เมื่อผมเป็นเจ้าของคฤหาสน์สยองขวัญ

ถ้าถามว่า “เมื่อผมเป็นเจ้าของคฤหาสน์สยองขวัญ” เป็นแนวอะไร สำหรับเรามันคือสยองขวัญที่อ่านสนุกแบบนิยายสืบสวนเลยค่ะ ไม่ได้มาแนวผีโผล่ตุ้งแช่เพื่อให้ตกใจอย่างเดียว แต่จะค่อย ๆ ปูปม ค่อย ๆ เปิดข้อมูล แล้วโยนคำถามใหม่ให้เราสงสัยตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลก “หลังประตู” และพ่อแม่ของเฉินเกอหายไปได้ยังไง โครงเรื่องหลักเริ่มจากเฉินเกอต้องมาดูแลบ้านผีสิงในสวนสนุกที่กำลังจะเจ๊ง แล้วดันไปเจอโทรศัพท์มือถือสีดำที่เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของ “ภารกิจ” หลายอย่าง ภารกิจพวกนี้ไม่ได้แค่ทำให้บ้านผีสิงเปลี่ยนไป แต่ทำให้ตัวเอกต้องเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งส่วนตัวเราชอบตรงที่มันมีความเป็น “เกม/เควสต์” แบบมีเงื่อนไข มีรางวัล และมีความเสี่ยงจริง ๆ บางภารกิจคือพลาดแล้วตายได้เลย ทำให้บรรยากาศตึงตลอด ในแง่ความสยองขวัญ เรื่องนี้จะออกแนวหลอน อึดอัด และชวนขนลุกจากสถานที่ (บ้านผีสิง โถงทางเดิน ห้องปิดตาย) กับความผิดปกติของคนมากกว่าค่ะ แล้วก็มีความลึกลับแบบสืบสวนเข้ามาเยอะมาก เช่น เบาะแสจากอดีต ความสัมพันธ์ของตัวละคร และเหตุการณ์ที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวกันแต่สุดท้ายโยงถึงกันหมด ใครกำลังลังเลว่าจะเริ่มอ่านดีไหม เราแนะนำให้ลองอ่านตัวอย่างใน readAwrite ก่อน (พิมพ์ชื่อเรื่องแล้วจะเจอ) แล้วค่อยตัดสินใจ เพราะสไตล์การเล่าเรื่องจะเป็นแบบไล่ภารกิจต่อภารกิจ อ่านแล้วอยากรู้ตอนถัดไปเรื่อย ๆ อีกจุดที่อยากบอกไว้เผื่อคนซีเรียสเรื่องการอ่าน: บางช่วงอาจงงนิดหน่อยระหว่าง “คำพูด” กับ “ความคิด” ของตัวละคร เพราะใช้เครื่องหมาย “” คล้ายกัน แต่พอจับจังหวะได้แล้วจะไหลลื่นค่ะ สุดท้ายสำหรับสายสะสมเล่มกระดาษ เรื่องนี้รวม ๆ คือ 30 เล่มจบ (เราเห็นปกเล่ม 29 แล้วโทนบ้านผีสิงแดงดำคือเข้าธีมมาก) ใครชอบนิยายสยองขวัญ-สืบสวนที่มีปมยาว ๆ และโลกหลังประตูให้ตามแกะ น่าจะถูกใจแน่นอนค่ะ