船の減速ブイを設置し、「マナティー」のリスクを減らします。
ランタ諸島国立公園のクラビ・モンにある「マナティー」のリスクを減らすために、インステンボート減速ブイが設置されています。
📹:ランタ諸島国立公園-ムコ・ランタ国立公園
หลายคนอาจคุ้นคำว่า “เนินชะลอความเร็ว มาตรฐาน” บนถนน แต่พอมาอยู่ในทะเล แนวคิดคล้ายกันมาก คือทำ “จุดบังคับให้ชะลอ” แบบที่ไม่ไปทำร้ายสภาพแวดล้อม ซึ่งในพื้นที่เสี่ยงอย่างอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตา จ.กระบี่ การติดตั้ง “ทุ่นชะลอความเร็วเรือ” ถือเป็นมาตรการที่ช่วยลดความเสี่ยงต่อพะยูนได้จริง เพราะอุบัติเหตุชนสัตว์ทะเลมักเกิดจากความเร็วเรือและการมองไม่ทัน โดยเฉพาะบริเวณหญ้าทะเลที่พะยูนขึ้นมากินอาหารบ่อยๆ ถ้าเทียบกับมาตรฐานเนินชะลอความเร็วบนบก หลักสำคัญที่ควรมีเหมือนกันคือ 1) เห็นชัดล่วงหน้า 2) บอกให้ชะลอแบบ “อ่านแล้วทำตามได้ทันที” และ 3) วางตำแหน่งให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการเดินทางจริงๆ สำหรับทุ่นชะลอความเร็วเรือ สิ่งที่ช่วยให้ “มาตรฐาน” ใช้งานได้จริงคือสีที่มองเห็นง่ายทั้งกลางวัน/เย็น การจัดเรียงทุ่นให้เป็นแนวชัดเจนเหมือน “ประตู” ให้เรือรู้ว่าต้องลดความเร็วเมื่อผ่านจุดนี้ และมีป้าย/สัญลักษณ์กำกับเรื่องความเร็ว (เช่นเขตชะลอความเร็ว/เขตอนุรักษ์พะยูน) รวมถึงการสื่อสารกับผู้ประกอบการเรือท้องถิ่นให้เข้าใจตรงกัน จากประสบการณ์เวลาไปเที่ยวทะเล ถ้าเจอแนวทุ่นแบบนี้ สิ่งที่ทำได้ทันที (ในฐานะผู้โดยสาร) คือช่วยเตือนคนขับเรือให้ลดความเร็วตั้งแต่ยังไม่ถึงแนวทุ่น และหลีกเลี่ยงการเร่งเครื่องในเขตหญ้าทะเล เพราะคลื่นและเสียงรบกวนก็ส่งผลต่อสัตว์ทะเลเหมือนกัน ถ้าเป็นผู้ประกอบการ แนะนำให้ตั้งกติกาบนเรือเลยว่าเข้าเขตทุ่นชะลอความเร็วต้องคงรอบเครื่องต่ำ สังเกตผิวน้ำเป็นระยะ และเว้นระยะจากแนวหญ้าทะเลให้มากขึ้น อีกจุดที่หลายคนมองข้ามคือ “การดูแลหลังติดตั้ง” ต่อให้มีทุ่นชะลอความเร็วเรือ แต่ถ้าทุ่นหลุด แนวทุ่นไม่ครบ หรือสีซีดจนมองไม่เห็น ก็จะเหมือนมาตรการที่ไม่สมบูรณ์ ควรมีรอบตรวจเช็กสม่ำเสมอ โดยเฉพาะช่วงมรสุม คลื่นแรง และช่วงท่องเที่ยวหนาแน่น สุดท้าย ถ้าอยากให้การอนุรักษ์พะยูนเกิดผลจริง นอกจากทุ่นชะลอความเร็วเรือแล้ว การเลือกทริปที่เคารพกติกาอุทยาน (ไม่ไล่สัตว์ ไม่เข้าเขตหญ้าทะเล ลดความเร็วตามแนวทุ่น) คือการ “โหวตด้วยการท่องเที่ยว” ที่ช่วยทั้งอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตาและพะยูนได้แบบยั่งยืน
