ไปต่อ หรือ พอแค่นี้

เมื่อพูดถึงการเขียนนิยายที่ไม่แมส หรือไม่ได้เป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนักเขียนอย่างผมคือ "แพชชัน" หรือความหลงใหลในงานเขียนที่ยังคงมีอยู่แม้ผลตอบรับจะไม่มากนัก ประสบการณ์ของคนเขียนนิยายหลายคนเผยให้เห็นว่า การเริ่มต้นเขียนนิยายอาจดีใจเมื่อได้รับเสียงชื่นชมและแฟนๆ แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ผลงานไม่ได้รับความนิยมในวงกว้าง ก็อาจรู้สึกท้อแท้และคิดอยากหยุดเขียน แต่สำหรับผม ผมพบว่าการสื่อสารกับตัวเองและยอมรับว่าการเขียนนิยายเป็นเรื่องของความชอบส่วนตัวเป็นสิ่งสำคัญ การเขียนแม้ไม่แมสก็ยังมีคุณค่า เพราะเป็นเส้นทางที่ทำให้เราได้เรียนรู้และพัฒนาฝีมืออย่างต่อเนื่อง จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเข็นนิยายสิบกว่าผลงาน โดยที่ไม่มีเรื่องไหนได้รับความนิยมอย่างมากเหมือนนิยายแมสทั่วไป แต่สิ่งที่ยังทำให้ผมก้าวต่อ คือความรู้สึกสนุกกับการสร้างโลกนิยายและตัวละครที่ผมรัก การได้เห็นข้อความหรือความคิดเห็นจากผู้อ่านที่ชื่นชอบงานเขียนของผม ก็เป็นกำลังใจที่ดีให้ไม่หยุดฝัน สำหรับนักเขียนนิยายที่รู้สึกว่าเรื่องของตัวเองอาจยังไม่โด่งดัง หรือกำลังลังเลว่าจะไปต่อหรือพอแค่นี้ ผมอยากแนะนำให้ถามตัวเองว่า "ทำไมถึงเริ่มเขียนนิยายตั้งแต่แรก" หากคำตอบคือความรักและความสุขที่ได้จากการเขียน ก็ขอให้สู้ต่อไป เพราะการเขียนนิยายคือการเดินทางระยะยาวที่เต็มไปด้วยการเรียนรู้และความสร้างสรรค์ ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะนิยายจะเป็นไปในแนวทางไหน แมสหรือไม่ แม้จะเป็นนิยายรายตอนหรืออีบุ๊ก ความตั้งใจและแพชชันของนักเขียนคือหัวใจสำคัญที่จะทำให้งานเขียนนั้นยังคงมีชีวิตและแรงบันดาลใจให้กับผู้อ่านต่อไป