รักนี้เริ่มที่แกล้งเธอ🧸✨EP.7
ตอนที่ 16: ห่างกันสักพัก… หรือห่างกันตลอดไป
ข่าวที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คือจดหมายตอบรับทุนแลกเปลี่ยนของโมนา
“ขอแสดงความยินดี… คุณได้รับคัดเลือกให้ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา 1 ปี”
เธอดีใจ… แต่หัวใจเหมือนสะดุด
“ไทม์… ฉันควรไปมั้ย?”
เขาเงียบอยู่พักใหญ่
ก่อนจะยิ้มบางๆ
“เธอควรไ ป เพราะโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาทุกวัน”
“แต่ถ้าฉันไป เราจะห่างกัน…”
“เราจะไม่ห่างกัน ถ้าใจเรายังมีกัน”
โมนาน้ำตาซึม เธอกอดเขาแน่น
“ฉันกลัวนะ…”
“ไม่เป็นไร… ฉันจะรอเธอกลับมา
เหมือนวันที่ฉันรอเธอเปิดใจ
ครั้งนี้… ฉันจะรอเธอกลับมาพร้อมฝันของเธอด้วย”
⸻
ตอนที่ 17: ระยะทางไม่ไกลเท่าความคิดถึง
ตลอดเวลาที่โมนาอยู่ต่างประเทศ
พวกเขาคุยกันทุกวัน ถึงแม้เวลาจะต่างกันถึง 2 ชั่วโมง
เธอส่งรูปซูชิ เขาส่งรูปโกโก้
เธอบ่นว่าเหนื่อยจากเรียน
เขาตอบกลับว่า “พักบ้าง ไม่ใช่แค่หัวใจที่คิดถึงนะ… ร่างกายก็ด้วย”
แต่ช่วงเดือนที่ 6 โมนาเริ่มหายไป…
อ่านไลน์ไม่ตอบ
โทรศัพท์ไม่รับ
ไทม์เริ่มกระวนกระวาย
“เธอหายไปไหนวะโมนา…”
⸻
ตอนที่ 18: ความจริงที่เธอไม่อยากบอก
สุดท้ายเธอก็ส่งข้อความกลับมาสั้นๆ…
“ขอโทษนะ… ฉันขอหยุดตรงนี้ก่อน”
ไทม์โทรหาเธอทันที เสียงของเธอสั่น
“ฉันไม่ได้หมดรัก… แต่ฉันเริ่มรู้สึกว่า… ฉันกำลังเป็นภาระของนาย”
“โมนา… อย่าคิดแทนฉัน”
“แต่แม่ของนาย… เธอเพิ่งโทรมาหาฉัน”
“แม่!?”
“เธอบอกว่า… อย่ากลับมาเลย ถ้าไม่ได้มีอะไรดีพอจะยืนข้างลูกชายเธอ”
⸻
ตอนที่ 19: วันที่เธอเลือกเดินกลับมา
6 เดือนต่อมา — โมนากลับมาเมืองไทย
เธอไม่ได้บอกใคร
เธอกลับมาเงียบๆ พร้อมใจที่ไม่มั่นคง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเห็นโปสเตอร์ประกาศรับสมัครงานของบริษัทที่แม่ของไทม์เป็นกรรมการ
“โอกาสไม่ใช่สิ่งที่ได้มา… แต่คือสิ่งที่ต้องกล้าแย่งมาให้ได้”
เธอกลั้นใจ ส่งเรซูเม่
เข้าสัมภาษณ์
ฝึกงานอย่างหนัก
จนวันหนึ่ง… เธอได้เป็น “ผู้ช่วยส่วนตัวของแม่ไทม์”
⸻
ตอนที่ 20: ในวันที่แม่เปลี่ยนไป… เพราะเธอไม่ยอมแพ้
แม่ของไทม์ไม่รู้ว่า “โมนา” คือคนเดิมในอดีต
เธอเห็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งที่ทำงานเก่ง อดทน และไม่เคยปริปากบ่น
วันหนึ่งขณะประชุมเสร็จ
แม่เอ่ยขึ้นเบาๆ
“เธอชื่อ… โมนา ใช่ไหม”
“…ค่ะ”
“ใช่คนที่เคยมากับไทม์?”
เธอกลืนน้ำลายแล้วพยักหน้า
แม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า
“ขอโทษนะ… ฉันเคยตัดสินคนผิดเพราะความกลัว
แต่ตอนนี้ฉันเห็นแล้ว ว่าเธอไม่ได้แย่อย่างที่ฉันคิด”
⸻
ตอนที่ 21 (ตอนจบ): รักที่พิสูจน์แล้วว่าใช่
เย็นวันหนึ่ง ไทม์รออยู่ที่ร้านโกโก้เจ้าเก่า
เขาไม่รู้ว่าแม่กับโมนาทำงานที่เดียวกัน
เขาไม่รู้เลยว่าเธอกลับมาแล้ว
จนกระทั่ง…
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง
“โกโก้เย็น 25% ไม่หวาน ใส่ไข่มุก 1 ช้อนค่ะ”
เขาหันขวับ
“…โมนา?”
“ไง นายยังจำเมนูของฉันได้ไหม?”
เขายืนนิ่ง น้ำตาคลอเล็กๆ
“เธอกลับมาแล้วจริงๆ…”
“ฉันกลับมา… และคราวนี้ ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”
ไทม์ดึงเธอมากอดแน่น
ก่อนจะกระซิบว่า
“ครั้งสุดท้ายที่ฉันบอกเธอว่ารัก
คือวันที่เธอไปญี่ปุ่น
ต่อจากนี้ ฉันจะพูดมันทุกวัน…
เพื่อให้เธอมั่นใจว่า เธอคือคนที่ฉันเลือก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
โมนาเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลเงียบๆ พร้อมรอยยิ้ม
“งั้น… ฉันขอพูดบ้างนะ
ฉันรักนาย
และขอบคุณที่วันนั้น… นายเดินชนฉัน”
💞 จบบริบูรณ์
🤩🥰