「立つ場所」には満足しているが、「行く場所」を忘れてはいけない
「Heal Jai」を低く見て、「go on」を高く見てください...「自給自足」と「欲望」の間の細い線はどこにありますか?
私たちはしばしば「利用可能なものに満足する」（幸せになる）ように教えられます。
しかし、私たちは「野心的」であること（遅れをとらないように）も求められています。
多くの人が混乱するまでは。。。
よし、道端でカレーを食べながら笑って座るべきか、それとも高層ビルでステーキを食べるために一生懸命走るべきか?
満足すれば。。。 それは私が怠惰だということですか?
もっと欲しいなら。。。 それは私が貪欲だということですか?
この細い線を明確にしましょう:
1.「満足」と「慣性」の境界線
満足:それは途中の幸せです。あなたは歩き続けますが、苦悩ではなく笑顔で歩きます。あなたは目標が遠いことを知っていますが、今履いている古い靴に満足しています。
怠惰とは、力、可能性、責任を持っているときに、「十分な」という言葉を使って歩くのをやめる口実です。
2.「原動力」と「欲望」の境界線
野心:人生をより良くする衝動、愛する人の世話をする衝動、良いことをする衝動、成長する衝動、「昨日」と競争する衝動。
欲望:それは欲望であり、無限であり、決して満たされない心の中のブラックホールを埋めることであり、それは「他者」との競争であり、それを得るために他者を破壊する準備ができています。
バランスの秘密レシピの概要:
方向を決定するために「高い目」を使用してください。
しかし、「低俗な考え方」を使って充電してください。
「快楽を怠ける口実にしないでください。」
「野心を利己主義の言い訳にしないでください。」
バランスの取れた生活です。。。
「足」は容赦なく前進する一歩です。
しかし、「心」は現在に満足することが不可欠です。
これです。。。 オリジナルタイトル: The Art of Living a Real Life
#続けるために高く見る #満足するために低く見る #ライフバランス #心を癒す #自己改善の記事#意識する
低く見て。。。 今日を持っていることがどれだけ「幸運」であるかを知ること。
高く見て。。。 明日はもっと「良い」と知ること。
「自給自足」が「怠惰な人々」の言い訳にならないようにしてください。」
そして、「渇望」が「飽くなき人々」の罠にならないようにしてください。
ชีวิตที่สมดุลคือการเดินทางที่ต้องมีความสุขกับสิ่งที่เรายืนอยู่ในปัจจุบัน พร้อมกับไม่ลืมเป้าหมายในอนาคต คำว่า "มองต่ำเพื่อฮีลใจ" และ "มองสูงเพื่อไปต่อ" จึงสะท้อนการบริหารจิตใจอย่างชาญฉลาด โดยใช้ความพอใจ (Contentment) เป็นศูนย์กลางในการเติมพลังให้ใจอิ่มเอม ไม่ใช่เป็นข้ออ้างให้หยุดยั้งการเดินหน้า ในทางกลับกัน แรงผลักดัน (Ambition) ที่เกิดจากความอยากก้าวหน้าเพื่อสร้างประโยชน์และดูแลคนที่รัก เป็นแรงที่ช่วยให้เราพัฒนาไม่หยุดนิ่ง แต่ต้องแยกให้ชัดระหว่างแรงผลักดันกับความโลภ (Greed) ที่นำไปสู่การแข่งขันกับผู้อื่นและความทุกข์ใจ จาก OCR ในบทความเราเห็นคำว่า "มองต่ำเพื่อให้รู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนที่มีวันนี้" และ "มองสูงเพื่อให้รู้ว่าเราเก่งได้มากกว่านี้ในวันพรุ่งนี้" ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่ช่วยตอกย้ำความสมดุลของชีวิต การฝึกใช้ใจให้รู้คุณค่าของปัจจุบันและตั้งเป้าหมายที่เหมาะสม สำหรับผู้ที่สงสัยว่าความพอใจหมายถึงความขี้เกียจไหม หรือความอยากพัฒนาคือความโลภหรือไม่ คำตอบคือไม่ใช่หากเรารู้จักขีดเส้นแบ่งที่เหมาะสมดังที่บทความได้ชี้ให้เห็น ในชีวิตประจำวัน การฝึกมองต่ำเพื่อตระหนักถึง "โชคดี" ที่เรามี อาจเป็นการขอบคุณกับสิ่งเล็กๆ เช่น รอยยิ้มของคนรอบข้าง หรือการได้สุขภาพดี ในขณะเดียวกัน "มองสูง" คือการตั้งเป้าหมายที่เน้นพัฒนาตัวเองอย่างยั่งยืน เช่น เรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ หรือมุ่งมั่นทำงานเพื่ออนาคตที่ดีขึ้น สุดท้าย การรู้จักสร้างสมดุลระหว่างสองมุมมองนี้ ทำให้ชีวิตเราไม่ถูกลากไปด้วยความโลภหรือความเฉื่อยชา เราสามารถเดินไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงพร้อมความสุขใจและความสำนึกคุณค่าของทุกช่วงเวลา กุญแจสำคัญคือการไม่ใช้ความพอเป็นข้ออ้างขี้เกียจ และไม่ใช้ความอยากเป็นข้ออ้างเห็นแก่ตัว นี่คือศิลปะของการใช้ชีวิตอย่างแท้จริงตามที่บทความ "มีความสุขกับ 'ที่ยืน' แต่ไม่ลืม 'ที่ไป'" ได้นำเสนอ