โดน"เกลียด"มาทั้งชีวิต
เข้าใจนะบางคนก็คิดว่ารู้จักแป๊บเดียวก็
น่าจะโอเค น่าจะเป็นคนน่ารัก น่าจะเป็นคนที่ใส่ใจทุกรายละเอียด น่าจะเป็นคนที่พูดง่ายๆ ก็เลยบอกว่า
"เป็นตัวของตัวเองอ่ะดีแล้ว"😅
แต่สุดท้ายแล้วพอเราเป็น"ตัวจริง จริงๆ"ก็โดนเกลียดเสมอ!!!! การที่ไม่เอาเปรียบ การที่เราพยายามที่จะเตือนสติ การที่พูดตรงๆ การที่พยายามเข้าใจเหตุผลและคำพูดของแต่ละคน กล ายเป็นว่ามัน"เยอะไป" ... ก็แปลกดีนะหวังดีแต่ไม่เคยได้อะไรดีๆกลับมานอกจากการนินทาลับหลัง😒 ไม่ชอบแบบไหนก็แค่ไม่ต้องทำแบบนั้นกับคนอื่นเหมือนกันแต่ทำไมชอบเป็นตรงข้าม ???
มันก็เลยทำให้กลายเป็นว่าในตอนนี้ไม่ได้อยากมีสังคมอะไรมากมายแล้ว เพราะคำว่า"ตัวตน"มันแชร์กับทุกคนไม่ได้จริงๆหรอก
สุดท้ายทุกคนก็อยากให้เราเป็นตามที่ทุกคนต้องการถ้าไม่ได้เป็นตามนั้นก็คบไม่ได้ ....
หลายครั้งที่ผมเองก็เจอความรู้สึกเหมือนกันว่าพยายามเป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว แต่กลับโดนมองในแง่ลบหรือโดนเกลียดโดยไม่รู้สาเหตุ บางทีการที่เราใส่ใจรายละเอียด คอยเตือนหรือให้คำแนะนำด้วยความหวังดี กลับถูกตีความว่า "เยอะ" หรือ "เรื่องมาก" ผมอยากแชร์ว่า การตั้งใจที่จะเข้าใจเหตุผลของคนอื่นและพูดตรงๆ แม้จะมีความเสี่ยงว่าอาจจะมีคนไม่ชอบ แต่ถ้าเรายึดมั่นในความจริงใจและไม่ทำร้ายคนอื่น มันคือการแสดงออกถึงความเข้มแข็งภายในของเราเอง สิ่งนี้สำคัญกว่าการพยายามเอาใจคนทุกคน บางคนที่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้ได้แนะนำว่า ควรเลือกสังคมที่ยอมรับความแตกต่าง และไม่พยายามเปลี่ยนตัวตนของตัวเองเพื่อให้ใครสักคนชอบเรา เพราะสุดท้ายแล้ว การอยู่กับคนที่ยอมรับและเคารพตัวตน ลึกๆ จะทำให้เรารู้สึกเป็นสุขใจมากกว่า สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนโดนเกลียดหรือเข้าใจยากจากคนรอบข้าง ผมเข้าใจนะครับว่ามันเหนื่อยและเจ็บ แต่ลองมองว่าการเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง คือจุดเริ่มต้นที่จะเจอสังคมที่อาจใช่สำหรับเราในอนาคต การแชร์ความรู้สึกเหล่านี้ออกมา ในบรรยากาศปลอดภัย อาจช่วยให้เรารับมือกับความรู้สึกโดดเดี่ยวได้ดีขึ้น และหวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะมีคนที่เข้าใจและยืนเคียงข้างกันต่อไป
