นิยายน่าเบื่อ พล็อตซ้ำ ไร้วาทะศิลป์ในการบรรยาย

🦋บทนำ

รถยนต์เคลื่อนตัวเข้าสู่อาณาเขตบ้านหลังใหญ่ติดชายน้ำอำเภอสังขละบุรี แสงไฟจากหน้ารถสาดกระทบดวงตาเรืองแสงของสัตว์เลื้อยคลานพันขดกลมกลืนไปกับเครือไม้รกเรื้อจนมองแทบไม่เห็นซี่รั้วเหล็กของบ้าน

ร่างสูงถอนหายใจก่อนคว้าเอามีดพกออกจากซองข้างเอวไปไล่งูเขียวพระอินทร์และค่อย ๆ ตัดถางต้นเถาวัลย์ใบย่านางซึ่งอยู่รวมกับเถามือเกาะเกี่ยวของเครือตำลึงออกอยู่ครู่หนึ่ง สายตาอ่อนล้ากวาดมองหาแม่กุญแจสนิมเขรอะที่คล้องปิดตายบ้านเพลิงพันจักรไว้ ก่อนจะปลดมันด้วย...ส้นเท้าสวมคอมแบตกระโจนถีบแผงรั้วเต็มแรง

โครม!!

อสรพิษตัวเขื่องแตกตื่นเลื้อยหนีเข้าป่าพงรกกันจ้าล่ะหวั่น ราตรีกาลและบ้านร้างที่เคยถูกปล่อยทิ้งมาหลายสิบปีราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเพื่อต้อนรับบุรุษเจ้าของบ้านนิสัยขี้รำคาญผู้นี้

อ่านต่อได้จากนิยายเรื่อง พยัคฆ์พ่ายปรางพนา

📍นามปากกา พรีมภารัณ

นางเอกเป็นเสือสมิง

ปล. เมื่อนักเขียนสายพล็อตแปลก รักการบรรยายและหาศัพท์ใหม่ๆ มาใช้เสมอ อ่านเจอสาเหตุที่คนเลิกอ่านนิยาย และไม่ซื้ออีบุ๊คอีกต่อไป แล้วฉันที่อยู่ขั้วตรงข้ามกับจักรวาลในหัวข้อเหล่านั้นเล่า....เศร้าเนาะ

#นิยายพีเรียด #นิยายไสยศาสตร์ #นิยายชญ #แนะนํานิยายชายหญิง #นิยายพีเรียดไทย