จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ปฏิบัติธรรมและภาวนา พบว่าการเข้าใจสภาวะของจิตใจในแต่ละช่วงเป็นสิ่งสำคัญมาก สำหรับนักภาวนาเริ่มต้นอาจรู้สึกว่าจิตใจขึ้นลงง่าย เจอสุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่การฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจะช่วยให้เข้าใจว่าทั้งสุขและทุกข์นั้นไม่เที่ยง เป็นแค่สภาวะที่ผ่านมาทางใจเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป จะเริ่มสัมผัสได้ถึงความนิ่งและสงบภายใน เรียกว่าจิตว่าง ซึ่งเป็นสภาวะที่ไม่ถูกครอบงำด้วยอารมณ์หรือความคิดมากเกินไป ในขั้นนี้ความรู้สึกอยากกลับหรือหลีกเลี่ยงสภาวะบางอย่างจะค่อยๆ ลดลง ตัวอย่างเช่น เมื่อเริ่มติดสุขก็จะไม่ยึดติดมากเหมือนช่วงแรกๆ นอกจากนี้ การพบครูบาอาจารย์และปฏิบัติตามแนวทางที่ถูกต้องช่วยให้สามารถเพียรต่อเนื่องและควบคุมจิตได้ดีขึ้น มีความสงบมากขึ้น และเข้าใจธรรมะในเชิงลึกมากขึ้น เช่น เห็นทุกสิ่งเป็นธรรมดา ไม่ตกใจสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ยุ่งกับใครมากเกินไป เกิดความเข้าใจว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเที่ยงแท้จริง สิ่งที่พึงระลึกไว้เสมอคือ ความเข้าใจเรื่องทุกขสัจจะและธรรมดาของสภาพจิตใจจะช่วยให้นักภาวนาไม่หลงติดสุขหรือทุกข์จนเกินไป และสามารถเพ่งโฟกัสไปที่การรู้จิต การฝึกสมาธิ และการเห็นสภาวะต่างๆ อย่างแจ่มชัด ในที่สุดจิตก็จะนิ่งสงบมากขึ้น มีความเข้าใจและเห็นคุณค่าของธรรมะอย่างแท้จริง การแบ่งสภาวะเหล่านี้ในรูปแบบ Tier List จึงเป็นแนวทางที่ดีเพื่อให้นักภาวนาเห็นเส้นทางพัฒนาตนเอง และทำให้รู้ว่าตนเองอยู่ในช่วงใดของการปฏิบัติธรรม เพื่อสามารถตั้งเป้าหมายและพัฒนาต่อไปอย่างมีประสิทธิภาพ