会ったことがある人。。。 見た目が悪い人はナンパじゃないけど、本当は父親だと思う✨

ตอนก่อนคบ เราก็เคย “แอบสบายใจ” เวลาอีกฝ่ายไม่ได้หล่อหรือไม่ใช่สเปคคนส่วนใหญ่ เพราะเผลอคิดว่าแบบนี้น่าจะไม่ค่อยมีตัวเลือก ไม่ค่อยมีคนเข้าหา เลยโอกาสเจ้าชู้ก็น่าจะน้อย… แต่พอเจอด้วยตัวเองถึงเข้าใจเลยว่า “หน้าตาไม่ดี” ไม่ได้เป็นตัวชี้วัดความซื่อสัตย์จริงๆ ถ้าใครกำลังคุยกับคนที่ดูธรรมดาๆ แล้วอยากป้องกันตัวเองก่อนผูกใจ ลองเช็กจาก “พฤติกรรม” มากกว่าหน้าตานะ อันนี้เป็นสิ่งที่เราอยากย้อนกลับไปบอกตัวเอง: 1) ความชัดเจนของสถานะ ถ้าอีกฝ่ายคุยไปเรื่อยๆ ไม่ยอมตกลงว่าเป็นแฟน/คุยคนเดียว หรือชอบพูดเลี่ยงๆ เช่น “เรายังไม่พร้อม” แต่ยังให้ความหวังและทำเหมือนแฟน อันนี้ต้องระวัง เพราะมันเปิดช่องให้เขาคุยหลายคนได้แบบไม่รู้สึกผิด 2) โซเชียลมีเดียไม่โปร่งใส ไม่ได้แปลว่าต้องขอรหัส แต่ถ้าเขาหวงโทรศัพท์เกินเหตุ พลิกจอเร็วๆ เวลาเราเดินมา หรือมีบัญชีลับ/แอคหลุม แถมยังชอบทักคนอื่นแบบหวานๆ ในคอมเมนต์ นี่คือสัญญาณที่ควรตั้งคำถาม 3) คำพูดไม่ตรงกับการกระทำ พูดว่าซื่อสัตย์ แต่หายไปเป็นช่วงๆ ตอบแชตเป็นเวลา หรือนัดแล้วเลื่อนบ่อยแบบไม่มีเหตุผลชัดเจน พอถามก็ตอบคลุมเครือ สุดท้ายเราจะเป็นคนคิดมากอยู่ฝ่ายเดียว 4) การปฏิเสธความรับผิดชอบ ประโยคคลาสสิกอย่าง “ก็แค่เพื่อน ไม่มีอะไร” หรือ “เธอคิดมากไปเอง” ถ้าเจอบ่อยๆ นี่เข้าข่ายโยนความผิดให้เรา และลดทอนความรู้สึกเรา เพื่อให้เขาทำเหมือนเดิมได้ต่อ วิธีคุยให้รู้เรื่อง (แบบไม่ต้องเล่นเกม) เราเคยใช้วิธีถามตรงๆ แต่สุภาพ เช่น “เราคุยกันแบบคุยคนเดียวไหม?” “เธอโอเคไหมถ้าเราตกลงขอบเขตเรื่องการคุยกับคนอื่น?” คนที่จริงใจจะตอบได้ชัด และพร้อมทำให้สบายใจ ไม่ใช่พาเรางง สุดท้ายอยากบอกว่า ถ้าเคยเจ็บจากความคิดว่า “หน้าตาไม่ดี = ไม่เจ้าชู้” มันไม่ได้แปลว่าเราโง่ แค่เราเชื่อในความปลอดภัยจากภาพลักษณ์มากไปหน่อย ครั้งต่อไปให้ดูความรับผิดชอบ ความสม่ำเสมอ และความเคารพเราเป็นหลัก แล้วเราจะไม่ต้องเจ็บซ้ำกับคนเจ้าชู้ตัวพ่ออีก