งานปักซอยเป็นงานฝีมือที่ผมนับว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมของไทยที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์อย่างที่สุด เพราะเทคนิคการใช้เส้นไหมน้อยแต่ละเอียดและสีสันที่ไล่โทนอย่างประณีตช่วยให้เกิดภาพที่เหมือนภาพวาดจริงๆ การได้เห็นขั้นตอนการปักที่ละเอียดและใช้ความอดทนสูง ทำให้ผมนึกถึงความรักและความตั้งใจที่ช่างปักแต่ละคนใส่ลงไปในชิ้นงาน ในประสบการณ์ส่วนตัวของผม การได้เรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับงานปักซอยนี้ยังทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ทรงให้ความสำคัญกับการฟื้นฟูศิลปหัตถกรรมนี้ เพราะไม่เพียงแต่จะเป็นการรักษาศิลปะโบราณให้คงอยู่เท่านั้น แต่ยังเป็นการเปิดโอกาสให้ชาวบ้านมีรายได้เสริมโดยไม่ต้องย้ายถิ่นฐานไปทำงานที่อื่น ซึ่งเป็นการช่วยรักษาคุณค่าทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชน อีกสิ่งที่ผมประทับใจคือความคิดสร้างสรรค์ของช่างปักที่นำงานปักซอยแบบโบราณมาผสมผสานกับเทคนิคปักตัวหนุนและตกแต่งด้วยดิ้นทอง โปร่ง เลื่อม และลูกปัด ซึ่งล้วนแต่เป็นเทคนิคที่นิยมในสมัยรัชกาลที่ 5 การผสมผสานนี้ไม่เพียงทำให้งานปักมีความสวยงามและมีมิติมากขึ้น แต่ยังสื่อถึงเรื่องราววรรณคดีและภาพจิตรกรรมที่น่าทึ่งและไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ สำหรับผู้ที่สนใจงานฝีมือ ผมแนะนำให้ลองศึกษาหรือเข้าร่วมอบรมงานปักซอย เพราะนอกจากจะได้เรียนรู้เทคนิคการปักที่ละเอียดอ่อนแล้ว ยังเป็นการช่วยสืบสานศิลปะไทยให้เจริญรอยตามในยุคปัจจุบันอีกด้วย งานปักเหล่านี้จึงไม่ใช่เพียงศิลปะในอดีต แต่ยังเป็นโอกาสทางอาชีพและการสร้างงานหัตถกรรมไทยให้คงอยู่ตลอดไป