ตอนเห็นข่าว “วิว” กุลวุฒิ วิทิตศานต์ คว้าเหรียญเงินชิงแชมป์โลก บอกเลยว่าทั้งภูมิใจและเสียดายนิด ๆ เพราะเกมรอบชิงฯ กับ ฉี ยู่ฉี มือ 1 โลก เป็นแมตช์ที่กดดันมาก แต่สิ่งที่ชัดที่สุดคือ “วิวสู้เต็มที่” จริง ๆ สิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่านี่คือประวัติศาสตร์ คือการที่วิวเข้าชิงชนะเลิศศึกชิงแชมป์โลก 3 ปีติดต่อกัน แปลว่าเขารักษามาตรฐานได้ยาว ๆ ไม่ใช่ฟอร์มพีคแค่ช่วงสั้น ๆ และยังเป็นนักแบดมินตันไทยคนแรกที่ทำได้ด้วย สำหรับกีฬาที่รายละเอียดเล็ก ๆ มีผลอย่างแบดมินตัน การยืนระยะระดับโลกได้ต่อเนื่องมันยากมาก หลายคนเสิร์ชคำว่า “วิว กุลวุฒิ กล้าม” เพราะช่วงหลัง ๆ เห็นได้เลยว่าร่างกายเขาแน่นขึ้น เวลาลงคอร์ตเกมรับ-เกมบุกดูหนักแน่นขึ้นมาก โดยเฉพาะจังหวะวิ่งไล่คุมคอร์ตและลูกตบที่ดูมีพลังขึ้น ความฟิตพวกนี้สำคัญสุด ๆ เวลาต้องเจอกับมือท็อปที่สปีดเกมเร็วและคุมจังหวะเก่งอย่างฉี ยู่ฉี ถ้าใครเป็นสายเชียร์แบบเรา ลองสังเกตเวลาวิวเล่นกับระดับท็อปโลก เขาจะพยายามยื้อแรลลี่ยาว ๆ เพื่อดึงความผิดพลาดจากคู่แข่ง และหาจังหวะเปลี่ยนเกมด้วยลูกหยอด/ลูกตัดหน้าเน็ต พอถึงรอบชิงฯ ที่ความกดดันสูง รายละเอียดอย่างการเสิร์ฟ การรับเสิร์ฟ และการคุมลูกแรกสองลูกยิ่งชี้เป็นชี้ตาย ส่วนตัวมองว่าเหรียญเงินครั้งนี้ไม่ใช่ “แพ้” แต่คืออีกก้าวของความสำเร็จที่ใหญ่ขึ้น เหมือนเป็นสัญญาณว่าเราได้เห็นนักกีฬาไทยที่ยืนอยู่บนเวทีโลกแบบต่อเนื่องแล้วจริง ๆ ขอเป็นกำลังใจให้วิว ก้าวต่อไป สู้เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม—เชื่อว่าประสบการณ์เข้าชิงหลายครั้งจะยิ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นทั้งเกมและใจ