この用語は（古い時代） 🤣✅
今日の子どもたちは何を学校に持っていきますか?🤣🤣🤣
2000年はまだこんなに古いです。
昔は、これだけだったと彼女はすでに言っていました。
พูดถึง “ของใช้สมัยก่อน” ทีไร ภาพกระเป๋านักเรียนหนักๆ จะลอยมาเลย โดยเฉพาะเด็กยุค 2000 ที่ของแต่ละอย่างไม่ใช่แค่ใช้เรียน แต่เป็นของเอาไว้โชว์เพื่อนด้วย อย่างแรกที่นึกถึงคือกบเหลาดินสอแบบหมุนสีเขียวที่มีช่องเก็บขี้ดินสอใสๆ ตอนนั้นรู้สึกไฮเทคมาก เพราะไม่ต้องคอยเคาะเศษดินสอทิ้งบ่อยๆ แต่พอใช้จริงก็ยังเจอปัญหาเดิมคือ…หายง่ายสุดๆ บางวันเพิ่งเหลาไปคาบแรก คาบถัดมาไม่รู้ไปอยู่กระเป๋าใครแล้ว อีกชิ้นที่เป็นตำนานคือ “สี Colleen 60 สี” ใครมีนี่คือแอบอิจฉามาก เพราะสมัยก่อนราคาค่อนข้างแรงสำหรับเด็กประถม แล้วเวลาครูให้ระบายภาพ คนที่มีสีเยอะจะเลือกเฉดได้เนียนกว่า แถมยังชอบยื่นให้เพื่อนยืมแบบเท่ๆ (แต่ก็เสี่ยงสีหายกลับมาไม่ครบ) สายอวดต้องมีปากกาเมจิก 48 สี กับปากกาเจลหลายสี พกไปเต็มกล่อง ทั้งที่ใช้จริงไม่กี่แท่ง แต่ความสุขคือการสลับสีเขียนหัวข้อ จดโน้ต ทำเส้นใต้ให้ดูน่ารักๆ แล้วก็มี “ยางลบลบปากกา” ที่ตอนเด็กคิดว่าจะลบได้ทุกอย่าง สรุปคือถูจนกระดาษเป็นขุยก็ยังเหลือรอยอยู่ดี ส่วนของที่หนักที่สุดในกระเป๋า ยกให้ “กล่องดินสอแปลงร่าง” เลยค่ะ มีหลายสี หลายลายตัวละคร กดเปิดได้หลายชั้น ใส่ทั้งดินสอ ยางลบ ไม้บรรทัดครบ แต่ข้อเสียคือเทอะทะมาก วางบนโต๊ะทีเพื่อนต้องหลบทางให้ แล้วบางรุ่นปิดไม่สนิททำของหล่นเต็มพื้น พูดถึงไม้บรรทัดก็ขาดไม่ได้ โดยเฉพาะแบบพลาสติกยืดหยุ่นได้ สีสดๆ เอาไว้ขีดเส้นในสมุดก็จริง แต่ในชีวิตจริงคือเอาไว้เคาะโต๊ะ เล่นงอให้เด้ง หรือบางคนก็แกล้งเพื่อนเบาๆ ตอนพักเที่ยง สุดท้ายคือขนมหน้าห้องเรียนที่เป็นความทรงจำแน่นๆ เช่น Tivoli Twin กับ Beng-Beng พกไปกินตอนพัก หวานแบบสะใจเด็ก แถมราคาน่ารักกว่าสมัยนี้เยอะ ใครที่เคยพกของเซ็ตนี้ไปโรงเรียน น่าจะเข้าใจคำว่า “เทอมนี้เอาอยู่” แบบสมัยก่อนจริงๆ
