"เหียง" ไม้ยืนต้นสุดแกร่ง ในผืนป่อนุรักษ์🍃
เหียงไม้ ยืนต้นขนาดกลางผลัดใบ มีความสูงของต้นประมาณ 8-28 เมตร ลำต้นเปลาตรง แตกกิ่งก้านน้อย เรือนยอดเล็ก เปลือกลำต้นหนาเป็นสีน้ำตาลหรือเทา แตกเป็นสะเก็ดหนาและเป็นร่องลึก ตามยาว
เนื้อไม้เป็นสีแดงอ่อนถึงสีน้ำตาลปนแดงตามกิ่งอ่อนและใบมีขนสีขาวขึ้นปกคลุม ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ด มีเขตการกระจายพันธุ์ในประเทศพม่า ไทย ลาว กัมพูชา เวียดนาม และอินเดีย
ในประเทศไทยพบขึ้นเป็นกลุ่มตามป่าเต็งรัง ป่าแดง ป่าสนเขา ป่าชายหาด และตามป่าเบญจพรรณแล้งทั่วทุกภาคของประเทศ โดยเฉพาะทางภาคเหนือ ภาคตะวันออก และทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ที่ระดับความสูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 100-1,000 เมตร
เหียงเป็นพรรณไม้ที่มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อมได้ดี และหลายสภาพตั้งแต่ป่าบนภูเขาสูงจนถึงป่าชายหาดริมทะเล แม้แต่ทางภาคใต้ที่มีฝนตกชุกก็พบต้นเหียงขึ้นอยู่ตามป่าชายหากริมทะเลและป่าทุ่งที่มีดินเป็นกรดและมีกรวดปน
ที่มา : อุทยานแห่งชาติภูพาน จ.สกลนคร
#เหียง #อุทยานแห่งชาติภูพาน #สกลนคร #พรรณไม้ #กรมอุทยานแห่งชาติ
หลายคนอาจเคยได้ยินชื่อ “ต้นเหียง” เวลาไปเที่ยวป่าเต็งรังหรือเส้นทางธรรมชาติ แต่พอเห็นของจริงกลับไม่มั่นใจว่าใช่ต้นเดียวกันไหม จากที่ฉันได้เห็นต้นเหียงในพื้นที่ป่าอนุรักษ์ (แถวอุทยานแห่งชาติภูพาน จ.สกลนคร) จุดสังเกตที่ช่วยให้จำได้ง่ายมีอยู่หลายอย่างเลย 1) ดู “ผลมีปีก” สีออกแดงๆ ให้เป็น ช่วงที่ติดผลจะสังเกตง่ายมาก เพราะผลเหียงมี “ปีก” ห้อยลงมา ดูเด่นบนกิ่ง โดยเฉพาะเวลามองตัดกับท้องฟ้าจะเห็นเป็นสีแดง/แดงอมชมพูชัดๆ ถ้าเจอกิ่งที่มีใบเขียวสลับผลมีปีกสีแดงๆ โอกาสสูงว่าเป็นเหียง (ชื่อวิทยาศาสตร์ Dipterocarpus obtusifolius) 2) เปลือกหนา แตกเป็นร่องลึก อีกจุดที่ฉันชอบดูคือ “เปลือกลำต้น” เหียงจะมีเปลือกค่อนข้างหนา สีออกน้ำตาลหรือเทา และแตกเป็นสะเก็ดหนาๆ มีร่องลึกตามยาว พอเดินเข้าไปใกล้ๆ จะเห็นลายแตกชัดมาก ลำต้นมักตรง ไม่ค่อยแตกกิ่งเยอะ เรือนยอดจะไม่ใหญ่มาก 3) ใบและกิ่งอ่อนมีขนขาวบางๆ ใบเหียงเป็นใบเดี่ยว สีเขียว และที่น่าสนใจคือกิ่งอ่อน/ใบอ่อนจะมีขนสีขาวปกคลุมบางๆ (ถ้าเจอจังหวะใบอ่อนจะเห็นง่าย) บางใบอาจมีรอยแมลงกัดกินเล็กน้อยซึ่งเป็นเรื่องปกติของพืชป่า 4) ถิ่นที่ชอบขึ้น: ป่าเต็งรังและป่าแล้งหลายแบบ ถ้าใครค้นหาแนว “พืชป่า” หรืออยากรู้ว่าต้นเหียงขึ้นที่ไหน ในไทยมักพบขึ้นเป็นกลุ่มตามป่าเต็งรัง ป่าแดง ป่าสนเขา ป่าชายหาด และป่าเบญจพรรณแล้ง พบได้หลายภาค โดยเฉพาะภาคเหนือ ภาคตะวันออก และอีสาน ในระดับความสูงราว 100–1,000 เมตร 5) ทำไมเหียงถึงถูกเรียกว่าไม้ยืนต้นสุดแกร่ง สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจคือ “ความทน” ของเหียง เข้ากับสภาพแวดล้อมได้หลากหลาย ตั้งแต่ป่าบนเขาไปจนถึงพื้นที่ใกล้ทะเล แม้พื้นที่ดินค่อนข้างเป็นกรดหรือมีกรวดปนก็ยังพบได้ เลยไม่แปลกที่มักเป็นหนึ่งในไม้เด่นของป่าแล้ง 6) เหียง vs ต้นเต็งหนาม/ต้นปรู๋: เวลาไม่แน่ใจให้ดูผลและเปลือก คำค้นอย่าง “ต้นเต็งหนาม” หรือ “ต้นปรู๋” บางพื้นที่อาจเรียกปะปนกัน ทำให้สับสนได้ วิธีที่ฉันใช้คือเน้นดู “ผลมีปีกสีแดง” และ “เปลือกหนาเป็นร่องลึก” ก่อน ถ้าเห็นสองอย่างนี้ชัดๆ จะช่วยแยกได้ดีขึ้นกว่าดูใบอย่างเดียว ถ้าคุณกำลังจะไปเดินป่าแล้วอยากลองตามหา “ต้นเหียง” แนะนำให้พกน้ำดื่ม ใส่รองเท้าหุ้มส้น และใช้การสังเกตแบบไม่รบกวนธรรมชาติ แค่เดินช้าๆ เงยดูเรือนยอด แล้วมองหาผลมีปีกสีแดงๆ คุณอาจเจอเหียงได้ง่ายกว่าที่คิด
