Don’t look back in anger | nm

ฝนตกตอนบ่ายในเมืองที่เขาเคยรักมากที่สุด

“คีย์” ยืนอยู่หน้าตึกเก่า มือกำจดหมายฉบับหนึ่งแน่นจนยับ

ลายมือข้างในมันยังคุ้นเหมือนเดิม…คนเดิมที่เขาเคยคิดว่าจะอยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต

แต่ตอนนี้เหลือแค่คำว่า “ขอโทษ”

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเหตุผล มีแค่การจากไปแบบเงียบๆ

เขาควรโกรธนะ…ควรจะด่า ควรจะเกลียด

แต่แปลกชิบหาย ที่ใจมันไม่ยอมทำแบบนั้น

เพราะทุกอย่างมันยังมี “ภาพวันเก่า” ซ้อนอยู่เต็มหัว

ตอนที่ยังหัวเราะด้วยกัน ตอนที่ยังจับมือกันเดินกลางฝน

⸻

“ยังจะมายืนตรงนี้อีกเหรอ”

เสียงหนึ่งดังจากด้านหลัง

คีย์หันไปช้าๆ

“เรน” ยืนอยู่ใต้ร่ม ดวงตานิ่งเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

คนที่ทิ้งเขาไปเมื่อสามปีก่อน

“มาทำไม” คีย์ถามเสียงแห้ง

เรนเงียบไปนิด ก่อนพูดเบาๆ

“แค่…ผ่านมา”

คำตอบแม่งโคตรกวนใจ ทั้งที่ดูธรรมดา

ความโกรธมันควรจะพุ่งขึ้นมาแล้ว

แต่กลับไม่มีเลย มีแค่ความเหนื่อย

⸻

“นายเกลียดเราไหม” เรนถาม

คีย์หัวเราะออกมาเบาๆ แบบไม่มีอารมณ์

“เมื่อก่อนอาจจะนะ”

เขามองฝนที่ตกลงพื้น

“แต่ตอนนี้…กูไม่อยากแบกอะไรแบบนั้นแล้วว่ะ”

เงียบไปอีกครั้ง

ลมพัดแรงขึ้น เหมือนจะพัดอดีตให้ปลิวไปด้วย

⸻

เรนขยับเข้าใกล้นิดหนึ่ง

“ถ้าย้อนกลับไปได้…”

“อย่าเลย” คีย์ตัดบททันที

เสียงมันนิ่ง แต่หนักมาก

“อย่าไปย้อนมันอีกเลย กูเหนื่อยแล้ว”

เขาหันไปมองหน้าเรนตรงๆ

“ชีวิตมันไม่ได้มีไว้ให้มานั่งโกรธซ้ำๆหรอก”

⸻

ฝนยังตก

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม

คีย์เดินถอยหลังออกมา ไม่ได้หนี ไม่ได้วิ่ง

แค่…เดินออกมาเฉยๆ

“โชคดีนะ”

ประโยคสุดท้ายที่เขาพูด

แล้วหันหลังให้

ไม่ใช่เพราะลืม

แต่เพราะ “ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว”

⸻

เรนยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก

จนคีย์หายไปจากสายฝน

และเขาเพิ่งเข้าใจทีหลังว่า

บางคนไม่ได้ต้องการกลับมาแก้ไขอะไร

แค่ต้องการ “ปล่อยวาง” ให้เป็น

#ficnomin #nct #nomin #ป้ายยาฟิคโน่มิน #เปิดการมองเห็นทั้งหมด