หลายครั้งที่ผมเองเคยคิดว่าความสุขคืออะไร และทำไมบางวันเราดูเหมือนจะยิ้มมาก แต่ก็รู้สึกว่าชีวิตยังคงไม่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขจริง ๆ จนมาพบว่าความสุขแท้จริงไม่ได้อยู่ที่จำนวนครั้งที่ยิ้ม แต่คือสิ่งที่เรายิ้มให้และรู้สึกดีกับมันมากกว่า ในช่วงเวลาหลังเลิกงาน ผมมักจะชอบทักทายคนรอบข้างหรือเพื่อนบ้านในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ผมอยู่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกได้ถึงความสบายใจและความอบอุ่นจากการได้รับการตอบรับอย่างเป็นมิตร หลายครั้งความสุขที่ผมได้รับมาไม่ได้มาจากสิ่งใหญ่ ๆ แต่เป็นจากการนั่งเล่นพูดคุยกันในบรรยากาศเรียบง่ายของชีวิตบ้านนอก ผมเชื่อว่าการแบ่งปันช่วงเวลาหลังจากวันที่เหน็ดเหนื่อยกับเพื่อนหรือคนในชุมชนนั้น เป็นการเติมพลังให้กับหัวใจ ช่วยให้เรารู้สึกว่าชีวิตยังมีคุณค่าและเปี่ยมด้วยความหมาย นอกจากนี้ การได้หยิบยื่นรอยยิ้มและพูดคำทักทายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ช่วยลดความเหงาและความเครียดในชีวิตประจำวันได้อย่างไม่น่าเชื่อ สุดท้ายนี้ อยากแนะนำให้ทุกคนลองให้ความสำคัญกับสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว มองหาสิ่งดี ๆ ที่ทำให้เรายิ้มได้ แล้วจะพบว่าความสุขนั้นอยู่รอบ ๆ ตัวเราเสมอ เพียงแค่เราเปิดใจและหยุดให้ความสำคัญกับมันบ้างเท่านั้นเอง