กว่ามาถึงจุดนี้เฉียดตายมาหลายรอบ

สวัสดีครับ นี่เป็นการโพตเรื่องราวเป็นครั้งแรกซึ่งเป็นเรื่องราวของผมที่เก็บไว้ในใจมานานทั้งๆที่อยากเล่าให้หลายๆคนได้รับฟังแต่โอกาสนั้นไม่เคยมีเลย วันนี้ถือว่าเป็นการเล่าเรื่องราวและเปิดเผยการต่อสู้ชีวิตของผู้ชายคนหนึ่งที่ทั้งชีวิตมันเหมือนละครเรื่องหนึ่ง เริ่มจากผมเป็นเด้ก ตจว. ครับจากชลบุรีย้ายปีอยู่ที่ศรีษะเกษในอำเภออำเภอหนึ่ง ซึ่งครอบครัวที่มีฐานะค่อนข้างจนดังนั้นผมจึงเริ่มหาเงินเรียนด้วยตัวเองตั้งแต่อายุ 11 ขวบ ด้วยการเลี้ยงปลาสวยงามส่งที่ตลาดและมีคนมาซื้อถึงบ้านรวมไปจนถึงการเลี้ยงไม้ดอกไม้ประดัอย่างกุหลาบพอได้ขายในช่วงเวลาหนึ่งๆ จนพอที่จะมีเงินเก็บส่งตัวเองเรียนและพยายามสอบชิงทุนการศึกษาจนได้รับทุนเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น สุดท้ายผมมีโอกาสได้เข้าศึกษาในระดับอุดมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี พอขึ้นปี 2 ก็มีคนรักซึ่งเป็นรุ่นพี่หนึ่งปีแต่อายุเราเท่ากันแล้วเราก็คบหากันมาได้จนถึงปีที่สองเทอมสอง ช่วงนั้นเงินเก็บเริ่มร่อยหรอไม่มีรายได้มีแต่รายจ่ายปัญหาด้านการเงินเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตมากขึ้น เมื่อเงินไม่มีความรักก็เริ่มสั่นคลอนปัญหานี้ผมคิดว่าชายหลายๆคนก็คงจะประสบปัญหานี้เหมือนกับผมดังนั้นผมจึงรวมตัวกับเพื่อนเพื่อขผลิตสิค้าสิ่งหนึ่งออกจำหน่ายให้กับวัยรุ่นที่อยู่ในแต่ละสถาบันซึ่งกำลังมีความขัดแย้งกันในยุคนั้น นั่นก็คือละเบิดปิงปอง ทั้งแบบใช้ฉนวนและแบบขว้าง ช่วงนั้นคือโอกาสทองเพราะมันเป็นการหารายได้ที่มหาศาลลงทุนหลักร้อยแต่ได้ผลตอบแทนหลักหมื่น กอบโกยเงินต่อวันแทบจะเรียกได้ว่าบางคนทำงานเกือบจะทั้งเดือนจึงจะหาเงินจำนวนนี้ได้ แต่เหตุการณ์นี้ก็อยู่ได้ไม่นานเพราะสิ่งใดที่เป็นการประกอบอาชีพที่ไม่สุจจริตทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนย่อมส่งผลนั้นกลับมาหาตัวเราเอง เหมือนเหตุการณ์ทรี่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้ ในเดือนที่สี่กับการผลิตละเบิดขายให้กับวัยรุ่น ซึ่งขณะนั้นมีการจองสินค้าเป็นจำนวนมากพวกเราก็เลยเร่งการผลิตให้เพียงพอต่อความต้องการของตลาด ด้วยความรีบร้อนเร่งการผลิตในครั้งนั้นทำให้เราลืมสวมชุดป้องกันหรือเพราะความชำนายจึงไม่ได้คิดจะป้องกันก็ได้ ทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้นคือ ในระหว่างที่ผมกำลังผสมส่วนผสมของการสร้างวัตถุสิ่งนี้(ผมขออนุญาต) ไม่เปิดเผยส่วนผสมก็แล้วกันนะครับ ระหว่างนั้นด้วยความที่ห้องที่พวกเราทำเป็นห้องผลิตสินค้านั้นเป็นห้องเช่าเล็กๆและพวกเราก็ใช้ห้งนอนเป็นห้องสำหรับการผลิตมันจึงมีพื้นที่ค่อนข้างจำกัดและในระหว่างที่เราประกอบละเบิดทุกครั้งจะมีการสวมใส่หน้ากากป้องกันและชุดคลุมยาวเพื่อป้องกันฝุ่นที่เป็นส่วนผสมปลิวเข้าจมูกหรือปาก แต่วันนั้นเพราะความประมาทบวกกับความร้อนของอกาศทำให้ผมไม่ยอมสวมใส่ชุดป้องกัน ขณะที่ผมกำลังผสมส่วนประกอบอยู่นั้นเพื่อนอีกคนที่ทนความร้อนไม่ไหวจึงเดินไปเปิดพัดลมโดยไม่ได้แจ้งให้เพื่อนในห้องได้ทราบ พอพัดลมเริ่มทำงานส่วนผสมทั้งหลายที่อยู่หน้าผมนั้นก็ปลิวกระจายเข้าเต็มใบหน้าของผม รวมถึงดวงตาของผมด้วย ตามสัญชาตญาณของมนุษย์เมื่อมีฝุ่นเข้าตาจะยกมือขยี้โดยอัตโนมัติ นั่นแหละครับคือจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของผม มันปดแสบปวดร้อน ปวดจนถึงขึ้นหัวทรมานมาก ผมกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด พวกเพื่อนๆที่อยู่ในห้องรีบมากันมาดูและพยายามช่วยเหลือจากนั้นก็นำตัวผมส่งโรงพยาบาลที่อยู่ในตัวจังหวัดทันที อนิจจาตาข้างที่โดนผงสำหรับการผสมวัตถุทำลายล้างนั้นมันได้ทำลายดวงตาของผมไปหนึ่งข้าง ผมต้องฉีดยามอร์ฟีนเพื่อลดความเจ็บปวดที่ร้ายไปกว่านั้นนอกจากดวงตาของผมที่ต้องศูนย์เสีย นั่นก็คือ เพื่อน แฟน และอนาคต เหลือตาเพียงข้างเดียวซึ่งมันก็ไม่ค่อยชัดไม่สามารถที่จะอ่านหนังสือได้แต่ก็พอที่จะพาตัวเองเดินทางไปไหนมาไหนได้ พอออกจากโรงพยาบาลผมก็ได้ไปลาออกจากสถาบันการศึกษานั้นโดยที่เขาไม่ต้องรอสอบสวนถึงสาเหตุเพราะไม่ว่าจะยังไงสุดท้ายก็ต้องออกอยู่ดีอีกทั้งการกระทำทั้งหมดนั้นเป็นเราที่พากันแอบกระทำการโดยไม่ได้แจ้งคณะครูเพราะถ้าแจ้งไปเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้มาทำแบบนี้อยู่ดีจริงมั้ยครับ แฟนที่เคยคบหาบอกว่า วันหยุดจะไปเยี่ยมที่บ้าน มาจริงครับแต่มาหาเพียงสองครั้งเท่านั้นหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยมาที่บ้านอีกเลยตราบเท่าทุกวันนี้ จากคนที่เคยร่าเริงกลายมาเป็นคนเก็บตัวไม่ค่อยพูดกับใคร สุดท้ายกลายเป็นผู้ป่วยซึ่งเศร้าร้ายสุดคือ ผมต้องกลายมาเป็นคนพิการสายตา ชีวิตนี้เหมือนตายทั้งเป็น จากนี้ไปจะเป็นการเดินทางของโลกใหม่สำหรับชายคนนี้เดี๋ยวผมจะมาเล่าต่อใน Epถัดไปนะ———-ครับ🗣ข้อแนะนำ:@

My Diary:

เช้า🍳:

กลางวัน☀️:

เย็น🌆: