตลอดเวลานั้น

ป่าปี๊ก็อยู่ข้าง ๆ หม่ามี้

ไม่ได้เดินไปไหน

คอยอยู่เป็นเพื่อน

คอยให้กำลังใจ

คอยบอกว่า

“เดี๋ยวก็เสร็จแล้วนะ”

คำพูดธรรมดา

แต่ทำให้หม่ามี้รู้สึกว่า

ไม่ว่าจะเจออะไร

เราสามคนกำลังผ่านมันไปด้วยกัน

🤍

หลังจากฉีดวัคซีนเสร็จ

หม่ามี้นั่งพักเงียบ ๆ

มองกล่องวัคซีน

มองภาพอัลตราซาวด์

แล้วก็ลูบหน้าท้องเบา ๆ

ตอนนั้นหม่ามี้ยังไม่รู้เลยว่า

ฟีบัสจะหน้าตาเหมือนใคร

จะร้องเสียงดังแค่ไหน

จะชอบนอนท่าไหน

หรือจะเป็นเด็กแบบไหน

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง

ที่หม่ามี้มั่นใจมาก

หม่ามี้จะรักฟีบัส

ไม่ว่าฟีบัสจะเป็นแบบไหนก็ตาม

🤍

ฟีบัส…

ถ้าวันหนึ่งฟีบัสได้อ่านข้อความนี้

หม่ามี้ไม่อยากให้ฟีบัสรู้สึกว่าต้องตอบแทนอะไรหม่ามี้เลย

หม่ามี้ไม่ได้เขียนสิ่งนี้

เพื่อให้ฟีบัสรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ

หม่ามี้แค่อยากให้ฟีบัสรู้ว่า…

ก่อนที่ฟีบัสจะเกิด

มีคนสองคน

ที่เฝ้ารอการมาของฟีบัสทุกวัน

มีคนสองคน

ที่ดีใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงหัวใจของฟีบัส

มีคนสองคน

ที่ใช้เวลาศึกษาทุกอย่าง

เพราะอยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ฟีบัส

และมีผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

ที่ยอมเผชิญความกลัวเรื่องเข็ม

เพียงเพราะหวังว่า

มันจะช่วยปกป้องเด็กผู้ชายคนหนึ่งได้

🤍

วันนี้…

เสียงหัวใจที่เคยได้ยินผ่านเครื่อง

กลายเป็นเสียงหัวเราะของฟีบัส

ภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ

กลายเป็นรอยยิ้มที่หม่ามี้ได้เห็นทุกวัน

และเด็กตัวเล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ใต้หัวใจของหม่ามี้

วันนี้…

กำลังเติบโตอยู่ในอ้อมกอดของหม่ามี้กับป่าปี๊

ขอบคุณนะฟีบัส…

ที่เลือกหม่ามี้กับป่าปี๊ให้เป็นพ่อแม่ของหนู

เพราะตั้งแต่วันที่หม่ามี้รู้ว่ามีฟีบัส

ชีวิตของหม่ามี้ก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย

ฟีบัสไม่ได้ทำให้หม่ามี้เป็นคนที่สมบูรณ์แบบ

แต่ฟีบัสทำให้หม่ามี้อยากเป็นคนที่ดีกว่าเมื่อวาน

ทุกวัน

และนั่น…

คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด

ที่ฟีบัสมอบให้หม่ามี้ตั้งแต่เรายังไม่เคยเห็นหน้ากันเลย

รักฟีบัสเสมอ

หม่ามี้ 🤍

#ถึงฟีบัส #ฟีบัส #Phoebus #DearPhoebus #LettersToMySon #ไดอารี่ของหม่ามี้ #บันทึกความทรงจำ #PregnancyJourney #PregnancyDiary #วัคซีนRSV #RSVVaccine #อัลตราซาวด์ #คุณแม่ตั้งครรภ์ #ตั้งครรภ์ #phbus