หลายคนถามว่า “ฟ้อนเงี้ยว” คืออะไร ถ้าอธิบายแบบคนที่ได้ไปฟ้อนในงานบุญจริง ๆ สำหรับฉันฟ้อนเงี้ยวคือการฟ้อนพื้นบ้านล้านนาที่มีจังหวะสนุก ๆ แต่สง่างาม ใช้ท่ามือท่าแขนที่อ่อนช้อย เดินย่างก้าวให้เข้าจังหวะกลองและดนตรี พอฟ้อนเป็นหมู่จะยิ่งสวย เพราะความพร้อมเพรียงทำให้บรรยากาศงานบุญคึกคักแบบอบอุ่นมาก ทริปนี้ประทับใจที่สุดคือได้ฟ้อนกับแม่อุ้ยจันทร์ ศรีคำวงศ์ อายุ 104 ปี (ในภาพมีข้อความ “ฟ้อนกับแม่อุ้ย อายุ 104 ปี” เลยอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำ) ตอนเจอกันครั้งแรกคิดในใจว่าแม่อุ้ยจะไหวไหม แต่พอเริ่มดนตรี แม่อุ้ยยืนหลังตรง ยิ้มละมุน แล้วค่อย ๆ ขยับแขนยกมือได้สวยมาก เหมือนประสบการณ์ทั้งชีวิตถูกส่งผ่านท่าฟ้อน ทำให้คนรอบ ๆ รวมถึงฉันมีกำลังใจไปด้วยเลย ถ้าใครอยากลองเริ่มฟ้อนเงี้ยว แนะนำเริ่มจาก 3 อย่างนี้ที่ฉันใช้ฝึกเองเวลาไปงานวัด 1) ฝึก “ย่างก้าวให้เบา” เหมือนเดินบนเสื่อ ไม่กระแทกพื้น จะช่วยให้ท่าดูละมุน 2) ฝึกยกแขนและหมุนข้อมือช้า ๆ หน้ากระจก เน้นความต่อเนื่องมากกว่าความเร็ว 3) ฟังจังหวะกลอง/ฉาบให้คุ้นก่อน แล้วค่อยใส่ท่า จะไม่หลุดจังหวะง่าย เรื่องการแต่งตัวไปฟ้อนงานบุญที่วัดต้นเกว๋น เชียงใหม่ (หรือวัดอื่น ๆ) ฉันเน้นสุภาพเป็นหลัก เช่น เสื้อแขนเรียบร้อย ผ้าซิ่นหรือผ้าถุง รองเท้าหุ้มส้น/รองเท้าที่เดินง่าย พกผ้าเช็ดหน้าและน้ำดื่มเล็ก ๆ เพราะเวลาฟ้อนนาน ๆ เหงื่อออกจริง โดยเฉพาะช่วงคนเยอะในงานประเพณี อีกอย่างที่ได้เรียนรู้จากแม่อุ้ยคือ “ฟ้อนไม่ได้แข่งกับอายุ แต่แข่งกับใจ” แม่อุ้ยอายุ 104 ปียังฟ้อนได้ เพราะดูแลตัวเองสม่ำเสมอและมีความสุขกับการออกงานบุญ ใครที่กำลังท้อว่าอายุมากแล้วเริ่มอะไรไม่ได้ ลองมองแม่อุ้ยเป็นแรงบันดาลใจนะคะ แค่เริ่มจากขยับตัว ฟังดนตรี ยิ้มให้ตัวเอง แล้ววันหนึ่งเราก็จะฟ้อนเงี้ยวได้อย่างภูมิใจเหมือนกัน