นิยายในกรุ
ปกติเขารีวิวนิยายกันยังไง
(ไม่รู้!!)
แต่!!!.. อันนี้รีวิวแบบแพ้เสียงในหัว
ก่อนอื่นขออนุญาติหยิบเรื่องนี้ของคุณนักเขียน #วฬา เรื่อง #ท้องฟ้าของฉันหลังวันฝนตก
เป็นนิยายที่เปิดต้นปี 2569 เล่มแรก เพราะสอยมาภายในวันที่ 1 มกราคม เป๊ะ!! จริงๆ สุ่มเอาแหละเธอจ๋า กดทดลองอ่านใน MEB ว่าถูกชะตามั๊ย แล้วค่อยไปต่อ
(ปิ้ง!!! รายการเงินโอนเงิน/จ่ายเงิน ยอด…. บาท) สรุปเข้าชั้นหนังสือจ๊ะ
คือ นี้อาจจะไม่ใช่การรีวิวนิยายที่ดี แต่ขอเล่าความรู้สึกของตัวเองที่ได้สัมผัสเนื้อเรื่องก่อนและหลังจะดีกว่า ปล.แค่เล่าสู้กันฟัง
ก่อนรายการจ่ายเงินจะสำเร็จ ตอนที่ทดลองอ่านตัวอย่างจนจบ มันอื้ออึงในหัวสักพัก ลังเลทั้งอยากและไม่อยากอ่าน
ปกติตัวเราเองพออ่านตัวอย่างจบ จะเห็นแนวทางเรื่อง จะจินตนาการตอนจบไว้แล้วบางส่วน แต่เรื่องนี้ไม่เลย มันแปลกหน่อยๆ ที่เกิดอาการแบบนี้ขึ้น แต่ประโยคในหัวที่เกิดก่อนจะปัดผ่านก็เด้งดังๆว่า “แค่ยังไม่เคยมองอะไรในมุมนี้ ไม่ได้แปลว่ามันไม่ดี” นั่นแหละค่ะ กดรหัสจ่ายเงินหกหลักแล้วไปเดินทางพร้อมกับนักเขียนทันที
.
..
…
….
…..อื่มมมมม
“ถ้ามองเป็นเฟรมภาพ ภาพนึง คงเห็นสีที่ตัดกันมากในเฟรม แต่เข้ากันมากทีเดียว “
ความรู้สึกหลังอ่านจบเอายังไงดีละ บอกไม่ถูก มีแต่ความแปลกใจ แปลกใหม่ แปลกไปหมด เนื้อเรื่องแหวกได้ใจจริงๆ (คุ้มค่ากับการนอนอ่านโต้รุ่ง) เนื้อเรื่องบรรยายถึงครอบครัวหนึ่ง ที่เล่าตั้งแต่จุดเริ่มต้น (แบบว่าต้นจริงๆนะเทอจ๋า) เล่าแบบค่อยเป็นค่อยไป เก็บระหว่างทาง ระยะเวลา อุปสรรค หรืออะไรก็แล้วแต่ในเรื่องจนจบ มันทำให้อยากติดตามมาก เล่าแบบดำเนินไปเรื่อยๆ เอื่อยๆค่อยๆ ทำให้ซึมซับความรู้สึก และความคิดของตัวละครในเรื่อง จนในหัวตัวเองคิดว่า ว่าตอนเขียนเรื่องนี้ นักเขียนคิดถึงอะไร เจออะไรอยู่ ถึงบรรยายตัวละครออกมาให้มีสีสันขนาดนี้ได้ยังไง (มันจ๊าบมาก) พระนางในเรื่องก็สีสันคนละเฉด แต่แปลกที่ลงตัวในเฟรมภาพเดียวกันแล้วเข้ากันเฉย
ตัวนางเอกเอง คือตัวแทนสีเขียวจืดๆ จะเป็นใบไม้บนต้นไม้ใหญ่ก็ไม่ใช่ หรือจะอยู่แบบใบไม้บนต้นไม้ประดับก็ไม่เฉิง แต่น้องเรียบร้อย เรียบง่าย เฉื่อยชา ขาดสีสัน เป็นต้นไม้ใบเล็กๆที่ไม่สังเกตุ ก็จะมองข้ามไปเลย แต่กลับซื่อตรงจนใจเจ็บ ส่วนตัวพระของเราก็จี๊ดจ๊าด กร้าวใจ มุละลุ ดึงดัน และฉลาดแบบพระอาทิตย์เฉดส้มสว่างๆ ตอนขึ้นหลังฝนตก อบอุ่นตอนท้ายเสมอๆ พอผสมสีสันสองอย่างลงไปแล้วกลับลงตัวมาก
ถ้าตามเนื้อเรื่องอุปสรรคคงเป็นการผสมสีในเวลาที่ไม่ถูกไม่ควร แต่ในทางกลับกันก็เป็นเวลาอีกที่ทำให้ผลลัพธ์ของการผสมสีนี้ลงตัว จนเกิด “น้องพลัม” ที่สมบูรณ์ที่สุด
พออ่านมาจนหน้าสุดท้าย..จนจบ…ความรู้สึกยังอึนๆ ไม่ได้งง แต่ก็..ไม่รู้สึกว่าไม่เคลียร์ อยากบอกว่าคุณ #วฬา เก่งมากที่ถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือให้ได้ลิ้มรส บอกเล่าเหตุการณ์ต่างๆในเนื้อเรื่องได้น่าติดตามตลอด ค่อยๆซึมเข้าไป จนไม่อยากให้จบ ยังอยากเสพความนัวนี้ต่ออีกนิด แต่ก็นั่นแหละค่ะ มันจบลงแล้ว
แต่สนุกมากกกกกก
ในนี้ไม่มีสปอยเนื้อเรื่องหรือยกตัวอย่างเหตุการณ์ในนิยายมาบอกกล่าว แค่เล่าความรู้สึก มวลภาพรวมๆของเรื่อง เรารู้สึกแบบนี้ เราอ่านออกมามุมนี้ เราอยากแชร์เท่านี้ ความเห็นเรากับคุณอาจไม่เหมือนกัน
ปล.การตัดสินใจเขียนอะไรครั้งนี้เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวนะจ๊ะ และหวังว่าคงเป็นอีกก้าวที่ทำให้เราได้เจอเพื่อนๆที่รักในการอ่านเหมือนกัน
หลังจากได้อ่านนิยายเรื่อง "ท้องฟ้าของฉันหลังวันฝนตก" แล้ว ผมประทับใจในวิธีการบอกเล่าและการดำเนินเรื่องที่ไม่เร่งรีบจนเกินไป แต่กลับทำให้ผู้อ่านได้ซึมซับความรู้สึกและวิเคราะห์ตัวละครได้ลึกซึ้งอย่างแท้จริง สิ่งที่ทำให้นิยายเรื่องนี้โดดเด่นมากคือการผสมสีสันของตัวละครที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน แต่กลับประสานกลมกลืนกันอย่างน่าทึ่ง เหมือนการวาดภาพศิลปะที่แต่ละสีดูตัดกันแรง แต่เมื่อรวมกันแล้วกลับงดงามและลงตัว เหมือนการสะท้อนให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและความละเอียดอ่อนภายในครอบครัวหนึ่ง ผมรู้สึกว่าการอ่านนิยายนี้เหมือนกับการได้เดินทางผ่านระยะเวลาที่หลากหลาย มีการบอกเล่าเรื่องราวตั้งแต่จุดเริ่มต้นไปจนถึงจุดจบด้วยการเล่าแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ใจผมค่อย ๆ เข้าใจความคิดและความรู้สึกของตัวละครแต่ละตัว แม้จะมีอุปสรรคและความท้าทายต่าง ๆ แต่กลับทำให้แต่ละหน้าของนิยายเต็มไปด้วยความน่าติดตาม โดยเฉพาะตัวนางเอกที่ดูเหมือนใบไม้เล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่กลางต้นไม้ใหญ่ ด้วยความเรียบร้อยและเฉื่อยชาที่ดูเหมือนไม่โดดเด่น แต่ความซื่อตรงและความจริงใจของเธอกลับเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดใจมากทีเดียว ส่วนพระเอกที่เป็นตัวแทนของสีส้มสว่างสดใส มีความรุนแรงและอบอุ่นในตัวซึ่งช่วยเติมเต็มความสมดุลให้กับเรื่องราว นอกจากนี้ การตั้งชื่อ "น้องพลัม" ให้กับผลลัพธ์ของการผสมผสานนี้ก็เป็นเสมือนสัญลักษณ์ของความสมบูรณ์และความงดงามที่เกิดจากความแตกต่างกัน นี่คือความคิดสร้างสรรค์ที่นักเขียนนำเสนออย่างน่าทึ่ง ทำให้ผมยิ่งรู้สึกอยากแนะนำให้นักอ่านทุกคนได้ลองสัมผัสความพิเศษนี้ด้วยตัวเอง สรุปแล้ว นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องราวเล็ก ๆ ในกรุหนังสือเดียว แต่มันคือการเปิดโลกทัศน์ใหม่ ๆ ที่ทำให้ผู้อ่านได้คิดและรู้สึกในมุมมองที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เป็นการเดินทางที่คุ้มค่าและประทับใจที่ผมอยากแบ่งปันให้คนอื่นได้รับรู้เช่นกัน
