ชื่อหนังสือ Tomorrow พรุ่งนี้ไม่มีจริง

ประเภท นิยายหญิงรักหญิง

ผู้แต่ง เพลงมีนา

ตอนที่1. ผ่านมา

ร่างเพรียวในชุดเสื้อยืดสีขาวหม่นกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงินเข้มกลับจากวิ่งออกกำลังกาย ผมยาวประบ่าถูกรวบไว้ง่ายๆด้วยผ้ารัดผม ใบหน้าสวยได้รูปเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เมื่อเธอกลับมาถึงประตูบ้าน หญิงสาวก็ถอดร้องเท้าผ้าใบออกด้วยวิธีเหยียบส้นรองเท้าและสะบัดมันออกจากปลายเท้า เตะรองเท้าไว้หน้าประตูบ้าน มือเรียวดึงสายหูฟังออกแล้วเก็บเครื่องเล่นMP3 เดินเข้ามาในครัวหยิบขวดน้ำในตู้เย็นขึ้นดื่ม แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาดุๆ ที่จ้องมองอยู่ทำให้เธอลดขวดน้ำลงแล้วมองหาแก้วน้ำเพื่อจะรินน้ำใส่แก้วแล้วยกดื่ม

“แม่บอกกี่ครั้งแล้ว เวลาดื่มน้ำให้รินใส่แก้วก่อนอย่ายกขวดดื่มแบบนี้ วิ่งมาเหนื่อยๆเดี๋ยวก็สำลักหรอก”

“ค่ะๆคุณหญิงแม่” หญิงสาวยักไหล่แล้วทำจมูกฟุดฟิดสูดดมกลิ่นอาหาร “ไข่เจียวดอกขจร”

“จมูกดีจริงลูกคนนี้ ไปอาบน้ำไปจะได้ลงมากินข้าวเช้าพร้อมกัน”

“ตั้งโต๊ะรอได้เลยค่ะ รันอาบน้ำแป๊บเดียว”

“อาบน้ำนะ ไม่ใช่วิ่งผ่านน้ำ”

บราลียิ้มทะเล้นแล้วเดินเร็วๆ ขึ้นมาที่ห้องนอนของตัวเองที่อยู่ชั้นสองของบ้าน บ้านของหญิงสาวอยู่ด้วยกันสามชีวิต พ่อกับแม่ผู้ให้กำเนิดและเธอเอง แต่ชั้นสองของบ้านเป็นอาณาจักรส่วนตัวของเธอไปแล้ว หญิงสาวใช้เวลาอาบน้ำสระผมเพียง 10 นาทีเท่านั้นเธอก็พาร่างสูง170เซนติเมตรของตัวเองออกจากห้องน้ำด้วยผมที่เปียกชุ่มจนน้ำหยดเป็นทาง แม้จะมีผ้าขนหนูรองบ่าซับน้ำไว้ก็ดูว่าเจ้าตัวจะไม่ค่อยใส่ใจนัก เธอมักจะขยุ้มผมกับผ้าขนหนูไม่ค่อยใช้ไดร์เป่าผมนัก เส้นผมจึงยังหมาดอยู่ นั้นเป็นเรื่องที่แม่บ่นอยู่เสมอ แต่เธอก็ไม่ค่อยสนใจนัก หลังจากทาโลชั่นบำรุงผิวแล้วก็เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงยีนกับเสื้อยืดมาสวมแล้วส่องตัวเองในกระจก ทาครีมบำรุงผิวหน้าแล้วตามด้วยแป้งเด็กก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเดินลงมาที่โต๊ะอาหาร

หญิงสาวทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นอาหารในครัวฝีมือแม่ ที่โต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมพร้อมสำหรับมื้อเช้าสำหรับคนสามคนแล้ว อาหารมื้อเช้าของแม่มักจะเรียกว่า “จัดเต็ม” เพราะมันจะเผื่อไปถึงมื้อเที่ยงด้วย

“ไข่เจียวดอกขจร กำลังคิดถึงเลย” บราลีพูดขึ้นแล้วหันไปทางประตู

พ่อซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็นกำลังเคลื่อนเข้ามาในครัว เธอขยับเก้าอี้ออกเปิดทางให้พ่อเข้ามารวมวง ที่หัวโต๊ะเป็นที่ของพ่อเสมอ แม้บางมื้อที่พ่อไม่ได้มานั่งกินข้าวด้วยกันก็ไม่มีใครนั่งที่ตรงนั้นแทนที่พ่อ หญิงสาวช่วยแม่ตักข้าวใส่จานและเริ่มมื้อเช้าอย่างง่ายๆ

“พ่อตรวจใบสัญญาสั่งซื้อเรียบร้อยแล้วนะ” บราลีเอ่ยถามขณะรับประทานอาหารเช้าไปด้วย

“อ่านแล้ว วางไว้บนโต๊ะ” พ่อตักผัดผักรวมมิตรใส่จานให้ลูกสาวคนเดียว

“อีกสองสามวันรันจะไปดูสวนยางที่สุราษฎร์ฯนะพ่อ” ลูกสาวพูดแล้วทำแบบเดียวกันกับพ่อบ้าง

“ขับรถไปเอง?”

“ก็เหมือนทุกที” หญิงสาวยักไหล่แล้วตักข้าวเข้าปากคำโต

“ให้กวินไปเป็นเพื่อนซิ เป็นผู้หญิงขับรถทางไกลคนเดียวมันอันตราย” ผู้เป็นแม่อดเป็นห่วงไม่ได้

“แล้วแม่ไม่ห่วงเหรอ รันไปกับผู้ชายสองต่อสองจะอันตรายหรือเปล่า” หญิงสาวยิ้มทะเล้น

“พ่อว่าน่าเป็นห่วงไอ้กวินมากกว่าแก”

บราลีเกือบสำลักแล้วมองหน้าพ่อที่มักจะพูดหน้านิ่งเดาอารมณ์ยากเสมอ “พ่อ! นี่รันเป็นผู้หญิงนะ เป็นห่วงรันบ้างก็ได้”

“ไอ้กวินมันก็ตามใจแกสารพัด ตั้งแต่เด็กจนโต โตจนหมาเลี้ยงตูดไม่ถึงนี่ พ่อเห็นมีแต่แกแกล้งมันอยู่ฝ่ายเดียว”

“พ่อก็พูดเกินไป” บราลีเบ้ปาก เสียงประตูครัวแง้มเปิดอย่างเกรงใจแต่ก็ทำให้หญิงสาวหันไปมองเพราะเธอนั่งอยู่ใกล้ที่สุด คนที่ถูกนินทาเปิดประตูเข้ามาอย่างคุ้นเคยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“กวินมาพอดี มากินข้าวเช้าด้วยกันซิ” แม่เอ่ยทักแล้วมองไปที่ถุงที่ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับลูกสาวถือเข้ามาด้วย

“ขอบคุณครับผมกินมาแล้ว พอดีแม่ได้หัวปลีมาก็เลยให้เอามาแบ่งคุณน้าครับ”

“ขอบใจจ๊ะไม่ได้กินนานแล้ว กวินเอาไปวางไว้ตรงโน้นให้น้าหน่อยนะจ๊ะ”

“ได้ครับ” ชายหนุ่มเดินเข้ามาจัดแจ้งหากะละมังใส่หัวปลีไว้ให้ “ถ้าไม่ว่าอะไรผมขอกาแฟสักแก้วนะครับ”

“ตามสบายเลยจ๊ะ” แม่ยิ้มแล้วคอยดูอาหารการกินของพ่อ “อ้อ เมื่อกี้พ่อลูกเขาคุยกันค้างไว้ ยัยรันจะไปดูสวนยางที่ใต้ กวินไปเป็นเพื่อรันหน่อยนะลูก น้าจะได้สบายใจ ยัยรันยิ่งขับรถเร็วอยู่ด้วย”

“ได้ครับ ไปเมื่อไหร่ก็ได้ ผมทำงานกินเงินเดือนของโรงงานอยู่แล้ว”

“ชงกาแฟเผื่อด้วยนะ” บราลีสั่งอย่างเคยตัว และเหมือนพ่อจะรู้จึงดุลูกสาวไปหนึ่งยก

“ทำไมไม่ไปชงเอง นี่ที่บ้านไม่ใช่โรงงานอย่าใช้คนอื่นจนเคยตัว”

บราลีอ้าปากค้าง โดนจนได้ ไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง เธอจะถูกพ่อบ่นเสมอ แต่ก็นั้นแหละ พ่อพูดถูกเธอมักเผลอใช้คนอื่นจนเคยตัว บราลีทานข้าวเสร็จก็ลุกขึ้นไปชงกาแฟร้อนสำหรับตัวเอง ถือแก้วกาแฟเดินออกมาทางครัวซึ่งเป็นสวนหลังบ้านที่แม่ปลูกพืชผักสวนครัวไว้ และมีโต๊ะม้าหินนั่งพักผ่อนได้

“เมื่อกี้เข้าไปขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า” กวินเอ่ยถาม เขาเดินเข้าเดินออกบ้านนี้จนแทบจะกลายเป็นบ้านหลังที่สองของตัวเองไปแล้ว

“เปล่านี่” บราลีส่ายหน้าไปมา “อีกสองสามวันว่าจะไปดูสวนยางที่สุราษร์ฯน่ะ แม่เราเลยอยากให้กวินไปด้วย แม่ชอบบ่นว่าเราขับรถเร็ว”

“ก็เร็วจริงๆ นั้นแหละ”

“รู้ได้ไงว่าขับเร็ว เมาหลับสนิทออกอย่างนั้น”

“ไม่ได้หลับแค่พักสายตา”

“จ้าพ่อกวีหนุ่ม” บราลีหัวเราะ เพื่อนสนิทของเธอคนนี้นอกจากจะทำงานที่เดียวกันแล้ว เขายังเป็นหนุ่มอารมณ์อ่อนไหวอีกด้วย แล้วบราลีก็อดคิดถึงหลายคืนก่อนกับเจ้าของดวงตาคู่สวยที่ทำให้เธอต้องเป็นฝ่ายหลบตา

“ร้านพี่อ๊อฟเขามีดนตรีสดตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

กวินวางแก้วกาแฟแล้วมองหน้าเพื่อน “ติดใจ?”

“เปล่า ก็ไปหลายทีไม่เห็นมีนักร้องอะไรนี่ ทำไมคืนก่อนมีล่ะ”

“ไม่รู้ซิ ไปถามพี่อ๊อฟไหมล่ะ?” เป็นหนึ่งพูดเสียงเรียบแต่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ แน่ล่ะ สำหรับบราลีแล้วแล้วเธอเห็นชัดเชียว

“จะชวนไปกินเหล้าก็บอกกันตรงๆก็ได้”

“เปล่านี่...ใครเปิดประเด็นล่ะ”

“ก็แค่ถามเฉยๆ”

“เอาเถอะๆ แล้วที่จะลงใต้ล่ะ จะขับรถไปเองจริงๆเหรอ”

“ขับไปเองสะดวกกว่านี่ แล้วก็ไปหลายหนแล้ว ไม่ไว้ใจเราเหรอ กลัวเราฉุดเข้าป่าเข้าดงหรือไง”

“เปล่า แค่อยากนั่งรถไฟนะ ชอบบรรยากาศนั่งรถไฟ”

“พ่อศิลปิน คราวหน้าแล้วกัน นี่ไปทำงานต้องไปตระเวนดูสวนยางไม่มีรถมันลำบาก”

“ว่าไงว่าตามกันบอส”

บราลียิ้มแล้วหยิบแก้วกาแฟของเป็นหนึ่งมาถือไว้ “เอารถอะไรมา”

“มอ’ไซค์”

“ขอซ้อนท้ายหน่อย ไปรอหน้าบ้านละกัน”

กวินพยักหน้ารับแล้วเดินอ้อมไปหน้าบ้าน บราลีเดินกลับเข้ามาในครัว เอาแก้วกาแฟมาล้างเร็วๆ คว่ำไว้แล้ว พ่อกับแม่ทานอาหารเช้าเสร็จพอดี เธอช่วยเข็นรถเข็นให้พ่อมานั่งที่ห้องโถงของบ้าน ปล่อยแม่จัดการในครัว หยิบยาที่แม่เตรียมให้พ่อใส่จานเล็กๆ ยื่นให้พ่อตามด้วยน้ำดื่ม ยืนดูจนพ่อกินน้ำกินยาครบรอเก็บแก้วแล้ว ค่อยเดินไปหยิบเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำปักโลโก้บริษัทฯของโรงงานมาสวมและไม่ลืมหยิบแฟ้มเอกสารที่โต๊ะไปด้วย

“ไปทำงานแล้วนะพ่อ แม่จ๋าตอนเที่ยงจะกลับมากินข้าวบ้านนะ”

บราลีพูดเสียงดังเหมือนทุกวันที่เป็นผ่านมา มันเป็นเช่นนี้มากว่าสิบปีแล้ว สิบปีที่พ่อนั่งรถเข็นอยู่อย่างนั้นและเป็นสิบปีที่เธอเข้ามาช่วยดูแลงานในโรงงานเต็มตัว หญิงสาวในทำงานเหมือนพนักงานคนอื่นๆ ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนชายที่สตาร์ทรถอยู่ก่อนแล้ว จากบ้านไปโรงงานห่างเพียง 300 เมตร โดยปกติแล้วบราลีจะปั่นจักรยานมาโรงงานหรือไม่ก็ติดท้ายรถมาอย่างนี้เสมอ ยกเว้นบางวันที่ต้องไปธุระข้างนอกค่อยเลือกรถใช้งาน บ้านของกวินอยู่ไกลออกไปราวสามกิโลเมตร หากคนไม่รู้จักกันจริงๆ บ้านของเป็นหนึ่งดูจะหลังใหญ่กว่าบ้านของบราลีด้วยซ้ำ ใครเลยจะรู้ว่าบ้านไม้กึ่งปูนสองชั้นนั่นเป็นเจ้าของโรงงานแปรรูปไม้ยางพารา

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งบราลีและเป็นหนึ่งก็มาถึงโรงงาน กรีนสตาร์ พาราวู๊ด จำกัด Green Star Para wood ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการผลิตและจำหน่ายไม้ยางพาราแปรรูป อัดน้ำยา- อบแห้ง ส่งจำหน่ายให้กับลูกค้าทั้งในและภายนอกประเทศ โดยใช้เครื่องจักรและเทคโนโลยีที่ทันสมัย สินค้าได้รับความเชื่อถือ และยอมรับจากลูกค้าอย่างกว้างขวางว่าเป็นสินค้าที่มีคุณภาพดีอย่างสม่ำเสมอ เงินทุนจดทะเบียน34ล้าน ตั้งอยู่บนเนื้อที่ขนาด15ไร่เศษ คนงานทุกแผนกรวมกันราว120คน นับรวมทั้งสองคนเข้าไปด้วยแล้ว

คุณสมภพ พ่อของกวินยิ้มทักทั้งสองคน สมภพเป็นหัวหน้าคนงาน เป็นหนึ่งส่งบราลีที่หน้าออฟฟิศวางแฟ้มเอกสารที่โต๊ะฝ่ายธุรการ แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปห้องทำงานของตัวเอง รูปกัมพล บิดาของบราลียืนกอดอกอยู่หน้าป้ายโรงงาน ซึ่งขณะนั้นยังเป็นเพียงโรงงานเล็กๆ ไม่มีเครื่องจักรมากมายหรือคนเงินเดินไปเดินมาอย่างนี้ พ่อกัมพลกับแม่มะลิสองหนุ่มสาวจากแดนอีสานมาปักหลักเป็นลูกจ้างขายแรงงานในกรุงเทพฯ เธอนึกภาพที่พ่อเล่าไม่ค่อยออกนักหรอก อะไรนะ... ล่องไม้มาตามแม่น้ำเจ้าพระยา โรงเลื่อยไม้สมัยก่อนจะอยู่ติดลำนำเพื่อขนส่งไม้ได้สะดวก พ่อมักจะเล่าเรื่องราวสมัยได้เงินเดือนสี่ร้อยบาท ทองบาทละเจ็ดร้อย อะไรอีกนะ... พ่อเหมือนคนที่หลงอยู่ในความทรงจำเหล่านั้น แต่พ่อมักจะไม่ค่อยพูดถึงการเปลี่ยนแปลงตัวเองจากลูกจ้างมาตั้งโรงงานของตัวเองนัก เท่าที่เธอจำความได้ก็วิ่งเล่นในโรงงานแล้ว

บราลีเปิดคอมพิวเตอร์ แม้ตัวเองจะนั่งตำแหน่งรองประธานโรงงานกรีนสตาร์ฯ แต่เธอก็มักแต่งตัวเหมือนพนักงานในโรงงาน เธอชินแล้วและรู้สึกคล่องตัวกว่าชุดกระโปรงที่แม่ซื้อให้เสียอีก โรงงานขนาดเล็กที่พ่อสร้างขึ้นจากสองมือค่อยๆขยับเติบโตขึ้น รวมทั้งจำนวนคนงานและเครื่องจักรต่างๆ ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อสิบปีก่อน พ่อไม่สบายหน้ามืดเป็นลมในโรงงาน ศีรษะโดนกระทบกระเทือนหรือสลบไปนานแค่ไหน ไม่มีใครรู้เพราะเป็นวันหยุด เธอเองก็ไปทัศนศึกษากับทางโรงเรียน ส่วนแม่ก็ยุ่งกับงานบ้าน เรามักชินกับการที่พ่อเข้าโรงงานทุกวันไม่มีวันหยุด ทำอะไรของพ่อตามลำพังและกลับเมื่ออยากกลับ เธอกลับจากไปทัศนศึกษา ไม่เห็นพ่อมารับจึงกลับพร้อมรถของคุณสมภพที่มารับกวิน ทั้งหมดแวะดูพ่อที่โรงงานเผื่อว่าจะรับไปกินข้าวที่บ้านพร้อมกัน ทว่ากลับพบว่าพ่อหมดสติอยู่ที่พื้น

หลังจากฟื้นขึ้นพ่อกลับเป็นอัมพาตท่อนล่าง ไม่อาจกลับมาเดินได้เช่นเดิม ทุกอย่างที่เหมือนจะรุ่งโรจน์กลับชะงักและหยุดนิ่งไป ชีวิตเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง เธอเห็นแม่แอบร้องไห้บ่อยๆ และพ่อที่เคยพูดจาเสียงดังโผงผาง กลายเป็นคนพูดน้อย หงุดหงิดและฉุนเฉี่ยว เธอเพิ่งม.3เท่านั้น ยังดีที่คนงานเข้าใจสภาพที่เกิดขึ้น บางคนลาออก บางคนยังอยู่ทำงานต่อ เธอจำได้ว่าตัวเองเดินเข้าไปถามว่าพ่อว่า

“หนูจะทำงานในส่วนของพ่อ พ่อต้องสอนงานหนู”

บราลีไม่แน่ใจหรอกว่าตอนนั้นพ่อคิดอะไร มองเธอด้วยความรู้สึกแบบไหน แต่นั้นทำให้พ่อเริ่มพูดและใส่ตัวเอง พ่อทำกายภาพบำบัดและสอนเธอเรื่องงานในโรงงาน ช่วงปิดเทอมที่คนอื่นได้ไปเที่ยวหรือเรียนพิเศษ เธอได้แต่ศึกษางานของพ่อ พอเริ่มเรียนม.4-ม.6 การเรียนเธอไม่เด่นนัก เพราะต้องทำงานที่บ้านไปพร้อมกับเรียนด้วย ใครจะพูดอะไรเธอไม่สนใจ เพราะเธอไม่ต้องการให้อยู่ในสภาพที่แม่ต้องแอบร้องไห้และพ่อที่เงียบราวคนใบ้อีกแล้ว แต่พอเรียนต่อในมหาวิทยาลัยรามคำแหง เธอกลับเรียนเร็วจบเร็วในเวลาเพียงสามปีครึ่ง อาจเพราะประสบการณ์ชีวิตช่วยทำให้เข้าใจการเรียนได้ง่ายขึ้น แต่ก็เหมือนเดิมคือผลการเรียนกลางๆ

โรงงานขยับขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ แต่บ้านที่อาศัยอยู่ยังเป็นแบบเดิมที่เคยเป็นมา พ่อกับแม่ไม่คิดเปลี่ยนหรือปลูกใหม่ เพียงแต่ปรับปรุงให้มันเหมาะกับรถเข็นของพ่อก็เท่านั้น บ้านของกวินหลังใหญ่กว่าเธอด้วยซ้ำ แต่ครอบครัวของเป็นหนึ่งเป็นครอบครัวใหญ่ “จันทร์เจ้า” ลูกสาวคนโต “กวิน”ลูกชายคนเดียวและเป็น ลูกคนกลาง ปิดท้ายด้วย“น้ำทิพย์”ลูกสาวคนสุดท้อง แต่กระนั้นบราลีกลับไปสนิทกับลูกสาวบ้านนั้นเอาเสียเลย อาจเพราะเธอทำงานและใช้ชีวิตในโรงงานมาตั้งแต่เด็ก ผิดกับจันทร์เจ้าและน้ำทิพย์ที่แทบไม่เคยมาโรงงานที่พ่อทำงานอยู่ มีเพียงเป็นหนึ่งที่เป็นเพื่อนเล่นและคอยตามพ่อมาทำงานด้วย จนตอนนี้เขาก็ทำงานทีโรงงานเหมือนกัน

อีกด้านของกวินที่ไม่ค่อยมีใครรู้ ก็คือเขาเป็นนักอยากเขียน บราลีจำได้ว่าเป็นหนึ่งให้คำจำกัดความตัวเองอย่างนั้น เขาบอกเธอว่าอยากเป็นนักเขียน อยากเขียนกวีถ่ายทอดเรื่องราวของโลกใบนี้ เธอได้แต่ยิ้มแหย เธอไม่ได้ลึกซึ้งกับเรื่องทำนองนี้นัก แต่การอ่านหนังสือเป็นความบันเทิงหนึ่งที่เธอโปรดนัก เธอตามเขาไปงานวรรณกรรมบ้าง งานศิลปะบ้าง ไม่ค่อยเข้าใจอะไรหรอก แต่เธอก็ชอบบรรยากาศ วันไหนที่เป็นหนึ่งไปดื่มเหล้าเบียร์กับเพื่อนกลุ่มของเขา เธอจะมีหน้าที่ขับรถไปรับหรือส่ง บ่อยครั้งที่ต้องตระเวนขับรถไปส่งบรรดากวีทั้งหลายกว่าจะได้กลับที่พักตัวเองก็เกือบสว่างก็มีเช่นเดียวกับคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา วันนั้นเธอติดธุระต้องเคลียร์งานในโรงงานไม่ได้ไปฟังเขาอ่านบทกวีประกาศอิสรภาพของนกพิราบ แต่ก็รับปากจะไปรับที่ร้านเหล้าประจำบนถนนพระอาทิตย์

ภาพผู้หญิงคนนั้นรบกวนเธออีกแล้ว ทำไมถึงติดใจเธอคนนั้นนักก็ไม่รู้ เคยเจอผู้หญิงสาวๆก็เยอะไม่เห็นรู้สึกอะไรเลยสักนิด หรือเพราะดวงตามีแววเศร้าคู่นั้นที่จ้องมองไปราวกับต้องมนต์สะกด หรือเธอควรจะกลับไปที่ร้านนั้นอีกครั้ง เพื่อจะได้ลบภาพที่รบกวนจิตใจนี้ออกไปเสียที

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiNTE3NTMyIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiNDE2NjYyIjt9

#ยูริ