Phi Phi Song Dong

ถ้าใครกำลังเล็ง “จวบระพีอัสดง” อยู่ (โดยเฉพาะปกใหม่) เราขอแชร์มุมอ่านแบบคนอ่านจบแล้วอิน ๆ เผื่อช่วยตัดสินใจค่ะ เรื่องนี้ไม่ใช่แค่นิยายพีเรียดไทยที่เล่าความรักอย่างเดียว แต่เป็นพีเรียดที่พาเราไปเห็น “ความเป็นคน” ผ่านชนชั้น บ้านเมือง และสงครามแบบค่อย ๆ กดทับ แล้วปล่อยให้คนอ่านเจ็บไปพร้อมตัวละคร อย่างแรกที่รู้สึกชัดมากคือธีม “ชนชั้น” ที่ไม่ได้อยู่แค่ในสังคมกว้าง ๆ แต่อยู่ได้แม้กระทั่ง “ในบ้านเดียวกัน” จุดนี้ทำให้เราอ่านแล้วหงุดหงิด/อึดอัดเป็นพัก ๆ (ในทางที่ดีนะคะ เพราะมันสมจริง) เหมือนผู้เขียนตั้งใจให้เราเห็นการแบ่งแยกในรายละเอียดเล็ก ๆ ของชีวิตประจำวัน ว่ามันทำงานยังไง และทำให้คนค่อย ๆ ยอมจำนนได้ยังไง อีกอย่างที่ชอบคือเราตามตัวละครมาตั้งแต่ช่วงวัยเด็ก เลยเห็นพัฒนาการชัดมาก ทั้งการอดทน การจำยอม การโตขึ้นพร้อมบาดแผล และการพยายาม “ก้าวผ่าน” ในแบบของแต่ละคน ยิ่งมีบริบทการเมือง/สงครามเข้ามา ชะตาชีวิตที่เหมือนจะเลือกเองได้ก็ถูกบังคับให้เลือกโดยสถานการณ์ตลอดเวลา ทำให้ตอนอ่านเราจะไม่ค่อยได้พักใจเท่าไหร่ แต่ก็วางไม่ลงค่ะ และแน่นอน…ความรักของ “ระพี” กับ “นิ่ม” เป็นเส้นเรื่องที่ทำให้เราปวดใจสุด ๆ ไม่ใช่เพราะหวาน แต่เพราะมันจริงและเปราะบาง เหมือนรักที่ต้องแบกรับเงื่อนไขรอบตัวทั้งหมด บางช่วงอ่านแล้วสะอึกสะอื้นจริง (ขำตัวเองเหมือนกัน) เพราะมันมีทั้งความสุขเล็ก ๆ และความสูญเสียที่ค่อย ๆ ทับถม ในแง่ “ปกใหม่” ส่วนตัวเราชอบฟีลการจัดทำมากค่ะ มันให้ความอบอุ่นละมุน ๆ เหมาะกับการตั้งบนชั้นหนังสือ ถ้าได้ชุดที่มีของที่ระลึกจะยิ่งฟิน เพราะพวกที่คั่นหนังสือ/โปสการ์ด/การ์ดสวย ๆ ทำให้โมเมนต์การอ่านเหมือนเป็นพิธีเล็ก ๆ ของเราเอง (เราชอบหยิบที่คั่นมาคั่นไว้แล้วกลับมาอ่านต่อได้อารมณ์มาก) ถ้าถามว่าเหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่ชอบนิยายพีเรียดไทยที่มีดราม่าหนักพอสมควร มีประเด็นสังคมและการเมืองให้คิด ไม่ได้เน้นโรแมนซ์อย่างเดียว และพร้อมจะเจอฉากที่ทำให้ใจหน่วง ๆ ค่ะ แต่ถ้าชอบงานที่สะท้อนชนชั้น/อำนาจ/ความรักที่ต้องฝืนโลก เราว่าเรื่องนี้คุ้มมาก อ่านจบแล้วจะรู้สึกว่า “ดีใจที่ได้อ่านจริง ๆ”