シー・パンガー国立公園周辺には「柿」が咲いています。

หลายคนเห็นรูปแล้วถามเหมือนกันว่า “ต้นอะไร” หรือ “ว่านอะไร” ที่บานเต็มลำธารสีเขียวๆ นั้น คำตอบคือ “พลับพลึงธาร” พืชน้ำเฉพาะถิ่นของแถบระนอง-พังงา ที่ถูกยกให้เป็นเหมือน “ราชินีแห่งสายน้ำ” เพราะเวลาบานจะเป็นช่อดอกสีขาว กลีบเรียวยาวบิดโค้งสวยมาก และมีเกสรสีแดงอมชมพูเด่นๆ (ยิ่งมีหยดน้ำเกาะยิ่งถ่ายรูปสวย) พลับพลึงธารไม่ใช่ว่านขุดหัวมาปลูกบนดินแบบไม้กระถางทั่วไปนะคะ/ครับ แต่เป็นพืชที่ผูกชีวิตกับ “ลำธารธรรมชาติ” เลย เงื่อนไขการอยู่รอดค่อนข้างละเอียด: ต้องเป็นน้ำที่สะอาด ไหลพอดีไม่แรงจนพัดรากหลุด และไม่เอื่อยจนตะกอนทับถม แสงต้องกำลังดี (มีร่มเงาบ้างแต่ไม่ทึบ) ที่สำคัญคือระบบนิเวศลำคลองต้องสมบูรณ์ พอพื้นที่ไหนมีการรบกวนมากๆ เช่น น้ำขุ่นจากดินไหลลงคลอง หรือมีสารปนเปื้อน ดอกจะหายไปไวมาก ถ้าอยากไปดูด้วยตา ช่วงที่เจอได้บ่อยคือประมาณเดือนตุลาคม-ธันวาคม (ปลายฝนต้นหนาว) ในอุทยานแห่งชาติศรีพังงาจะมีจุดที่คนไปชมกัน เช่น คลองตาเลื่อน คลองตาเกษม คลองโตนจิก คลองเรือบ้านไร่ใน และคลองบางปรุ บางช่วงจะเห็นเป็นทุ่งบานเต็มลำธาร มีสะพานไม้เล็กๆ ให้เดินชมแบบไม่ลงไปเหยียบพืชน้ำ ใครสายถ่ายภาพ แนะนำไปเช้าหน่อย แสงนุ่มๆ จะทำให้สีขาวของดอกไม่ล้น และเห็นสีเกสรชมพูแดงชัด ทริกเล็กๆ สำหรับการเที่ยวแบบไม่รบกวนธรรมชาติ: ไม่เด็ดดอก ไม่ลงไปลุยน้ำตรงแปลงที่บาน และหลีกเลี่ยงการใช้สารกันยุง/ครีมกันแดดลงน้ำโดยตรง (บางชนิดมีผลต่อสิ่งมีชีวิตน้ำ) ถ้าไปช่วงหลังฝนตกหนัก น้ำอาจขุ่นและไหลแรง ทำให้ดอกดูน้อยลงได้ เป็นเรื่องปกติของพืชที่อิงสายน้ำมากๆ สรุปสั้นๆ ถ้าคุณกำลังตามหาว่า “พลับพลึงธารคือต้นอะไร” นี่คือพืชน้ำเฉพาะถิ่นที่สวยและบอบบางมาก ความงามที่เห็นแปลว่าลำธารตรงนั้นยังสะอาดและระบบนิเวศยังดีอยู่จริงๆ