คำว่าคิดถึงสำหรับหลายๆ คนไม่ได้เป็นเพียงแค่ความรู้สึกธรรมดา แต่มันมักจะกลายเป็นความทรมานอย่างลึกซึ้ง เหมือนคำที่ว่า "คิดถึงคํานี้โคตรทนมาน" ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าความคิดถึงนั้นมันหนักหนาสาหัสมากกว่าที่ใครจะมองเห็นได้ทันที ในชีวิตจริง ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่คิดถึงใครสักคนอย่างมากจนมันกลายเป็นความทุกข์ทรมานใจ มันทำให้เรารู้สึกกระวนกระวาย เบื่อหน่าย บางครั้งก็วิตกกังวล และยิ่งถ้าคนที่เราคิดถึงไม่อยู่ในความใกล้ชิดหรือไม่สามารถติดต่อได้ ความเจ็บปวดนั้นก็จะยิ่งทวีคูณขึ้น สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การยอมรับความรู้สึกนี้โดยไม่ปฏิเสธ เพื่อไม่ให้ความคิดถึงกลายเป็นบาดแผลลึก เราสามารถปล่อยให้ตัวเองได้ระบายผ่านการเขียนบันทึก หรือพูดคุยกับเพื่อนที่ไว้ใจได้ รวมถึงหากิจกรรมที่ทำให้จิตใจผ่อนคลาย เช่น ออกกำลังกาย หรือฟังเพลงที่ช่วยให้เรารู้สึกสงบ นอกจากนี้ การตั้งเป้าหมายให้ตัวเองในแต่ละวัน และการสร้างกิจวัตรประจำวันที่มีความหมายสามารถช่วยลดความรู้สึกคิดถึงที่ทำให้เราทรมานใจได้ การส่งข้อความสั้น ๆ หรือความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีร่วมกัน สามารถช่วยให้ความคิดถึงนั้นกลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นแทนที่จะเป็นความเจ็บปวด สุดท้ายนี้ อยากบอกว่า ความคิดถึงแม้จะเป็นสิ่งที่ทรมาน แต่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์หรือความผูกพันที่เรามีมีความหมายมากขนาดไหน การให้เวลาและความรักกับตัวเองก็สำคัญไม่แพ้กันในการเยียวยาจิตใจช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อยนี้