จากประสบการณ์ที่ได้สัมภาษณ์เด็กนักเรียนชาวสยามซึ่งพูดไทยได้นิดหน่อย ทำให้เราเห็นมุมมองที่น่าสนใจของเด็กนักเรียนในยุคนี้ โดยเฉพาะกับเรื่องวิชาที่ชอบหรือไม่ชอบ เด็กคนนี้ชอบวิชาพลศึกษา (Physical Education) มากที่สุด และไม่ชอบวิชาอื่นเลย ซึ่งทำให้เราได้เข้าใจว่าการเรียนในโรงเรียนไม่ได้หมายถึงเนื้อหาทางวิชาการอย่างเดียว แต่รวมถึงกิจกรรมและความสนุกในการเรียนรู้ผ่านการออกกำลังกายด้วย นอกจากนี้ เด็กคนนี้ยังได้พูดถึงความรู้สึกที่มีต่อโรงเรียนที่บอกว่าตนเองเกลียดโรงเรียน ซึ่งเป็นความรู้สึกที่มีอยู่ในนักเรียนหลายคน แต่ก็มีเรื่องดีๆ อย่างการได้มาสนุกกับเพื่อนๆ และกิจกรรมต่างๆ ในโรงเรียน เช่น การรับประทานอาหารโปรดที่ร้านซูชิโร่ (SUSHIRO) กับเพื่อนๆ ทำให้มีโอกาสผ่อนคลายและสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น เรื่องราวเหล่านี้สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของการเข้าใจจิตใจของนักเรียนในแต่ละช่วงวัย และการสนับสนุนให้เด็กได้มีพื้นที่ในการแสดงออกซึ่งความรู้สึก อีกทั้งยังช่วยให้ผู้ใหญ่ทั้งครูและพ่อแม่เห็นภาพรวมของชีวิตเด็กในบริบทโรงเรียนมากขึ้น และพร้อมที่จะช่วยเหลือหรือให้คำแนะนำในทิศทางที่ถูกต้องต่อไป ท้ายที่สุด เราคงเห็นด้วยว่าการเรียนรู้ไม่ได้จำกัดแค่ในห้องเรียนเพียงอย่างเดียว แต่รวมถึงประสบการณ์ชีวิตที่เด็กจะได้รับจากกิจกรรมต่างๆ และความสัมพันธ์ในสังคมโรงเรียน แนะนำว่าให้พ่อแม่และครูพยายามเปิดใจกว้างและฟังความคิดเห็นของเด็ก เพื่อช่วยให้พวกเขามีความสุขและพัฒนาตัวเองได้ดีที่สุด