“ความชินในความมืด” สิ่งที่ซีรีย์ “คมเดือน” ทำให้คิดก่อนถึงวันเลือกตั้ง

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมเปิด Monomax หาซีรีส์ดูแบบไม่ได้คิดอะไรมากนัก ก่อนจะไปเจอ “คมเดือน” ซีรีส์วายแนวการเมืองที่ฉายเมื่อปลายปี 2568

ตอนแรกซีรีย์นี้ดึงดูดผมด้วยความแปลก เพราะไม่บ่อยนักที่เราจะเห็นซีรีส์วายพาตัวละครเข้าไปอยู่กลางสนามการเมืองซึ่งเต็มไปด้วยอำนาจ ผลประโยชน์ และการต่อรองที่มองไม่เห็น

ยิ่งดูไปเรื่อย ๆ ผมยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่น่าสนใจของเรื่องนี้ไม่ใช่ความวาย ไม่ใช่การหาเสียง และไม่ใช่เกมการเมืองที่อยู่บนหน้าข่าว แต่เป็นการที่เรื่องค่อย ๆ เปิดให้เห็นว่าคนที่เราเรียกว่า “คนดี” นั้น แท้จริงแล้วเป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนกว่าที่เราชอบเชื่อกันมาก

เราอยู่ในสังคมที่หลงใหลเรื่องคนดีมานาน ไม่ว่าจะเป็นการเมือง วงการบันเทิง องค์กร หรือแม้แต่ในชีวิตประจำวัน เวลามีปัญหาเกิดขึ้น เรามักเริ่มต้นจากคำถามว่า ใครเป็นคนดีและใครเป็นคนเลว ราวกับว่าหากแยกสองอย่างนี้ออกจากกันได้ ทุกอย่างจะได้รับการแก้ไข

แต่ชีวิตจริงไม่เคยง่ายแบบนั้น

ใน “คมเดือน” ไม่มีใครสะอาดทั้งตัว และไม่มีใครดำมืดไปเสียทุกอย่าง คนที่ดูมีอุดมการณ์ก็มีความกลัว คนที่ดูแข็งกร้าวก็มีจุดอ่อน คนที่พูดเรื่องส่วนรวมก็ยังมีคนที่ตัวเองรักและอยากปกป้อง เหมือนกับชีวิตจริงที่มนุษย์ทุกคนต่างมีเหตุผลของตัวเองเสมอ แม้บางครั้งเหตุผลนั้นจะนำไปสู่การตัดสินใจที่คนอื่นไม่เห็นด้วยก็ตาม

ระหว่างดู ผมชอบประโยคหนึ่งในเรื่องที่พูดถึง “การอยู่ในความมืดนาน ๆ จนสายตาปรับตัวและเริ่มมองเห็นได้ลาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ชินกับมัน”

ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นประโยคเกี่ยวกับการเมือง แต่พอดูจบ ผมกลับคิดว่ามันเป็นประโยคเกี่ยวกับประชาชนมากกว่า

ด้วยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราเองก็อยู่กับความมืดบางอย่างจนชินเหมือนกัน เราชินกับการเลือกคนจากภาพลักษณ์ การตัดสินนักการเมืองจากคำพูด การฝากความหวังทั้งหมดไว้กับคนคนหนึ่ง แล้วผิดหวัง ก่อนจะเริ่มมองหาคนใหม่เข้ามาแทนที่

วงจรนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

น่าแปลกที่ทุกครั้งที่การเลือกตั้งใกล้เข้ามา เรามักใช้เวลาถามว่า “ผู้สมัครคนไหนเป็นคนดี” มากกว่าถามว่า ถ้าวันหนึ่งคนที่เราเลือกทำผิด เราจะตรวจสอบเขาอย่างไร

เราอยากรู้ว่าเขาพูดดีไหม แต่ไม่ค่อยถามว่าเขาโปร่งใสไหม เราอยากรู้ว่าเขามีวิสัยทัศน์ไหม แต่ก็ไม่ค่อยถามว่าเขายอมรับความผิดพลาดได้หรือเปล่า แม้แต่เราอยากรู้ว่าเขาน่าเชื่อถือไหม แต่เราไม่ค่อยถามว่าเขาเปิดโอกาสให้ประชาชนตรวจสอบมากแค่ไหน

ยิ่งในช่วงที่สังคมกำลังพูดถึงการเลือกตั้งผู้ว่าฯ กรุงเทพมหานครอีกครั้ง ผมยิ่งรู้สึกว่าคำถามเหล่านี้สำคัญกว่าการพยายามหาว่าใครคือ “คนดีที่สุด”

จนลืมไปว่า การเลือกคนที่ดีที่สุดในสายตาเรา ท้ายสุดเขาก็ยังเป็น “มนุษย์” อยู่ดี

มนุษย์ ที่มีอคติ มีความชอบส่วนตัว มีคนใกล้ตัว มีผลประโยชน์ที่ต้องตัดสินใจ มีวันที่คิดผิด และยังมีวันที่ใช้อำนาจพลาด

ผมไม่ได้ดู “คมเดือน” แล้วรู้สึกหมดหวังกับการเมือง ตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกว่าซีรีส์เรื่องนี้กำลังเตือนเราว่า การเมืองไม่ควรเป็นเรื่องของ “ศรัทธา” เพียงอย่างเดียว

ประชาธิปไตยไม่ทำงานเพราะเราได้คนดี แต่ประชาธิปไตยจะทำงานได้ก็ต่อเมื่อเราไม่ยอมปล่อยให้ใครมีอำนาจโดยไม่ต้องถูกตรวจสอบ

น่าจะถึงเวลาสักทีที่ความเป็นผู้ใหญ่ทางการเมืองอาจเริ่มต้นจากการเลิกถามว่าใครคือคนดี แล้วหันมาถามว่าคนคนนี้พร้อมจะถูกตรวจสอบหรือไม่ นั่นเพราะคนที่เราควรระวังที่สุดอาจไม่ใช่คนที่เรารู้ว่าเขาเลว แต่อาจเป็นคนที่เราชอบมากจนไม่อยากตั้งคำถามกับเขาเลยต่างหาก

แล้วเมื่อถึงวันนั้น ความมืดที่น่ากลัวที่สุดก็อาจไม่ใช่ความมืดของผู้มีอำนาจ แต่มันคือความมืดที่เกิดขึ้นในสายตาของประชาชนเอง

#lemon8ไดอารี่ #ซีรีย์วาย #เลือกตั้ง #ติดเทรนด์ #puffonlinemag