What the child sees is more important than what you say. 🫣

จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าเด็กเล็กจะซึมซับพฤติกรรมจากสภาพแวดล้อมและคนรอบข้างมากกว่าการที่ผู้ใหญ่พูดสอนอย่างเดียว เด็กไม่ได้แยกแยะว่าพฤติกรรมไหนถูกหรือผิด แต่จะทำตามสิ่งที่เห็นได้ง่ายๆ เพราะเด็กเรียนรู้ผ่านการลงมือทำและการเลียนแบบ ในบางครั้งผู้ใหญ่พยายามสอนด้วยคำพูดแต่ไม่ได้แสดงถึงพฤติกรรมที่ดีจริง ๆ เช่นเดียวกับข้อความในภาพที่พูดถึงว่า "ถ้าสอนแล้วเด็กทำผิด แปลว่าการสอนคุณมันบิดเบี้ยว" นั่นหมายความว่าผู้ใหญ่ต้องเป็นตัวอย่างที่ถูกต้อง เพราะถ้าผู้ใหญ่เองไม่ชัดเจนในเรื่องถูกผิด เด็กก็จะงงและเลียนแบบผิดไปด้วย ผมเคยลองสังเกตลูกหลานหรือเด็กในครอบครัว ถ้าเราแสดงความใจเย็นและมีมารยาท ไม่ว่าจะเป็นการพูดจาหรือการจัดการกับปัญหา เด็กๆ ก็จะเรียนรู้วิธีนี้ไปโดยไม่ต้องบอกกล่าวมากนัก แต่ถ้าเราพูดสอนด้วยวาจาว่าอย่าโกรธ แต่กลับแสดงอารมณ์โมโห พวกเขาก็จะทำตามอารมณ์นั้นแทน ซึ่งจะทำให้เกิดพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ดังนั้นการทำความเข้าใจว่าการเรียนรู้ของเด็กเริ่มต้นจากการเห็นและเลียนแบบ ทำให้ผู้ปกครองและผู้ใหญ่ต้องตระหนักถึงบทบาทของตนเองในฐานะแบบอย่างเพื่อช่วยส่งเสริมพัฒนาการที่ดีของเด็ก เช่น การแสดงความเคารพผู้อื่น การแก้ไขปัญหาอย่างมีเหตุผล หรือแม้แต่การดูแลสุขภาพจิตของตนเอง เพราะสิ่งเหล่านี้เด็กจะรับรู้และนำไปใช้ในชีวิตของพวกเขาในอนาคต สรุปคือ "สิ่งที่เด็กเห็นสำคัญกว่าคำพูด" เป็นเรื่องจริงที่ผู้ใหญ่ทุกคนควรใส่ใจ เพราะเรามีอิทธิพลอย่างมากต่อวิธีคิดและพฤติกรรมของเด็ก ๆ ที่กำลังเติบโตอยู่รอบตัวเรา