รีวิว ฝนพรำ Day&Night มีเขาใหญ่เป็นฉากหลัง
เราว่าฝนพรำเป็นฝนที่น่าแปลก
มันไม่ได้ตกแรงจนทำให้เราต้องรีบวิ่งหลบ แต่ก็ไม่ได้เบาจนเรามองข้าม พอรู้ตัวอีกที เสื้อก็เปียกเสียแล้ว หนังสือ ฝนพรำ DAY&NIGHT ก็ให้ความรู้สึกแบบนั้น
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้ชวนเราไปเที่ยวเขาใหญ่ แต่ชวนเราไปดูว่า เขาใหญ่หนึ่งแห่ง จะกลายเป็นสถานที่คนละแห่งได้อย่างไร เมื่อมองผ่านสายตาของคนสิบคน
มันค่อย ๆ พาเราเดินเข้า ไปในเขาใหญ่ ผ่านสายตาของนักเขียนหญิงสิบคน ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจโดยไม่ทันรู้ตัว
คงเป็นเพราะคนเรามักมีความทรงจำต่อสถานที่เดียวกันไม่เหมือนกัน ถ้าพูดถึงโรงเรียน บางคนอาจนึกถึงเพื่อนสนิท บางคนนึกถึงครูที่เปลี่ยนชีวิต แต่สำหรับฉัน สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมากลับเป็นวีรกรรมสุดแสบของตัวเองเสียมากกว่า หนังสือเล่มนี้เองก็หยิบความคิดนั้นมาเล่า ผ่านเขาใหญ่ที่แต่ละคนมองไม่เหมือนกัน
สิ่งที่น่าสนใจคือ แม้เรื่องสั้นทั้งสิบเรื่องจะมีน้ำเสียงและลายเซ็นการเขียนที่แตกต่างกัน แต่เมื่ออ่านต่อกันกลับรู้สึกเชื่อมโยงอย่างน่าประหลาด อาจเป็นเพราะนักเขียนทั้งสิบคนต่างเคยใช้เวลาอยู่ในโรงแรมแห่งเดียวกัน จึงเหมือนกำลังผลัดกันเล่าเรื่องจากหน้าต่างคนละบานของสถานที่เดียวกัน
และเมื่ออ่านจนถึงหน้าสุด ท้าย เราจะเข้าใจว่าทำไมเรื่องต่าง ๆ ถึงถูกจัดวางในลำดับนี้ เพราะจังหวะที่แต่ละเรื่องส่งต่อกันนั้นเหมาะสมราวกับไม่มีเรื่องไหนควรถูกสลับที่เลย
อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เล่มนี้พิเศษ คือการได้รวมนักเขียนหญิงไทยถึงสิบคนไว้ในเล่มเดียว ภายใต้โจทย์เดียวกัน แต่ทุกคนกลับถ่ายทอดเรื่องราวด้วยลายเส้นที่เป็นตัวเองอย่างชัดเจน ทำให้เห็นว่างานเขียนของนักเขียนหญิงไทยมีความหลากหลาย มีเอกลักษณ์ และน่าติดตามไม่แพ้ใคร
หากอยากหลบพักเพื่อมาพบประสบการณ์แปลกใหม่ที่เหมือนเราได้ไปเที่ยวเขาใหญ่กับนักเขียนเหล่านี้ ฝนพรำ DAY&NIGHT คือเล่มที่อยากแนะนำ
โดยเฉพาะสำหรับนักอ่านหน้าใหม่ เพราะหนังสือเล่มนี้เปรียบเสมือนการได้ลองชิมรสชาติของนักเขียนหลายคนในครั้งเดียว และบางที เมื่อปิดหนังสือเล่มนี้ลง สิ่งที่คุณได้กลับมา อาจไม่ใช่แค่ความทรงจำของเขาใหญ่ แต่เป็นการได้พบนักเขียนคนโปรดคนใหม่ด้วยก็ได้





































