"Chinese varieties of egret," freshwater birds in the Cave Park
The Chinese species of egret is a medium-sized freshwater bird in the Ardeidae family, with a short, non-cocked neck, unlike other egrets that often have a long neck.
It is common in East Asia, and is a winter migratory bird in some parts of Thailand; it can be found along mangroves, fields or wetlands with papyrus and grass.
Most of them are found in flocks, like dry branches, or bamboo clumps, like to eat in open places, like fields, swamps, like to stand still, looking for fish, and when you stand at rest, you will shrink your neck, and when you fly, you will cry out, "fill in."
During the breeding off-season, the lip color is yellow with black bill tip, head, neck and yellowish brown chest with dark brown dash pattern, dark gray-brown upper body, white lower body, yellowish or green shin and feet, while flying white wings and tail.
As for during the breeding season, the lip color is fresh yellow with black tips, leather around yellow-green eyes, head, neck and dark red-brown breast with pig blood, back and hair covering black-gray shoulders, shin and red feet.
Source: Tham Sakoen National Park, Nan-Phayao Province
# Cave National Park # Nan ♪ Phayao # Chinese varieties of egret # National Park Service
หลายคนเสิร์ชคำว่า “นกยางกรอกพันธุ์ชวา” แล้วมักงงว่าใช่ตัวเดียวกับ “นกยางกรอกพันธุ์จีน” ไหม จากประสบการณ์ที่ไปเดินดูนกแถวพื้นที่ชุ่มน้ำ/ลานหญ้าในอุทยานฯ ถ้ำสะเกิน (โซนที่มีลำธารหรือน้ำตกเล็กๆ) ลักษณะที่เจอจะเป็นนกยางขนาดกลาง “คอสั้น” ดูไม่เก้งก้างแบบนกกระยาง และชอบยืนนิ่งๆ บนพื้นหญ้ารอเหยื่อมากกว่าบินวนโชว์ตัว ถ้าอยากดูให้มั่นใจว่าเป็นกลุ่ม “นกยางกรอก” (คนชอบเรียกรวมๆ ว่าพันธุ์ชวา/จีน) ให้โฟกัส 4 จุดนี้ 1) ท่าทางและสัดส่วน: จุดเด่นสุดคือคอสั้น เวลาเกาะพักจะหดคอจนดูตันๆ พอเริ่มเดินหากินจะค่อยๆ ยืดคอเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยาวเท่านกกระยางขาว 2) สีปาก-ปลายปาก: นอกฤดูผสมพันธุ์ที่เจอบ่อย ปากออกเหลืองและ “ปลายปากดำ” ตรงนี้ช่วยแยกจากนกยางบางชนิดที่ปากดำตลอดหรือเหลืองล้วน 3) ลวดลายหัวและคอ: หัวกับคอมักเป็นน้ำตาลเหลือง มี “ลายขีดหนาสีน้ำตาลเข้ม” เห็นชัดในรูปเวลานกยืนบนเนินหญ้าเขียวๆ ขณะที่ลำตัวด้านบนจะน้ำตาลแกมเทาเข้ม และด้านล่างค่อนข้างขาว 4) สีขา/เสียงร้อง: หลายครั้งจะเห็นขาเหลืองหรือแกมเขียว และถ้าบินหนีจะได้ยินเสียงร้อง “กรอก” ซึ่งเป็นที่มาของชื่อไทย เรื่องแหล่งอาศัย ถ้าใครตั้งใจไปดูแบบมีโอกาสเจอสูง แนะนำเลือก “พื้นที่เปิดโล่งใกล้น้ำ” เช่น ทุ่งนา หนองน้ำ หรือพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีกก/หญ้ารกๆ เพราะนกยางกรอกชอบหากินตามที่โล่ง ยืนนิ่งดักปลา/สัตว์น้ำเล็กๆ และบางทีก็ขึ้นไปเกาะกิ่งไม้แห้งหรือกอไผ่พักเป็นกลุ่ม ทริคถ่ายรูปให้ได้ชัดแบบที่เราได้มา: เดินช้าๆ ไม่เดินตัดหน้ามัน เลือกยืนห่างแล้วซูม (จะปลอดภัยทั้งคนและนก) และลองถ่ายตอนมันหยุดนิ่ง จะเห็นลายขีดที่คอ-อกชัดมาก โดยเฉพาะแสงเช้าหรือเย็น สุดท้าย ถ้าเจอคำเรียก “พันธุ์ชวา/จีน” ปนกันในผลค้นหา ให้ใช้การสังเกตจากลักษณะภายนอกที่บอกไว้เป็นหลัก—คอสั้น ลายขีดหนาที่คอ ปากเหลืองปลายดำ และขาเหลือง—จะช่วยให้ระบุตัวได้ใกล้เคียงที่สุดเวลาลงพื้นที่จริง
