ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกว่าต้องการมีใครสักคนข้างกาย เพื่อเป็นที่พึ่งพาทางใจและแบ่งปันความรู้สึกดีๆ แต่จากประสบการณ์จริงที่หลายๆ คนได้เรียนรู้ คือการยื้อคนที่จากไปหรือคนเก่าที่ไม่ทำให้เราเติบโตอาจทำให้ใจเราเหนื่อยล้าและติดหล่มในความเศร้า การเลือกที่จะหยุดยื้อและเริ่มต้นอยู่กับตัวเองนั้นเหมือนเป็นการให้เวลากับใจได้ฟื้นฟูอย่างแท้จริง ผมเองเคยผ่านช่วงเวลาโศกเศร้าและความรู้สึกโสดที่เต็มไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกที่ว่าคนที่เราควรจะอยู่ด้วยอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุดเสมอไป แต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงใจผมได้มากที่สุดคือการเข้าใจว่าคนที่ควรพึ่งพาและรักเรามากที่สุดคือตัวเราเอง การได้ใช้เวลาหาความสุขจากสิ่งเล็กๆ รอบตัว หันมาใส่ใจสุขภาพกายและใจ รวมถึงพัฒนาตัวเองในทางที่ดีขึ้นทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและมั่นใจในตัวเองมากขึ้น แม้จะยากในช่วงแรก แต่การเลือกเดินทางนี้จะสอนให้เข้าใจคุณค่าของตัวเองและไม่ยึดติดกับอดีต การเลิกยื้อยังช่วยเปิดโอกาสให้เราได้พบกับคนใหม่หรือโอกาสใหม่ๆ ที่เหมาะสมกับเราในอนาคตได้มากขึ้น และยังช่วยให้เราไม่พลาดการเติบโตในชีวิตเพียงเพราะติดอยู่กับความทรงจำที่ผ่านมา สุดท้ายนี้ ผมอยากฝากไว้ว่าการอยู่กับตัวเองไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่เป็นช่วงเวลาที่จะได้ทำความรู้จักกับตัวเองมากขึ้น เข้าใจความต้องการ และรู้จักรักตัวเองอย่างแท้จริง ที่สำคัญคือทุกคนมีความแข็งแกร่งซ่อนอยู่ในใจ เพียงแค่ต้องกล้าหยิบเอาความรักนั้นมาใช้ในเวลาที่เหมาะสม