สำหรับใครที่มีชีวิตคล้าย ๆ กันในหมู่คนโสดคนบ้านนอกคอกนา ผมอยากเล่าประสบการณ์ตรงว่าการทำงานในโรงกลึงในช่วงที่งานเร่งนั้นหนักหนาสาหัสมากจริง ๆ ทุกวันที่ผมทำงานแทบไม่มีเวลาพักผ่อน บางวันถึงขั้นนอนน้อยเพราะต้องเร่งจัดงานให้ทันเวลา แม้จะเหนื่อยแต่ก็รู้สึกภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือครอบครัวและสร้างรายได้ให้ตัวเอง บางครั้งก็รู้สึกเหงาเพราะโอกาสออกไปเจอผู้คนหรือทำกิจกรรมภายนอกค่อนข้างน้อย เพราะต้องโฟกัสกับงานและดูแลที่บ้านที่อยู่ในชนบท แต่ผมพบว่าแม้จะเหน็ดเหนื่อยในช่วงเวลาที่งานหนัก ความรู้สึกเป็นคนบ้านนอกที่ยังคงยืนหยัดและไม่ยอมแพ้ เป็นสิ่งที่ทำให้มีแรงใจที่จะก้าวต่อไป และผมเชื่อว่าหลายคนที่อ่านตรงนี้ก็คงเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเหมือนกัน สุดท้าย ผมอยากแนะนำให้ทุกคนที่เจอความท้าทายแบบนี้หาช่วงเวลาพักผ่อนแม้จะเป็นเวลาสั้น ๆ พยายามดูแลสุขภาพ และอย่าลืมหาความสุขง่าย ๆ รอบตัว เช่น การพูดคุยกับเพื่อน หรือกิจกรรมในครอบครัว เพื่อช่วยบรรเทาความเหงาและความเครียดได้มากขึ้นครับ