ในชีวิตจริงแล้ว การเป็นคนโสดและอยู่บ้านนอกนั้นมักจะมีความรู้สึกที่หลากหลายและซับซ้อนกว่าที่หลายคนคิด นอกจากความเหงาแล้ว ยังมีความรู้สึกของการไม่ได้มีคนคุยหรือคนข้างกายมาแบ่งปันเรื่องราวในแต่ละวัน ผมเคยเจอช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครสนใจและเป็นส่วนเกินของสังคม เพราะความรักมักเป็นของคนอื่นเสมอ ทำให้รู้สึกว่าเฮานั้น “บ่หมานแนวนี้” แต่จริงๆ แล้วการอยู่คนเดียวก็มีข้อดีที่ทำให้เราได้ทบทวนตัวเองและพัฒนาความแข็งแรงทางใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับคนบ้านนอกและคนโสด หลายครั้งที่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกนี้เต็มที่ การปล่อยให้คนที่มีแฟนคุยกันไปแล้วก็เป็นการเรียนรู้ที่จะโอบรับความเหงาในแบบของตัวเอง และหาวิธีเติมเต็มความสุขจากสิ่งใกล้ตัว เช่น การสร้างสัมพันธ์กับเพื่อน แฟมิลี่ หรืองานอดิเรกที่ชอบ สุดท้ายนี้ อยากบอกว่าทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง มิได้ต้องการความรักจากคนอื่นเพียงอย่างเดียว ความรักที่แท้จริงเริ่มจากการรักตัวเองก่อน และจากนั้นความสุขก็จะตามมาเอง โดยไม่ต้องรอใครมาทำให้เรามีความสุขเสมอไป