รอขึ้นเครื่อง🕒✈️
คืนนั้น "วิทย์" พนักงานภาคพื้นดินกะดึกกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยรอบบริเวณเกต (Gate) ฝั่งตะวันออกซึ่งเป็นโซนที่ปิดปรับปรุงชั่วคราว แสงไฟส่องสว่างเพียงบางจุด ทำให้ทางเดินยาวเหยียดดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ เขาได้ยินเสียง "กึก... กึก... กึก..." คล้ายคนลากกระเป๋าเดินทางเดินทางมาตามทางเลื่อนที่หยุดทำงานไปแล้ว
วิทย์ขมวดคิ้ว "ใครน่ะ? ตรงนี้ปิดอยู่นะครับ!" เขาตะโกนก้อง
เขาเห็นร่างสูงโปร่งของชายในชุดสูทสีเข้ม ยืนหันหลังอยู่สุดปลายทางเลื่อน ในมือถือกระเป๋าเดินทางหนังใบเก่า แสงไฟสลัวทำให้เงาของชายคนนั้นดูวูบวาบแปลกๆ วิทย์รีบเดินเข้าไปหาเพื่อแจ้งว่าบริเวณนี้ไม่อนุญาตให้เข้า
"ขอโทษครับคุณ สุวรรณภูมิช่วงนี้ปิดโซนนี้..."
ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา แต่แทนที่จะเป็นใบหน้าคนปกติ วิทย์กลับเห็นเพียง ความว่างเปล่า ดวงตาไม่มีลูกตา มีเพียงหลุมลึกสีดำสนิท และกลิ่นเหม็นอับเหมือนดินชื้นๆ โชยมาเตะจมูกอย่างรุนแรง
"เครื่อง... ออก... หรือยัง..." เสียงนั้นแหบพร่า ไม่ได้ออกมาจากปาก แต่ดังขึ้นในหัวของวิทย์
วิทย์ตัวแข็งทื่อ ก้าว ขาไม่ออก ชายคนนั้นเริ่มลากกระเป๋าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงล้อลากกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงฟ้าผ่า "ครืดดดด! ครืดดดด!" ทันใดนั้น ไฟทั้งโถงทางเดินดับพรึบ! วิทย์หลับตาปี๋สวดมนต์ทุกบทที่นึกได้ พอไฟติดอีกครั้ง... ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ ไม่มีชายชุดสูท ไม่มีกระเป๋าเดินทาง และไม่มีกลิ่นเหม็นอับ
วันรุ่งขึ้น วิทย์ไปเล่าให้หัวหน้าฟัง หัวหน้า กระซิบเบาๆให้ฟังว่า"เมื่อก่อนเคยมีผู้โดยสารหัวใจวายเสียชีวิตรอขึ้นเครื่องอยู่ตรงนั้น เขาคงยังรอไฟลท์ที่จะพาเขากลับบ้านอยู่มั้ง"#ติดเทรนด์ #theghostradio #เล่าเรื่องผี #เรื่องผี
จากประสบการณ์ที่ได้ฟังเรื่องเล่าผีในสุวรรณภูมิ ทำให้ผมเริ่มคิดถึงความรู้สึกของคนที่ต้องอยู่ในสถานที่แบบนี้ในยามดึก ที่แสงไฟไม่เต็มที่และสถานที่มีโซนปิดปรับปรุง เราสัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดที่แฝงไปด้วยความลึกลับ เรื่องของชายชุดสูทที่วิทย์เจอนั้นสะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อเกี่ยวกับวิญญาณหรือคนที่ยังติดอยู่กับโลกนี้เพราะความไม่สมบูรณ์ในชีวิต เช่น ผู้ที่เสียชีวิตกะทันหันอย่างคนหัวใจวายที่ยังคงรอขึ้นเครื่องกลับบ้าน เรื่องนี้ทำให้เข้าใจว่าพื้นที่สาธารณะอย่างสนามบินก็เป็นหนึ่งในสถานที่ที่อาจมีเรื่องราวลึกลับแฝงอยู่ นอกจากนี้ เสียง "กึก... กึก... กึก..." จากกระเป๋าลากและกลิ่นเหม็นอับที่วิทย์ได้กลิ่น ก็เป็นรายละเอียดที่เพิ่มความสมจริงและความหลอนให้กับเรื่องราว ทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่ในสถานการณ์จริงที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน สำหรับผู้ที่เคยมีประสบการณ์เจอสิ่งที่ไม่อธิบายได้ในสนามบินหรือที่สาธารณะ คงรู้ว่าความรู้สึกกลัวในเบื้องต้นอาจถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและเคารพต่อวิญญาณเหล่านั้น เรื่องนี้สอนให้เราเข้าใจและเคารพสถานที่และผู้คนที่อาจยังคงผูกพันกับสถานที่นั้นแม้จะจากไปแล้วก็ตาม การสวดมนต์หรือทำพิธีบางอย่างจึงเป็นวิธีที่ช่วยให้รู้สึกปลอดภัยและเหมือนเป็นการช่วยให้วิญญาณเหล่านั้นได้สงบลง การแบ่งปันเรื่องเล่าผีแบบนี้จึงช่วยปลุกจิตสำนึกและความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติในวิถีชีวิตประจำวันของเรา