เมื่ออ่านโพสต์นี้แล้ว รู้สึกได้ถึงความระลึกถึงและความรักที่เต็มเปี่ยมต่อพี่ตังค์ๆ และดาวแมวที่ถูกกล่าวถึงอย่างลึกซึ้ง การคิดถึงใครสักคนที่จากไปหรือเปลี่ยนแปลงไปเป็นสิ่งที่ทำให้ใจทรมานและเต็มไปด้วยคำถาม ซึ่งหลายคนที่เคยเจอประสบการณ์นี้อาจเข้าใจดีว่า "ไม่เคยรู้เวลาที่เรามีกัน" หมายถึงความรู้คุณค่าของช่วงเวลาและความใกล้ชิดที่จัดว่าล้ำค่า ผมเองเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนได้ เมื่อคิดถึงคนที่เรารักและไม่สามารถพบเจอเขาได้เหมือนเดิม บางครั้งการตั้งคำถามว่า "โลกของดาวแมวเป็นยังไงบ้าง" ก็เป็นเหมือนการหาทางปลอบใจตัวเองว่าที่ไหนก็ตามที่เขาอยู่คงเป็นที่ที่สงบและอบอุ่น ในชีวิตเราควรเรียนรู้ที่จะรักษาความทรงจำดีๆ ไว้และให้ความสำคัญกับคนที่เรารักในทุกช่วงเวลาที่มี แม้ว่าบางคราวความคิดถึงจะทำให้เจ็บปวด แต่ความรักและความทรงจำเหล่านั้นก็เป็นเหมือนพลังใจที่ทำให้เราก้าวเดินต่อไปได้ สุดท้ายที่อยากแชร์คือ การแบ่งปันความรู้สึก ส่วนตัวในที่สาธารณะอย่างโพสต์นี้ถือเป็นการระบายและหาเพื่อนร่วมทางในการรับมือกับความรู้สึกเช่นกัน ใครที่กำลังคิดถึงหรือรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ไม่ควรเก็บไว้เพียงลำพัง ลองเปิดใจและพูดคุยกับคนใกล้ชิด หรือลองใช้ศิลปะและการเขียนบันทึกเป็นทางออกก็ช่วยได้มากทีเดียว