เวลานั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีใครหลีกเลี่ยงได้และมีความน่ากลัวในแบบของมันเอง เช่นเดียวกับที่บทความนี้เล่าไว้ การที่เราเห็นเวลาเดินไปอย่างไม่หยุดยั้ง อาจทำให้บางคนรู้สึกกังวลหรือกลัวที่จะไม่สามารถทำอะไรให้สำเร็จก่อนที่เวลาจะหมดลง จากประสบการณ์ส่วนตัวของผม เวลาคือครูที่เคร่งครัดที่สุด เพราะมันไม่ให้เวลาเราแก้ตัวหรือย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผ่านมา เวลาจะเดินไปเรื่อย ๆ ไม่สนใจว่าเราจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม การยอมรับความจริงนี้และใช้เวลาอย่างมีคุณค่า คือสิ่งที่จะช่วยให้เราไม่รู้สึกกลัวหรือเสียใจในภายหลัง สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การเดินช้า ๆ ก็ยังดีกว่าไม่เดินเลย การตั้งใจทำสิ่งเล็ก ๆ ในทุกวัน แม้จะเป็นเพียงก้าวเล็ก ๆ ก็ตาม จะทำให้เราไม่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังในสนามชีวิต เวลาที่ดูเหมือนน่ากลัว เพราะไม่อ้อนหรือประนีประนอมกับใคร แต่ถ้าเรารู้จักใช้มันให้เป็นประโยชน์ เวลาจะกลายเป็นเพื่อนที่คอยผลักดันให้เราเติบโตและพัฒนาตัวเองอย่างแท้จริง สำหรับใครที่รู้สึกกลัวเวลาหรือรู้สึกว่าทำอะไรไม่ทัน ผมอยากแนะนำให้ลองตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ที่จับต้องได้ในแต่ละวัน และให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้ผ่านความล้มเหลวเหล่านั้น เพราะนั่นคือกระบวนการของการเจริญเติบโตอย่างแท้จริง ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องกลัว แค่ก้าวเดินไปเรื่อย ๆ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว