See You book review Please mourn and remember. 🌊

If this book had the sound of "See You," there would be waves of the sea that carried many things in and blew away many things, including some feelings on unnoticed days, not unlike the traces on the sandy beach that, no matter how hard you try to remember, the waves will disappear.

It is no different from the feeling after reading the coming of age novel 🌊 from Taiwan like See You. Please mourn and remember that it feels like you are pouring at the waves, touching the sea breeze, and listening to the silence of the sinking slowly disappearing from the world. If anyone falls in April La West, they may fall in love with "Chasing Jianyo" and "Ting Ah."

By the way, we've all probably had someone up here, right? A friend who just looks at his face already knows what we're thinking. The person we can tell the stupidest story of our lives without fear of being judged, so we accidentally believe that intimacy is enough for another person to see every pain enough to keep us up.

But you know how close they are, humans can't see each other. Some regrets are hidden under quiet waves, some wounds are never uttered, and some are too good at acting like they're okay.

The most painful thing of the book may not be the departure of Ting Ah, but it may be that Jianyo must live on, with the question that will never be answered, "If that day we knew sooner, would everything change?"

But in the end, this book doesn't want us to be caught up in guilt forever. It just tells us that sometimes a human can try his best with his heart and all the understanding he had at the time. Sorry, miss, but don't blame yourself for forgetting to live.

Because for those who have left, no one wants to leave their regrets to those who are still there and "See You." We'll see each other. In the meantime, we just keep living.

_ _ _

# Pspublishing # Trending # Seeing you please mourn and remember # Books # Book review

5/27 Edited to

หลังจากอ่านหนังสือ See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง ผมรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่นิยาย coming of age ธรรมดาๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและการสะท้อนถึงความสัมพันธ์ในชีวิตจริงที่เราอาจเผชิญกันทุกคน หนังสือถ่ายทอดภาพของความสัมพันธ์ระหว่าง 'ไล่เจี้ยนโย่ว' กับ 'ติงอา' ได้อย่างละเมียดละไม เหมือนเสียงคลื่นทะเลที่ซัดมาบนชายหาด ร่องรอยที่เกิดขึ้นก็อาจถูกลบเลือนไปในที่สุด สิ่งที่ผมสัมผัสได้ชัดเจนคือ การพยายามเข้าใจและรับรู้ความเจ็บปวดของใครสักคน แม้จะเป็นเพื่อนสนิทที่เราคิดว่าเขารู้ใจเราที่สุด แต่จริงๆ แล้วก็ยังมีบางอย่างที่ลึกเกินกว่าที่ใครจะมองเห็นได้ทั้งๆ ที่เราตั้งใจจะอยู่เคียงข้างเสมอ นี่คือความจริงของมนุษย์ที่ถูกบอกเล่าผ่านวรรณกรรมอย่างนุ่มนวลและตื้นตันใจ ตัวละครในเรื่องแสดงให้เห็นถึงการเผชิญหน้ากับการสูญเสียและความเศร้าโศก โดยไม่หลบหนีหรือจมอยู่กับความเสียใจ แต่พยายามที่จะก้าวต่อไปในชีวิต แม้จะเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ โดยเฉพาะคำถามว่า "ถ้าวันนั้นเรารู้เร็วกว่านี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไหม?" ซึ่งเป็นคำถามที่ผู้อ่านหลายคนคงเคยคิดถึง ในแง่ของการใช้ภาษาที่เล่าเรื่อง ดูเหมือนผู้เขียนเลือกที่จะใช้ชีวิตและความทรงจำที่เหมือนจริง ถ่ายทอดออกมาในแบบที่ซับซ้อนแต่เข้าถึงง่าย มีทั้งความอบอุ่น ความเศร้า และความหวังรวมอยู่ภายในเดียวกัน ประสบการณ์นี้ทำให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับเรื่องราวได้เป็นอย่างดี และเป็นแรงบันดาลใจให้เห็นคุณค่าของการให้เวลากับเพื่อนและคนที่เรารักในทุกช่วงเวลาที่มีร่วมกัน หลายครั้งที่ผมเองก็มีความรู้สึกคล้ายๆ กับตัวละครในหนังสือ การรู้ว่าแม้เราจะพยายามอย่างดีที่สุดในการเข้าใจคนที่เรารัก แต่ก็ยังมีบางอย่างที่เป็นความลับหรือความเจ็บปวดที่เขาไม่อาจบอกได้ และสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออย่าตัดสินตัวเอง หรือปล่อยให้ความเสียใจครอบงำใจจนลืมที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป สุดท้าย หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมเข้าใจว่า การไว้อาลัยและระลึกถึงใครสักคน คือการที่เรายังให้ความสำคัญกับเขา แม้เขาจะจากไปแล้วก็ตาม See You จึงไม่ใช่คำปิด แต่เป็นการสัญญาว่า เรายังมีโอกาสพบกันใหม่ในอนาคต และในเวลานี้ สิ่งที่เราต้องทำคือการใช้ชีวิตให้เต็มที่ เพื่อเป็นเกียรติและเป็นอนุสรณ์แก่ความทรงจำที่ดีที่สุดที่เราเคยมีร่วมกัน สำหรับใครที่ชอบหนังสือที่สะท้อนความรู้สึกในแง่มุมลึกของความสัมพันธ์ในชีวิตและการเจริญเติบโต ถือว่า See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจและมีคุณค่ามากครับ