สิ่งที่เพิ่งเข้าใจในวัย 36 ขวบ!
1. เราสามารถเป็น "มนุษย์" ได้
เราทำผิดได้ เราพลาดได้ และเราก็ไม่ต้องแบกทุกความรู้สึกผิดไปจนตาย
เราไม่สามารถขาวหมดจดได้ แล้วก็ดำสนิทไม่ได้เช่นกัน
มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตสีเทาที่ต้องมีทั้งด้านขาวและดำ
และเราก็เป็นแค่มนุษย์เทาๆคนนึงได้
การคาดหวังให้ตัวเราเองขาวสะอาดไม่มีจุดด่างพร้อยก็ออกจะผิดธรรมชาติไปสักหน่อย
...
แค่อย่าให้ใคร เค้าเดือดร้อนเพราะตัวเรามากนักก็พอแล้ว
2. ความสุขจริงๆคือความรู้สึกปกติ
มันไม่ได้ต้องยิ่งใหญ่เหมือนจุดพลุ
ยิ่งตอนเจ็บป่วยยิ่งเข้าใจ
แค่การได้รู้สึกปกติก็เป็นสิทธิพิเศษมากแล้ว
3. เราไม่ได้จำเป็นต้อง healing อยู่ตลอดเวลา
ไม่จำเป็นต้องรักษาบาดแผลในใจ ปมในวัยเด็ก หรืออะไรแบบนั้นอยู่ตลอดเวลา
ชีวิตมันไม่แน่นอน
มีความสุขได้ก็มีเลย ทั้งๆที่เต็มไปด้วยบาดแผลนั่นแหล่ะ
บางบาดแผลมันหายเองได้ถ้าเราไม่ไปแกะดูมันอยู่ตลอดเวลานะ.
ในวัย 36 ปี ผมได้เรียนรู้ว่า "ความสมบูรณ์แบบ" ไม่ได้หมายถึงการไร้ซึ่งความผิดพลาดหรือความเสียหายใดๆ แต่เป็นการยอมรับตัวเองในฐานะมนุษย์ที่มีทั้งจุดเด่นและจุดด้อย การปล่อยวางจากความคาดหวังที่สูงเกินไปกับตัวเองช่วยทำให้ใจเบาลง และทำให้รู้สึกดีขึ้นอย่างไม่คาดคิด ความสุขแท้จริงไม่ได้ต้องมีเรื่องราวยิ่งใหญ่อย่างที่เราคิดไว้เสมอไป ความสุขที่แท้จริงคือการได้สัมผัสความรู้สึกธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวัน เช่น การตื่นเช้ามามีสุขภาพดี หรือได้กินข้าวอร่อย ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมเพิ่งมองเห็นความหมายอย่างชัดเจนหลังผ่านประสบการณ์เจ็บป่วยครั้งใหญ่ สิ่งเหล่านี้เป็นสิทธิพิเศษที่ไม่ควรมองข้าม นอกจากนี้ ผมยังเข้าใจว่าการใช้ชีวิตไม่จำเป็นต้องอยู่ในโหมด "healing" หรือกู้คืนสภาพจิตใจตลอดเวลา คนเราสามารถมีความสุขได้ แม้จะมีบาดแผลในใจอยู่ก็ตาม บางครั้งการปล่อยให้บาดแผลนั้นได้อยู่เฉยๆ โดยไม่พยายามแกะเกาจนเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม เป็นการดูแลตัวเองที่ดีมากกว่า ด้วยประสบการณ์เหล่านี้ ผมอยากแนะนำให้ทุกคนลองยอมรับและเข้าใจตัวเองในแบบที่เป็นจริง โดยไม่ยึดติดกับความคาดหวังที่ไร้เหตุผล และเปิดใจให้เห็นคุณค่าของโมเมนต์ธรรมดาที่ซ่อนความสุขแท้จริงไว้ในชีวิตประจำวัน
Prioritize ความสุขจริงๆค่ะ