หากคุณเป็นคนหนึ่งที่มักให้ความสำคัญกับการช่วยเหลือคนอื่นจนลืมดูแลตัวเอง ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะหลายครั้งผมก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เหมือนกัน การเป็นคนที่ชอบเห็นแก่ผู้อื่นและยอมสละเวลาหรือทรัพยากรของตัวเองเพื่อช่วยเหลือคนอื่นอาจทำให้เรารู้สึกดีที่ได้ช่วยจริง แต่ท้ายที่สุดก็อาจส่งผลเสียต่อสุขภาพกายใจและความสุขของตัวเองโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่ผมตระหนักถึงความจำเป็นในการรักตัวเองและตั้งขอบเขตที่เหมาะสมเพื่อไม่ให้ตัวเองเดือดร้อน ผมเริ่มเรียนรู้วิธีการปฏิเสธเมื่อไม่สามารถช่วยเหลือได้ การให้เวลากับตัวเองเพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูจิตใจ รวมถึงการตั้งเป้าหมายชีวิตที่บาลานซ์ระหว่างความช่วยเหลือผู้อื่นและดูแลตนเอง ผลลัพธ์ที่ได้คือความรู้สึกยินดีและมีพลังในการช่วยเหลืออย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยที่ไม่สูญเสียตัวเองไป การเปิดการมองเห็นตัวเองเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้ผมเข้าใจถึงคุณค่าของการรักตัวเอง ไม่ใช่การเห็นแก่ตัว แต่เป็นการรักษาพลังงานและความสมดุลให้ชีวิตที่จะสามารถช่วยเหลือหรือแบ่งปันกับผู้อื่นได้อย่างยั่งยืน สำหรับใครที่กำลังรู้สึกเหมือนผม อยากให้ลองพิจารณาทบทวนและให้เวลากับตัวเองแบบองค์รวมกันดูครับ