ความตื้นของคนคนเดียว ทำให้ทั้งทีมจมได้ยังไง?

ผมไม่รู้ว่ามันเป็นโชคชะตาหรือบททดสอบ แต่ชีวิตทำงานมันทำให้เราได้เจอคนบางประเภทซ้ำ ๆ จนรู้สึกเหมือนจักรวาลตั้งใจจะให้เราเรียนบทเรียนอะไรบางอย่าง

และหนึ่งในบทเรียนที่ผมเจอบ่อยที่สุดคือการต้องทำงานกับคนที่ “คิดแค่ชั้นเดียว”

ผมไม่ได้หมายถึงโง่แบบไม่รู้อะไรเลย แต่เป็น “ความโง่เชิงโครงสร้าง” ที่ทำให้เขามองเห็นแต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เหมือนโลกทั้งหมดมีแค่กรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ

และข้างนอกกรอบนั้น ไม่มีตัวตนอยู่จริงสำหรับเขา

สิ่งที่น่าตกใจคือ คนแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร

แต่เขาทำให้ทีมเจ็บทุกวันแบบไม่รู้ตัว และไม่รู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ

เวลาคุณคิดหลายชั้น คุณจะเห็นว่าการตัดสินใจเล็ก ๆ มันเชื่อมไปอีกห้าชั้นข้างหน้า แต่คนคิดชั้นเดียว เขาจะคิดว่า—“มันก็แค่ทำอันนี้ จะยากอะไร?”

แล้วพออะไรพัง เขาก็จะงง งงเหมือนเด็กที่ทำแก้วตกแล้วถามว่า “มันแตกได้ไง?”

ผมเคยคิดว่าปัญหาคือเขาทำงานไม่ละเอียด แต่จริง ๆ ไม่ใช่ ปัญหาคือเขา “คิดไม่เป็นระบบ” ต่างหาก

มนุษย์ที่คิดเป็นระบบจะมองทุกอย่างเชื่อมกันเป็นเส้นใย

เขารู้ว่าสิ่งที่ทำวันนี้จะไปกระแทกอะไรพรุ่งนี้

เขารู้ว่าผิดตรงไหนจะลามไปอีกสามขั้น

เขารู้ว่าการสื่อสารผิดคำเดียว

คนอีกฝั่งจะเดินผิดทางไปไกลแค่ไหน

แต่คนคิดชั้นเดียว… เขาไม่เห็นทั้งหมดนั้น เขาเห็นแค่ปมเดียวในเส้นเชือก ไม่เห็นทั้งเส้น ไม่เห็นเงื่อน ไม่เห็นปลายทาง

สิ่งที่เหนื่อยที่สุดคือ เราต้องเป็นคนซ่อมทุกอย่างแทนเขา

ทั้งซ่อมงาน ทั้งซ่อมระบบ และบางทีต้องซ่อมใจตัวเองด้วย เพราะความพังมันไม่ได้เกิดจากงานอย่างเดียว

มันเกิดจากความรู้สึกว่า “เราต้องคิดแทนเขาทุกอย่าง”

งานที่ควรจบไปนานแล้ว

กลับกลายเป็นงานวนซ้ำ เพราะเขาอ่านเกมไม่เป็น

ทำไม? เพราะในหัวเขามีแค่ชั้นเดียวให้คิด เหมือนบ้านที่มีแค่ชั้นล่าง ไม่เคยมีบันไดให้ขึ้นไปชั้นบนเลย

ผมไม่โทษเขานะ

เพราะบางคนไม่ได้ถูกฝึกมาให้คิดแบบมองรอบด้าน

เขาถูกฝึกมาให้ทำตาม ไม่ใช่คิดต่อ เขาถูกสอนให้จบงาน ไม่ใช่เชื่อมงาน เขาเชื่อว่างานดีคือ “ทำเสร็จ” ไม่ใช่ “ทำให้มันต่อกันได้”

แต่เราก็ต้องยอมรับอีกข้อเท็จจริงหนึ่งด้วยว่า

ถ้าความคิดเขาตื้น มันจะพาทีมจมได้เร็วพอ ๆ กัน

การทำงานมันไม่จำเป็นต้องมีแต่คนเก่ง แต่ต้องมีคนที่ “คิดเป็น” และเวลาคุณเจอคนที่คิดแค่ชั้นเดียว คุณจะรู้เลยว่า คุณเก่งแค่ไหน ก็แบกความตื้นของใครอีกคนไม่ได้ทั้งชีวิต

ผมเรียนรู้แบบเจ็บ ๆ เลยว่า คนบางคนไม่ควรให้จับงานที่ต้องคิดลึกbเพราะเขาไม่มีเครื่องมือในหัวสำหรับมัน

และมันไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่ต้องเปลี่ยนวิธีคิดของเขา

สิ่งที่เราทำได้คือ วางเขาไว้ในงานที่เขารับไหว และคุ้มกันงานที่มีมิติมากกว่านั้นออกจากมือเขาให้หมด

ไม่ใช่เพราะเราเกลียดเขา แต่เพราะเราอยากให้ทีมไม่ต้องซ่อมทุกวัน

และเพราะเราอยากปกป้องตัวเองจากความเหนื่อยที่ไม่จำเป็น

การทำงานกับคนคิดชั้นเดียว มันทำให้ผมรู้ว่าในโลกของงาน ไม่ใช่ทุกคนที่คิดเป็นชั้นและไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าใจว่าความคิดมันมี “ระดับความลึก” ของมัน

แต่เมื่อคุณเริ่มมองเห็นระดับเหล่านั้น คุณจะรู้เลยว่า

ตัวเองควรยืนตรงไหน และควรให้ใครเข้ามาใกล้งานของคุณมากแค่ไหน

เพราะบางคน…ถ้าเข้าใกล้เกินไป เขาจะทำให้โลกที่คุณสร้างมาทั้งหมดหายไปในชั้นเดียวจริง ๆ

#ติดเทรนด์ #พัฒนาตนเอง #คลับผู้ชาย #puffonlinemag #การทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ