บางครั้ง “วันเสาร์มิตรภาพที่แสนดี” ของฉันไม่ได้เกิดจากการนัดเจอหรือออกไปเที่ยว แต่เกิดจากการได้เปิดมือถือมาอ่านคอมเมนต์ดีๆ นี่แหละค่ะ โลกออนไลน์มันแปลกดีนะ…ทำให้ “คนแปลกหน้า” ได้รู้จักกันผ่านทางตัวอักษร แล้วมันค่อยๆ กลายเป็นสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า “มิตรภาพ” แบบไม่รู้ตัว สิ่งที่อยากบอกมากๆ คือ ขอบคุณมิตรภาพดีๆ ที่มีให้กัน ไม่ว่าจะเป็นคนที่กดไลก์เงียบๆ คนที่ทักมาถามไถ่ หรือคนที่คอมเมนต์สั้นๆ แค่ว่า “สู้ๆ นะ” บางวันเราเหนื่อยมาก แต่พอได้เห็นคำพวกนี้ เหมือนมีใครสักคนจับมือเราไว้ ทำให้ใจมันเบาลงจริงๆ ถ้าใครกำลังมองหาวิธีดูแล “มิตรภาพในโลกออนไลน์” ให้ยาวนาน แบบที่ฉันพยายามทำอยู่ ลองทำ 3 อย่างนี้ดูค่ะ 1) ตอบกลับด้วยความจริงใจ แม้จะสั้นๆ เช่น “ขอบคุณนะคะ ดีใจมาก” เพราะอีกฝ่ายจะรู้สึกว่าเขามีตัวตน 2) ไม่เปรียบเทียบกันเองกับคนอื่น โลกออนไลน์มีหลายมุม เราเลือกเสพสิ่งที่ทำให้ใจเราดีขึ้นได้ 3) ตั้งขอบเขตให้ตัวเอง ถ้าวันไหนเหนื่อย ก็พักได้ ไม่จำเป็นต้องออนไลน์ตลอดเวลา อีกเรื่องที่อยากเติมให้โพสต์นี้ครบขึ้น คือคำว่า “ขอบคุณร่างกายของฉัน” ค่ะ เรามักขอบคุณคนอื่นเก่ง แต่ลืมขอบคุณตัวเอง ทั้งๆ ที่ร่างกายเราพาเราผ่านทุกวันมาได้ ไม่ว่าจะนอนน้อย เครียด ร้องไห้ หรือทำงานหนัก วันเสาร์นี้ฉันเลยลองทำสิ่งเล็กๆ เพื่อขอบคุณร่างกายตัวเอง เช่น ดื่มน้ำให้พอ ยืดเหยียดเบาๆ อาบน้ำอุ่น ทาครีม หรือกินของที่มีประโยชน์ขึ้นนิดนึง แค่นี้ก็เหมือนบอกร่างกายว่า “ขอบคุณที่พยายามนะ” สุดท้ายอยากชวนทุกคนตามข้อความในรูปเลยค่ะ “รู้สึกอย่างไรคอมเมนต์มาบอก” วันเสาร์ของคุณมีมิตรภาพแบบไหน? หรือมีคำไหนที่อยากขอบคุณโลกออนไลน์/ขอบคุณร่างกายของตัวเองบ้าง มาแชร์กันได้นะคะ