เมาแต้เมาว่า

ครั้งหนึ่งที่ผมมีโอกาสได้ไปงานเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนๆ ที่มีบรรยากาศสนุกสนานมาก โดยมีแผนว่าจะเล่นแกล้งเมาเพื่อความขำขัน แต่สุดท้ายก็เมาอีหลีจริงๆ จนสภาพแทบจะไม่ได้สติเลยทีเดียว เรื่องเริ่มต้นจากคำว่า “ว่าจะเมาแค่พอขำ” แต่เมื่อได้เจอบี้ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทในกลุ่ม ความรู้สึกสนุกสนานและอยากสนุกเต็มที่ก็ทำให้ผมละเลยเรื่องความประมาณและดื่มมากเกินไป เมื่อเมา แทนที่จะเป็นการแกล้ง กลายเป็นสถานการณ์ที่ทั้งเพื่อนและตัวผมเองจำได้ว่าเป็นคืนที่พิเศษและน่าจดจำมาก สำหรับใครที่เคยเจอประสบการณ์เมาจริงแบบนี้ ผมแนะนำให้ตั้งขีดจำกัดตัวเองไว้ก่อนดื่ม และอย่าลืมมีเพื่อนที่ไว้ใจได้คอยดูแลเวลาที่เรารู้สึกเริ่มจะเมามาก อีกทั้งการดื่มน้ำเปล่าระหว่างดื่มแอลกอฮอล์ก็ช่วยชะลออาการเมาได้บ้าง และยังช่วยให้ตื่นเช้ามาด้วยอาการแฮงค์น้อยลง นอกจากนี้ การไปเจอใครในสภาพเมาอาจจะนำมาซึ่งไขว้เขวทางความสัมพันธ์หรือคำพูดที่เราไม่ได้ตั้งใจพูด ด้วยเหตุนี้การตั้งใจดื่มอย่างรับผิดชอบนั้นสำคัญมากเพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดี คืนที่ผม “เมาแต้เมาว่า” กับบี้ทำให้ได้เรียนรู้ว่าการดื่มเป็นเรื่องสนุกแต่ต้องมีวินัยและความระวังเสมอ เพื่อให้ประสบการณ์ที่ดีไม่กลายเป็นความเสียดายในภายหลัง