Why "# People are not sincere" (but outside seems sincere)
Why? "# People are not sincere"(But the outside seems sincere)
People believe more. "# Sincere people"
(The outspoken, the upright) That's because...
"People who are not sincere" know how to speak more pleasantly than to speak the truth. These people may say what the other person wants to hear, not what they should know, create an image that is too good to look reliable, use sweet words, speak well, be persuasive, make them look confident, trustworthy.
On the contrary, "sincere people" who tend to speak directly, to speak truthfully, even when listening may not be comfortable, not good at creating images, not flattering, to show straightforward good intentions, which people sometimes may not like.
People often choose "comfort" rather than "sincerity" because some truths hurt... but pleasant false words are easier to listen to.
But finally... sincerity will always outlive fancy words, even if it does not win anyone's heart easily, but will win the heart of a really "worthy" person in the long run, which takes time as proof...
ถ้าพูดถึง “ธาตุแท้ของคนไม่จริงใจ” สำหรับฉันมันไม่ได้มาในรูปแบบคนร้ายชัดๆ เลยนะ ส่วนใหญ่จะมาแบบคนพูดเพราะ เข้าใจเราเก่ง ชมเก่ง และทำให้เรารู้สึกว่า “อยู่ด้วยแล้วสบายใจ” มาก่อนเสมอ จนวันหนึ่งถึงเริ่มจับได้ว่าอะไรบางอย่างมันไม่ตรงกัน สิ่งที่ทำให้คนไม่จริงใจดูเหมือนจริงใจ คือเขามักอ่านใจคนเก่งและรู้ว่าเราชอบฟังอะไร เวลาเราเหนื่อย เขาจะพูดให้เรารู้สึกดีทันที แต่ปัญหาคือคำพูดนั้นอาจไม่ใช่ความจริง หรือไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดจริงๆ แค่เป็นคำที่ “ถูกใจ” เพื่อให้เราไว้ใจ สัญญาณที่ฉันใช้สังเกต “เพื่อนที่ไม่จริงใจ” (ไม่ใช่ตัดสินทันทีนะ แต่ใช้ประกอบกันหลายๆ ข้อ) 1) พูดดีต่อหน้า แต่พอไม่อยู่เริ่มมีเรื่องเล่า/เหน็บแนมคนอื่นบ่อยๆ ถ้าวันหนึ่งเราไม่อยู่ ตรรกะมันก็อาจย้อนมาที่เราได้เหมือนกัน 2) คำพูดกับการกระทำไม่สอดคล้อง เช่น บอกห่วงใยมาก แต่เวลาจำเป็นจริงๆ กลับหายเงียบ หรือช่วยแบบผิวเผินเพื่อให้ดูดี 3) สนใจเราตอนเรามีประโยชน์ หรือมีเรื่องให้เขาได้หน้า แต่พอเราไม่มีอะไรให้ ก็เริ่มเฉยๆ 4) ชอบทำให้เรารู้สึกผิดแบบเนียนๆ เช่น ถ้าเราไม่ทำตาม เขาจะบอกว่าเราไม่เห็นเขาเป็นเพื่อน ทั้งที่จริงๆ คือเขากำลังบีบให้เราเลือก 5) ความสัมพันธ์วนลูปเดิม: เราต้องเป็นฝ่ายเข้าใจ/ยอม/ขอโทษตลอด แต่เขาไม่เคยรับผิดหรือปรับอะไรจริงๆ แล้วเราควรทำยังไงถ้าเริ่มไม่มั่นใจว่าเขาจริงใจไหม? - ค่อยๆ ชะลอการเปิดใจ: ไม่จำเป็นต้องเล่าทุกเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะเรื่องที่เป็นจุดอ่อนของเรา - ดูเขาใน “ช่วงมีปัญหา”: คนจริงใจมักอยู่กับเราตอนลำบาก แม้อาจพูดตรงจนเจ็บบ้าง แต่ไม่ทิ้ง - ตั้งขอบเขตให้ชัด: ถ้าอีกฝ่ายเคารพขอบเขต แปลว่าเขาให้เกียรติเรา แต่ถ้าโกรธ/ประชด/เล่นเกมอารมณ์ น่าให้สัญญาณเตือนดังขึ้น - เชื่อความรู้สึกตัวเอง: ถ้าอยู่ด้วยแล้วต้องระวังคำพูดตลอด กลัวผิด กลัวโดนบิดประเด็น นั่นอาจไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย สุดท้าย ฉันคิดว่าเหตุผลที่หลายคนหลงเชื่อคนไม่จริงใจง่าย เพราะ “คำหวาน” มันสบายใจกว่าความจริง แต่ถ้าเราอยากได้เพื่อนที่ไปกันยาวๆ ให้ดูที่ความสม่ำเสมอและความรับผิดชอบในความสัมพันธ์มากกว่าคำพูดเพราะๆ นะ