ผมอยากแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับความสุขและการใช้ชีวิตที่บทความนี้สะท้อนออกมาได้ดีมาก ความจริงแล้วในแต่ละช่วงของชีวิต เราต่างมีทรัพยากรและโอกาสที่ไม่เหมือนกัน เมื่อตอนเด็ก เรามีเวลาและแรงมากมาย แต่อาจจะขาดเรื่องเงิน เมื่อตอนทำงาน เรามีเงินแต่ขาดเวลาพักผ่อน และเมื่อแก่ตัวลง เราอาจมีเวลาและเงินแต่กลับขาดแรงที่จะทำสิ่งที่อยากทำ ครั้งหนึ่งผมเคยจับตัวเองอยู่ในวงจรนี้ พยายามหาข้ออ้างเพื่อเลื่อนเป้าหมายและการเดินทางในชีวิต ทั้ง "เดี๋ยวติดงาน" หรือ "เดี๋ยวรอวันสำคัญ" จนวันหนึ่งผมตระหนักว่าความสุขไม่ได้รอเราที่จะพร้อมตลอดเวลา เราต้องเริ่มทำในตอนนี้และชื่นชมกับสิ่งที่มี สิ่งสำคัญคืออย่าให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะเมื่อเวลาผ่านไป เรื่องที่เคยดูเป็นปัญหาใหญ่ก็กลายเป็นแค่ความทรงจำหนึ่งอย่างง่ายดาย และการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับคนรักและคนรอบข้างก็เป็นความสุขที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิต ท้ายที่สุด ผมเห็นด้วยกับข้อความที่ว่า “โชคดีที่สุดคือการยังได้เห็นแสงตะวันในเช้าวันใหม่” เพราะมันคือสัญลักษณ์ของโอกาสใหม่ ๆ ที่เราสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข โดยไม่รอเวลาที่ไร้ความหมาย.