เล่มนี้ฉันชอบ 💙 เพียงคำนึง 💃🏻🍃
เล่มที่ 23 🎈 27 เมษายน 2569
📍 “ แลเจ้า คงรู้ตัวดีว่าเหตุใดข้าจึงให้เจ้าลงไปอยู่ที่เรือนด้านหลัง หากมิมีผู้ใดเรียกหา จงอย่าได้เยี่ยมหน้าขึ้นมาบนเรือนนี้อีก” “น่าขันยิ่งนัก ในยามที่ท่านหมดรักข้า แต่ข้ากลับ…รักท่านจนหมดหัวใจ ”
นักเขียน : ฟ้าหลังบ้าน
พิมพ์: ครั้งที่ 2 กรกฎาคม 2567
จำนวนหน้า : 355 หน้า
📍 ‘พิกุล ’ พร้อมครอบครัวเดินทางจากพิษณุโลกมายังอโยธยา เพื่อรับใช้ใต้เบื้องยุคลบาท พระมหาธรรมราชาเสด็จขึ้นครองราชย์ตามพระบรมราชโองการของพระเจ้าบุเรงนอง จากเหตุการณ์อโยธยาแพ้ศึกพระเจ้าบุเรงนอง พี่ชายที่รักยิ่งของ ‘พิกุล’ ได้หายสาบสูญไปด้วยว่าต้องพระราชอาญาพระเจ้ากรุงหงสาวดี
📍 ‘เมงลาวิน’ นายกองของหงสาวดีผู้เคร่งขรึม เป็นที่ชิงชังของ พิกุลยิ่งนัก แต่เขากลับชื่นชอบในท่าทางที่นางแสดงต่อเขา สำหรับ เมงลาวินแล้วเขาเป็นโอรสของพ่ออยู่หัวผู้เป็นที่เคารพยำเกรงของขุนนางในหงสาวดี แม้ไม่มีสิทธิ์ในราชบัลลังก์ใดๆ อย่างเขาน่ะหรือจะวิ่งตามหญิงสาวผู้ใด แต่กลับห่วงใยสตรีโยเดียผู้นี้ อยากดูแลปกป้องพิกุลทั้งๆที่หล่อนชังน้ำหน้าเขา
📍 เมื่อถึงวันที่ พิกุล อาจหาญตามขบวนเสด็จฯ สมเด็จพระพี่นางสุพรรณกัลยา ไปยังเมืองหงสา ด้วยหมายมั่นจะไปตามหาพี่ชายของตน มิหวั่นเกรงอันตรายใดๆ ที่จะเกิดขึ้น ระหว่างนั้น พิกุลพบกับเหตุการณ์ถูกลอบทำร้าย ก็มีเพียง เมงลาวินที่คอยตามดูแลช่วยเหลือ
📍 ความห่วงใยใกล้ชิด ทำให้ความผูกพันเริ่มแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อ พิกุลได้รู้ถึงชาติกำเนิดของเขา เขาสูงส่งเพียงนั้นกลับมาผูกมิตรกับเธอ หัวใจย่อมไหวหวั่น
📍ความรักย่อมมีอุปสรรคขวางกั้น ความไม่เข้าใจในเหตุผลของการติดตามหาชายคนหนึ่งของพิกุล สร้างความแคลงใจให้เมงลาวิน เมงลาวินต้องเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้านางผู้สูงศักดิ์ สายใยของทั้งสองจะขาดสะบั้นแล้วหรือ เขาจะไม่อาจคอยดูแลปกป้อง พิกุล แม่หญิงโยเดียคนนี้อีกแล้วหรือไร
📍 ‘พิกุล’ ถูกผลักไสให้ไกลจากเรือน กลับสู่อโยธยาด้วยใจและร่างกายที่บอบช้ำ ทารกน้อยในครรภ์ก็มีอันสูญสิ้นโดยที่เมงลาวินมิได้ล่วงรู้ถึงการมีอยู่…ร่างไร้ลมหายใจของพิกุล กลับสู่อโยธยา เมงลาวิน เล่าเขาจะทำเช่นไร ความเจ็บปวดใจ ทุกข์ทรมานนี้จะสูญสิ้นหรือไม่
“หากเมงลาวินผู้นี้ ยังมีลมหายใจ จักรักษาแม่หญิงอโยธยามิให้มีโพยภัยใดๆมากล้ำกรายและหากวันใดที่ไม่มีนางอยู่ข้างกาย เขาก็มิขอมีลมหายใจอยู่เฉกเช่นเดียวกัน ”
📌 ปล. ทุกถ้อยคำช่างตราตรึงใจ ฟ้าหลังบ้านสร้างสรรค์นวนิยาย เพียงคำนึง ได้อย่างยอดเยี่ยม เรื่องราวของหญิงสาวอโยธยาที่มีความรักมั่นให้กับ ชายหนุ่ม นทยกองผู้เด็ดเดี่ยวแห่งพุกาม ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเอง ภักดีต่อบ้านเมือง ปกป้องสิ่งที่รัก โศกเศร้ากับการสูญเสียของหัวใจทั้งสอง ความรักก็ช่างอบอุ่นละมุนละไม ความรู้สึกของตัวละครกระจ่างชัดในทุกตอน แม้ความพลัดพรากจากความรู้สึกก็แสนจะเจ็บปวด อ่านจบแล้วเจ็บ บาดลึก ภาวนาให้สักวันหัวใจตั้งมั่นจะสมใจ…เล่มนี้ฉันชอบนะคะ 🤟❤️
จากประสบการณ์การอ่านนิยายพีเรียดอย่างเพียงคำนึง ทำให้ผมประทับใจในการนำเสนอความรักที่ซับซ้อนแฝงไปด้วยความภักดีต่อบ้านเมืองอย่างลึกซึ้ง ตัวละครพิกุลและเมงลาวินต่างมีบทบาทสำคัญที่ช่วยถ่ายทอดความรู้สึกของคนสองคนที่มีรักแต่ต้องเผชิญกับอุปสรรคและความเจ็บปวดใจอย่างแท้จริง เป็นเรื่องราวที่ไม่ใช่แค่ความรักหวานๆ แต่มีชั้นเชิงของความเสียสละและความเข้มแข็งในสถานการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ โดยส่วนตัว ชอบมากที่นิยายเรื่องนี้ใช้ฉากหลังยุคอโยธยา ที่มีการเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์พระเจ้าบุเรงนอง และราชสำนักหงสาวดี ซึ่งช่วยเพิ่มความสมจริงและความน่าสนใจโดยไม่ทำให้เนื้อเรื่องดูน่าเบื่อ มีการนำเสนอความรู้สึกของตัวละครอย่างละเอียดลึกซึ้ง จนผู้อ่านรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความรักที่ลึกซึ้งดังเช่นคำพูดของตัวละครเมงลาวินที่ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องพิกุล นอกจากนี้ สำนวนและภาษาในเรื่องยังเป็นจุดเด่นที่ทำให้นิยายเรื่องนี้มีเสน่ห์ โดยฟ้าหลังบ้านถ่ายทอดอารมณ์และความรู้สึกได้ชัดเจนแต่ละตอน ผมรู้สึกว่าความเป็นนิยายรักพีเรียดผสานกับเรื่องราวประวัติศาสตร์และความเศร้าได้อย่างลงตัว เหมาะกับคนที่อยากสัมผัสนิยายที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นใจแต่ก็เจ็บปวดในเวลาเดียวกัน โดยสรุป หากคุณกำลังมองหานิยายพีเรียดที่มีเนื้อหาเป็นเรื่องราวความรักที่เข้มข้น มีการพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครที่น่าติดตาม พร้อมกับฉากหลังทางประวัติศาสตร์ไทย เพียงคำนึงจะเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยม อ่านเสร็จแล้วรู้สึกประทับใจไม่ลืม และอยากแนะนำให้ผู้อ่านคนอื่นๆ ได้ลองสัมผัสความงดงามของนิยายเรื่องนี้เช่นกัน
