นิทานก่อนนอน

🌆 “เสียงหัวเราะสุดท้ายของเมืองนีออน”

ในอนาคตอันไม่ไกลนัก เมือง “ออโรร่า” สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าอมชมพูตลอด 24 ชั่วโมง

เสียงรถบินผ่านไปมา และจอขนาดใหญ่บนตึกสูงก็ฉายภาพข่าวและโฆษณาไม่มีวันหยุด

แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น

มีร้านกาแฟเก่าแก่แห่งหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในซอกตึก — ชื่อว่า “Lumos Brew”

ร้านนี้ไม่มีป้ายไฟ ไม่มีหุ่นยนต์บริการ มีเพียงชายวัยกลางคนชื่อ นีออน

เจ้าของร้านที่ยังคงชงกาแฟด้วยมือ และยิ้มให้ลูกค้าทุกคนเหมือนรู้จักกันมานาน

คนในเมืองมักลือกันว่า

“กาแฟของนีออนมีเวทมนตร์ — ดื่มแล้วจะหัวเราะได้อีกครั้ง แม้ใจจะเหนื่อยแค่ไหน”

คืนหนึ่ง หญิงสาวนักวิทยาศาสตร์ชื่อ เซร่า เดินเข้ามาในร้าน

เธอเพิ่งกลับจากห้องทดลองที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรและความเครียด

พอได้ยินเสียงกาแฟหยดลงแก้ว และกลิ่นหอมอุ่น ๆ ลอยมา

หัวใจที่เย็นชืดของเธอก็เหมือนได้รับการกอดเบา ๆ

“คืนนี้ทดลองสำเร็จหรือเปล่า?”

นีออนถามด้วยเสียงเรียบ แต่แววตาอบอุ่น

เซร่าหัวเราะเบา ๆ

“ยังเลยค่ะ… แต่กาแฟคุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนใกล้สำเร็จขึ้นมานิดหนึ่ง”

ชายคนนั้นยิ้ม

“บางครั้ง...สิ่งที่เราตามหาอาจไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นรอยยิ้มระหว่างทางต่างหาก”

ทันใดนั้น แสงไฟในร้านกระพริบวูบหนึ่ง

และเธอก็เห็นเงาของเด็กชายในอดีต—ตัวของนีออนตอนวัยรุ่น กำลังหัวเราะอยู่หลังเคาน์เตอร์

เธอกะพริบตาอีกที ภาพนั้นก็หายไป

“คุณ…เป็นใครกันแน่?” เธอถาม

นีออนเพียงยิ้ม แล้วตอบว่า

“แค่คนที่อยากให้เมืองนี้ยังมีเสียงหัวเราะเหลืออยู่บ้าง”

วันต่อมา เซร่ากลับไปที่ห้องทดลอง

และเริ่มออกแบบโปรแกรมใหม่ ที่สามารถเก็บเสียงหัวเราะของผู้คนในเมืองไว้

เพื่อส่งต่อให้ใครก็ตามที่รู้สึกเหนื่อยหรือโดดเดี่ยว —

ชื่อของระบบนั้นคือ “Lumos”

ไม่มีใครรู้ว่าชื่อนั้นมาจากไหน

แต่ในยามค่ำคืน หากคุณได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาลอยมากับลม

บางที...มันอาจมาจากร้านกาแฟเก่า ๆ ที่ไม่มีอยู่ในแผนที่อีกแล้วก็ได้ ☕✨

---

🌙 จบตอน — “เสียงหัวเราะสุดท้ายของเมืองนีออน” 🌙

#วันละโพสต์ #นิทานก่อนนอน #Lemon8ฮาวทู

ชอบนิทานแบบไหนกันคอมเม้นท์กันมาได้นะคะนักเล่ามือใหม่ค่ะขอคำแนะนำด้วยค่ะ😊🙏ขอบคุณค่ะ