ในความสัมพันธ์ บางครั้งเราก็มอบหัวใจให้เต็มร้อยโดยหวังว่าจะได้รับความรัก ความใส่ใจ และความเข้าใจกลับมาแบบเต็มที่เหมือนกัน แต่มันไม่ง่ายเสมอไปที่จะรักษาความรู้สึกนั้นไว้ได้ เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกของเราก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์และการกระทำของอีกฝ่าย จากประสบการณ์ที่เคยให้คะแนนความสัมพันธ์ถึง 10/10 แต่เมื่อเจอเหตุการณ์เช่นต้องขอเวลาหรือขอความเข้าใจจากคนที่รัก กลับถูกเลือกในลำดับท้ายๆ หรือถูกละเลยในเรื่องเล็กน้อยจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ หัวใจที่เคยเต็มเปี่ยมจึงเริ่มหวั่นไหวและเสียใจมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้จะพยายามที่จะเข้าใจและเผื่อใจ แต่ก็ยากที่จะไม่รู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม ตอนที่เราเผชิญกับการต้องพูดเรื่องเดิมๆ ซ้ำๆ ต้องบอกความรู้สึกที่ไม่ได้รับความใส่ใจ การทะเลาะที่เกิดขึ้นจากเรื่องเดิมก็สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาที่ไม่ถูกแก้ไขจริงจัง และบางครั้งการที่ฝ่ายตรงข้ามมีเวลาสำหรับตัวเองมากกว่าการให้เวลาสำหรับเรา ก็ทำให้รู้สึกถูกทอดทิ้งและรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ การที่รักคนอื่นมากจนลืมรักตัวเองนั้นก็เป็นบทเรียนที่สำคัญ บางครั้งเราอาจจะต้องเลือกที่จะรักและดูแลตัวเองให้มากขึ้น และตั้งขอบเขตในความสัมพันธ์ เพื่อไม่ให้ตัวเองเจ็บปวดมากจนเกินไป ความรักที่ดีควรเป็นความรักที่รับฟังกันและกัน ไม่ใช่เพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเสียสละอย่างเดียว สุดท้ายแล้ว การมีสติรู้จักเผื่อใจ รู้จักปรับตัวและยอมรับความจริงในความสัมพันธ์ เป็นสิ่งที่ช่วยทำให้เราเติบโตและไม่เจ็บปวดมากจนเกินไป แม้จะเป็นความเศร้าลงสตอรี่ แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่า และอาจนำไปสู่ความสัมพันธ์ที่ดีกว่าในอนาคต