保育ステーションで世話をした後、「犬のクマ」を家に送ってください。
トップチャンネルの野生動物文化局で1年以上世話をしてもらった後、「Dog Bear」を家に送りましょう!
「野生動物ステーションのスタッフの喜びは、野生動物が森に戻ってくるのを見ることです。」🌳✨
12月19日は、パンシダ国立公園のガラスプールで、上部野生生物文化ステーションのスタッフがマレーヒグマを自然林に戻すミッションに成功した日でした。
🏥1年以上見ていました。。。 広い森に戻る準備をしてください。
この犬のクマは、獣医チームや専門家によって1年以上監視・評価されています。
健康なとき、体の100%は完全に健康であり、人間に依存しない「自分自身の食べ物を見つける」ためにテストされ、再び 小さな領主に戻る準備ができています。
🤝、関連機関、野生生物文化グループ、ドンプラヤイ野生生物研究所、上部野生生物文化ステーションからの協力の力で、彼らは森に入る前に犬のクマに参加します。
🌱、野生生物の解放は野生生物の自由だけでなく、ドンプラヤイ-カオヤイ世界遺産地域の「生態系」の実現でもあります。
大きな家で安全に暮らすように犬のクマを励ましましょう!❤️🐻
หลายคนเห็นคำว่า “หมาหมี” หรือ “หมีหมา” แล้วงงว่าคือตัวเดียวกันไหม สรุปคือเป็นสัตว์ชนิดเดียวกันค่ะ “หมีหมา” (Malayan Sun Bear) เป็นหมีขนาดเล็กที่สุดในโลก คนไทยบางพื้นที่เรียกติดปากว่า “หมาหมี” ส่วนคำว่า “หมากล่ำ/หมากล่ำบน” มักทำให้สับสนกับชื่อพื้นที่ “ช่องกล่ำบน” ที่เป็นสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าซึ่งทำงานช่วยเหลือ-ฟื้นฟูสัตว์ป่าคุ้มครองก่อนปล่อยคืนสู่ธรรมชาติ จากประสบการณ์อ่านข้อมูลภารกิจปล่อยคืนป่าหลายเคส จุดที่น่าประทับใจคือ “การปล่อย” ไม่ใช่แค่เปิดกรงแล้วจบ แต่ต้องแน่ใจว่าสัตว์กลับไปอยู่ได้จริง โดยเฉพาะหมีหมาที่เคยบาดเจ็บหรือพลัดหลงมาอยู่กับคน ขั้นตอนสำคัญๆ ที่มักทำกันมีประมาณนี้ 1) ประเมินสุขภาพและความแข็งแรง: ทีมสัตวแพทย์ตรวจร่างกาย ดูแผลเก่า ภาวะโภชนาการ ฟัน/เล็บ และความพร้อมด้านร่างกายให้ใกล้เคียงธรรมชาติที่สุด 2) ประเมินพฤติกรรม: หมีหมาที่พร้อมปล่อยควร “ไม่ติดคน” ไม่เข้าหามนุษย์ง่าย และมีพฤติกรรมระวังตัว หากยังเชื่องมาก โอกาสเสี่ยงเมื่อกลับไปป่าจะสูงขึ้น 3) ทดสอบการหาอาหารเอง: ข้อนี้เป็นหัวใจเลยค่ะ เพราะหมีหมาเป็นสัตว์กินได้หลากหลาย ทั้งผลไม้ แมลง น้ำผึ้ง ตัวอ่อนในโพรงไม้ ฯลฯ การฝึกให้หาอาหารเองได้ ลดการพึ่งพาการให้อาหารจากคน เป็นตัวชี้วัดความพร้อมที่สำคัญมาก 4) เลือกพื้นที่ปล่อยที่เหมาะสม: การปล่อยคืนสู่ธรรมชาติจะเลือกพื้นที่ป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์ แหล่งอาหาร แหล่งน้ำ และมีความปลอดภัย เช่น พื้นที่อุทยานแห่งชาติปางสีดา จ.สระแก้ว ซึ่งอยู่ในผืนป่าดงพญาเย็น–เขาใหญ่ 5) ติดตามหลังปล่อย (ถ้ามีอุปกรณ์ติดตาม): บางภารกิจจะมีการติดตั้งอุปกรณ์เพื่อติดตามการเคลื่อนไหว ช่วยให้เจ้าหน้าที่ดูได้ว่าปรับตัวได้ไหม และเข้าใกล้ชุมชนหรือพื้นที่เสี่ยงหรือเปล่า สิ่งที่เราในฐานะคนทั่วไปช่วยได้ก็มีนะคะ เช่น ไม่ให้อาหารสัตว์ป่า ไม่แชร์พิกัดสัตว์ป่าหายากแบบละเอียดเกินไป และถ้าเจอสัตว์ป่าบาดเจ็บ/พลัดหลง ให้แจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแทนการนำมาเลี้ยงเอง เพราะสุดท้ายเป้าหมายที่ดีที่สุดคือวันที่ได้เห็นเขา “กลับบ้าน” และใช้ชีวิตในป่าได้อย่างยั่งยืนจริงๆ
