จากประสบการณ์ส่วนตัวในฐานะแม่ที่ต้องเตรียมพร้อมให้ลูกวัยอนุบาลไปโรงเรียน หลายครั้งที่ลูกงอแง ร้องไห้ไม่อยากไปพบเพื่อนหรือคุณครู แม้จะเป็นเรื่องธรรมชาติของเด็กที่ต้องปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆ ซึ่งความรู้สึกคิดถึงแม่เป็นสิ่งที่แสดงออกได้ชัดเจนที่สุด สิ่งสำคัญคือการที่แม่แสดงออกถึงความรักและความเข้าใจ เช่นการพูดปลอบใจและยืนยันว่าต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเอง แม่และลูกยังคงเชื่อมโยงกันในความรักแม้ต้องแยกจากกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ทั้งนี้ การสร้างกิจวัตรประจำวันที่มั่นคงและอบอุ่น เช่น การกอดกันในตอนเย็น จะช่วยให้ลูกมีความมั่นใจและรู้สึกปลอดภัยมากยิ่งขึ้น คุณแม่ยังสามารถพูดคุยกับครูผู้สอนเพื่อรับฟังความก้าวหน้าหรือปัญหาที่ลูกอาจเจอ และร่วมกันสร้างแนวทางการดูแลที่เหมาะสม อีกทั้งการชวนลูกทำกิจกรรมสังคมอย่างค่อยเป็นค่อยไป ไม่ว่าจะเป็นการเล่นกับเพื่อนหรือเข้าร่วมกิจกรรมกลุ่ม จะช่วยให้ลูกปรับตัวและสร้างความคุ้นเคยกับสถานที่และผู้คนรอบข้างได้เร็วขึ้น การอดทนและให้เวลากับลูกถือว่าเป็นหัวใจสำคัญ เพราะลูกทุกคนมีจังหวะการปรับตัวที่แตกต่างกัน เด็กที่มีอารมณ์สื่อสารผ่านการร้องไห้ บอกเราว่าพวกเขาต้องการเวลารับมือและความเข้าใจจากผู้ใหญ่รอบข้าง โดยเฉพาะแม่ที่เป็นเสมือนบ้านอบอุ่นที่สุดสำหรับลูกน้อย