ในฐานะแม่ที่ทำงานและมีภาระงานเยอะมาก ผมได้เรียนรู้ว่าการอยู่กับลูกด้วยการก้มหน้าดูมือถือหรือคอมพิวเตอร์แม้จะอยู่ในบ้านพร้อมหน้ากันก็ไม่ได้ช่วยเชื่อมความสัมพันธ์เลยจริงๆ พลังงานของกันและกันถูกดูดออกไปโดยไม่รู้ตัว จากประสบการณ์ตรง ผมได้ลองวางมือถือไว้ที่จอดนอกห้องนั่งเล่นประมาณ 1 ชั่วโมงแรกที่กลับถึงบ้าน และโฟกัสกับการสบตาลูก (Eye Contact) พร้อมฟังเรื่องเล่าจากโรงเรียนของเขา สิ่งที่เกิดขึ้นคือความผูกพันและความสุขที่ลูกได้รับจากความสนใจเต็มเปี่ยม ทำให้เขารู้สึกอิ่มใจและปลอดภัยมากขึ้น เรามีความสนิทสนมและรู้สึกว่าความรักไม่ได้วัดจากจำนวนชั่วโมงที่ใช้ร่วมกัน แต่เป็นคุณภาพและความตั้งใจที่เรามอบให้กันจริงๆ นอกจากนี้ การปิดเสียงแจ้งเตือนหรือวางมือถือให้พ้นมือในช่วงเวลานี้ยังช่วยให้ผมมีพลังงานเหลือสำหรับจัดการงานบ้านและชีวิตประจำวัน โดยไม่ต้องรู้สึกเครียดหรือระแวงอยู่ตลอดเวลา การทำเช่นนี้ช่วยให้ผมรักตัวเองและครอบครัวอย่างอ่อนโยน ทำให้เด็กเติบโตอย่างมั่นคงและพร้อมเผชิญโลกภายนอกได้ดีขึ้นจริงๆ